De zes, een half jaar later

Frank blijft de strafste. Hij heeft zijn tweede marathon achter de rug: die van Antwerpen in 4u20, 18 minuten sneller dan New York. De 20km van Brussel laat hij dit jaar aan zich voorbij gaan.

Joke heeft last van allerlei pijntjes en is nog maar net opnieuw in staat om korte eindjes te lopen. Brussel is te hoog gegrepen.

Sylvie sukkelt ook. Ze heeft een chronische scheenbeenvliesontsteking en loopt voorlopig niet meer nog een beetje (zie haar comment).

Geert heeft de fiets ontdekt. Hij loopt nog wel, maar zijn ware ambitie is de Mont Ventoux bedwingen. Op korte termijn zelfs: half juni rijdt hij de Kale Berg op.

Van Kristine heb ik geen nieuws.

Nog even New York

Ik heb vanmiddag mijn foto's zitten selecteren. Dit is de strafste mens die ik in New York heb zien langslopen. Langsfietsen. Langsroeien.



Hoe noem je die manier van bewegen? De man moet het zonder benen stellen, hij zit op een skateboard en zet zich met zijn handen af tegen het asfalt. 42 kilometer lang.

(Klik op de foto als je dichter wil komen.)

Samengevat 6

De afrondende interviewtjes die de ruggengraat van aflevering zes vormen, zijn gemaakt net voor ik bij mijn chirurg op consultatie ging. Zowel Koen Peers als Paul en ikzelf gaan er nog vanuit dat ik wellicht misschien wieweet nog wel eens ooit een marathon zal kunnen lopen. Ondertussen weten we dat dat niet zo is.

Bij dit beeld hoorden wij Paul zeggen dat ik - ondanks de mislukte marathon - van de zes deelnemers potentiëel de beste sportman was. Uit de metingen en de uithoudingsproeven bleek een zeker atletisch talent, dat evenwel verloren is gegaan.

Ik heb me zitten afvragen of ik dat jammer vind. Ik denk het niet. Stel dat ik het onderste uit de sportieve kan had gehaald, dan was ik nu, op mijn 43ste, een ex-atleet. Ik weet niet zeker of ex-atleten de gelukkigste mensen op aarde zijn.

Wat was het mooiste moment, vroeg Berten ons buiten beeld. Voor Sylvie was dat simpel: de aankomst hand in hand met Fabrice die de hele tijd met haar heeft meegelopen.

Maar Sylvie had twee mannen aan haar zijde. U ziet nummer twee rechts achter haar, wit t-shirt en cameraatje in de lucht. Dat is Peter. Peter gaat binnenkort de Spartathlon lopen. Van Athene naar Sparta, 246 km. Als je het in 24u kan ben je een hele flinke. Voorwaarde om deel te mogen nemen: 100 km lopen in minder dan 10u30. Niets voor Joke. En niets voor mij.

Dit is het family meeting point op Central Park West. Frank is al aangekomen en heeft zijn medaille om, je ziet hem tussen Paul zijn madam en de mijne. Daarnaast in het wit Nadia, dat is mevrouw Geert. Een traan wegvegend, want Geert is vermist. Volgens de organisatoren was hij aangekomen, maar nergens te vinden. Nadia vreesde het ergste.

Het viel allemaal nogal mee. Na 42 km kon Geert niet helder meer denken: inplaats van bij de B van België stond hij bij de V van Vanvaerenbergh te wachten. Ook wel eens de V van Vanzelevenimeer genoemd.

Voor het slotbeeld hebben ze moeite moeten doen. Herinner u het laatste beeld van aflevering 5: de vier marathonlopers arm in arm met Paul. Kristien en ik stonden daarop te kijken met gemengde gevoelens. Blij en gelukkig enzo, maar ook ontgoocheld in onszelf. En toen wilden ze ons erbij. We twijfelden. We lieten ons overhalen. Heel eventjes, in de montage heeft Joris de beelden moeten vertragen.

Frank eet

Frank zei al maanden dat hij na de finish van de marathon meteen zou doorlopen tot aan de eerste MacDonalds. Voor hij een sportman was, at hij meermaals per week hamburgers en daar heeft hij heimwee naar.

Toen puntje bij paaltje kwam liep hij niét door. Te moe, het was genoeg geweest. We hebben dat de volgende dag goed gemaakt, we zijn met z'n allen the best hamburger in town gaan eten. Niet bij MacDonalds dus, wel bij Big Nick. Dat is - hoe zou ik het zeggen - de Amerikanen noemen zoiets a dump, denk ik. Een keet? Een hok? Maar wel lekker. En veel, heel veel. Als u in New York bent: 2175, Broadway.

Frank moet opletten. De kilo's gaan er weer aanvliegen. Ik spreek uit ervaring, ik doe niks meer sinds een week of drie, en amai. Dat het maar gauw 23 november is. Dan gaat die meniscus uit mijn knie. Ik hoop dat ik daarna weer snel kan fietsen, misschien zelfs lopen.

Samengevat 5

Voila, daar sta ik, ook in het grijs. Als je het achteraf bekijkt lijkt het alsof de regisseur het vanaf het begin geweten heeft: laat ik Kristien en Koen maar helemaal rechts zetten, want dat zijn de afvallers.

Ik zal het Joris morgen eens vragen. We zien elkaar voor de allerlaatste keer in het Sportkot - het heet daar officiëel Faber, maar als je dat woord gebruikt weet niemand waarover je het hebt - voor interviews voor de allerlaatste aflevering. Slotbeschouwingen.

Zo zien pure koolhydraten eruit. Het smaakt naar niks. Niet dat ik ervan geproefd heb, maar de lopers moesten er voortduren van eten om brandstof op te slaan.

Er mogen geen voedingsproducten mee op het vliegtuig, maar iemand had stiekem deze pot meegesmokkeld. Acht vlieguren lang werd die doorgegeven. De lopers dronken zelfs fruitsap en koffie met koolhydraten.

Joke op Times Square. Er gebeuren rare dingen als je daar verschijnt met een cameraploeg. Toevallige voorbijgangers zagen dat er gefilmd werd en begonnen ons op slag te fotograferen, in de veronderstelling dat wie gefilmd wordt wel een beroemdheid moèt zijn.

Joke heeft starquality, dat wel. Het zou met die hoed en die sjaal te maken kunnen hebben.

Laatste gesprek. Het lopen was zwaar, maar het stilstaan voor de start was ook niet om te lachen. Heb ik van horen zeggen. Urenlang wachten - om vijf uur opgestaan, voor zeven uur al aan de start, startschot om tien uur - in ijzige kou. Een graad of vijf, vandaar die dikke kleren. De lopers gooien laag na laag weg naarmate ze opwarmen, de stadsdiensten ruimen de boel op en delen de kleren uit aan daklozen.

Geert had een oud kostuum aangetrokken dat veel te groot was geworden. Allez, hij is te smal geworden. Daaronder had hij een T-shirt aan met de Belgische kleuren. In de verkeerde volgorde weliswaar, rood-geel-zwart.

Verdoeme, wat had ik Paul ook graag om de hals gevlogen in Central Park. Ik dacht dat ik vrede had met mijn lot, had ik meegelopen ik zou er een blijvend knieletstel aan over gehouden hebben. Maar toen ik Frank, Sylvie, Geert en Joke zag finishen prikten mijn ogen. Een van de Amerikaanse cameramannen die deze aflevering mee in beeld brachten heeft daarop ingezoomd, maar ik merk tot mijn genoegen dat Joris dat uit zijn montage heeft gehouden.

Hier zijn ze nog eens. Ik heb het gevoel dat ik die mensen nog een paar keer ga terugzien.

Zevende Dag

Eindelijk, eindelijk een televisieprogramma dat Marathon behandelt zoals het moet. Niet over De Zaak F, wel over zin en onzin van een marathon na slechts één jaar voorbereiding. Dankuwel Zevende Dag.

Patrick Vankrunkelsven is kritisch. Lopen moet in de eerste plaats leuk zijn. Zoals Marathon het voorstelt is het teveel miserie en ellende en speelt de voorbereiding zich vaker in de wachtzaal af dan op de Finse piste. Hij vindt dat we een verkeerde boodschap geven. Het had allemaal wat kleinschaliger en vooral trager gemogen.

Een beetje jammer dat Paul en Geert daarop moeten reageren, want dit is in de eerste plaats een televisioneel probleem. Netmanager Bart De Poot zou zich daarvoor moeten verantwoorden, of Jan Vanderstraeten, de producer. Ik denk dat die iets zouden zeggen als Er moest dus wel televisie gemaakt worden, hé, en dan moet het larger than life zijn. U gaat daar wellicht van op uw achterste poten staan, maar zo werkt het nu eenmaal. Zelfs op Canvas.

Maar ze deden dat wel goed, Paul en Geert. Paul zei dat Marathon de mensen in de eerste plaats aan het sporten wil krijgen. Ik denk ook dat canvaskijkers slim genoeg zijn om te beseffen dat je beter wat meer tijd uittrekt voor een marathon. Of dat een marathon niet persé moet, dat de 20km van Brussel ook al mooi is. En mocht u geschrokken zijn van de wallen onder Geert zijn ogen: die zijn niet het gevolg van de marathon, dat is de jetlag.

Ik ben Patrick Vankrunkelsven gisteren tegengekomen op de Boekenbeurs. We hebben het uitgebreid over mijn meniscus gehad. Hij denkt dat het niet geheel onmogelijk is dat ik na mijn operatie weer gewoon zal kunnen trainen. En dat een marathon tot de mogelijkheden blijft behoren. Vandaar dat ik de hoofding van mijn blog nog altijd niet heb veranderd. Het blijft van 0 naar 42 kilometer, we zien wel hoeveel tijd ik daarvoor nodig heb.

Marathon 5

Vanavond aflevering 5, waarin de Marathon gelopen wordt. Joris en Berten hebben dag en nacht gewerkt om de montage klaar te krijgen, vandaag spreekt Jan Hautekiet de teksten in, en straks kunnen we dan zien wat het geworden is.

Mijn vorige samenvattingetjes heb ik gemaakt op basis van een DVD die ik vooraf had gekregen. Maar dat lukt nu niet, wegens alles pas op het nippertje klaar. Ik zal dus met mijn fototoestel bij de televisie zitten vanavond. Ik hoop dat de scenes waar ik wat extra bij kan vertellen niet voorbij zijn voor ik heb afgedrukt. Ik vrees dat het knullige plantrekkerij wordt.

Achteraf

En wat denkt de ex-Aanstaande Atleet er nu zelf van, achteraf? Wel, in de waterval van reacties zijn er twee kritieken die me ter harte gaan.

Ten eerste: de mensen die naar aanleiding van het marathonproject zelf zijn beginnen lopen en die vinden dat ik meteen had moeten bekend maken dat ik was uitgevallen, omdat daaruit blijkt dat duurloperij geen sport is voor Jan-en-alleman. Daar is iets voor te zeggen. Maar voor wie mijn blog geregeld las, moet dat al veel eerder duidelijk geweest zijn. Het ging voortdurend over het lijden, de struikelblokken, de hinderpalen, de pijn, de twijfel.

Een aantal lezers had het door: hij haalt het niet. Zij verstonden de kunst van het tussen-de-regels-lezen. Een handvol onder hen heeft in comments uitdrukkelijk gevraagd of ik zou starten. Dat waren mijn moeilijkste momenten. Ik had doodgraag geantwoord hoe de vork enzovoort. Mijn excuus aan die bloglezers.

Ten tweede: Pol Deltour van de journalistenbond die vindt dat een beroepsjournalist niet mag liegen. De Voorzitter moet een oordeel vellen over het journalistieke product, en dat is de zesdelige marathon-documentaire. Met de hand op het hart: daarin wordt geen woord gelogen. In aflevering vijf zal uitgelegd worden waarom het onverantwoord is dat ik de marathon loop. Deontologisch is daar geen vuiltje aan de lucht, journalistiek is dat helemaal ok. Dat is niet mijn verdienste, dat is de verdienste van de productieploeg.

Over mijn verschijning in de Laatste Show en de interviews in de kranten heeft Pol Deltour in zijn hoedanigheid van opperjournalist geen oordeel te vellen. Want ik bedrijf daar geen journalistiek, ik doe daar aan promotalk. Als ik daar de boel zou hebben zitten bedonderen, àls, dan zegt dat niksniemendal over mijn integriteit als journalist, en niksniemendal over de journalistieke kwaliteit van Marathon.

Overigens heb ik een paar mensjes jarenlang belogen over het bestaan van Sinterklaas. Ik was toen al beroepsjournalist. En uit betrouwbare bron verneem ik dat Pol Deltour zelfs ooit gedaan heeft alsof hij Sinterklaas wàs. Ik neem hem dat niet kwalijk, want op momenten dat hij niet aan journalistiek doet, mag een journalist liegen en bedriegen zoals iedereen.

Armstrong

Elke ochtend vinden we USA Today aan onze kamerdeur. Op pagina 12: de NY-marathon, met een reactie van Lance Armstrong.

Running a marathon on an hour or less training a day is more difficult than winning the Tour on seven hours of daily training. For the level of conditioning I have now, that was without a doubt the hardest physical thing I've ever done. Even the worst days on the Tours, nothing was as hard as that, and nothing left me feeling the way that I feel now in terms of just sheer fatigue and soreness.

Geert zwol van trots terwijl hij dat voorlas, deze morgen aan het ontbijt. Armstrong eindigde in 2:59:37, net geen drie uur en dat was het doel dat hij zichzelf had gesteld. Maar if you told me with 3 miles to go: you're going to do 3:05, I wouldn't have cared.

Om de discussie wat concreter te maken

Een voorstel: laat ons in de comments op dit postje een inventaris maken van de regelrechte leugens op deze blog. Vermeld er wel de vindplaats bij, titel van de post en datum, zodat iedereen het kan terugvinden. Ik zal die posts het label "leugenaar" geven. (Misschien niet onmiddellijk, want ik zit hier in NY niet permant te internetten, hé mannen.)

Ik zal zelf beginnen: 28 september. Ik schreef dat Paul in zijn noodtrainingsplan die dag een duurloop van 60min voorzag. Dat was zo waar als een koe, maar ik verzweeg dat ik die niét ging uitvoeren.

Zijn er nog? Je hoeft niet verder terug te bladeren dan 6 september, want daarvoor liep ik nog.

Interessant stukje van Erik Dams. Toen ik woensdagavond naar mezelf zat te kijken viel het me ook op dat ik ongeloooflijk aan mijn neus zat te prutsen.

Terug in het Marriott

Ze zijn er allevier in geslaagd: Frank, Sylvie, Geert en Joke hebben de marathon van New York gelopen! En Paul haalt dus vier op zes. Voor hem was dit project een professioneel risico. Nu het achter de rug is past een geweldige merci dat hij het erop gewaagd heeft. Hij heeft van ons andere mensen gemaakt. Ook van Kristien en mij. Zelfs met een kapotte knie ben ik stukken gezonder en dynamischer dan een jaar geleden.

Ik had mij voorgenomen om mezelf bij de feiten neer te leggen en niet te treuren over mijn lot. Lopen is geweldig, maar supporteren is toch ook fijn, probeerde ik mezelf te troosten. Dat lukte goed, tot we de vier echte lopers zagen finishen. Ik heb een traan gezien bij Kristien en zelf heb ik moeite moeten doen om de emoties te beperken tot een krop in de keel.

Teruggaan naar het hotel was een helletocht. Alle 35.000 lopers zochten een taxi, dus moesten wij de metro nemen. Daarbij moet je al eens een trap op en weer af. Niet vanzelfsprekend voor mensen die net een marathon hebben gelopen. Vooral Geert zag af, ik zou daar graag details over geven maar mijn ondertussen beruchte zwijgplicht zit in de weg.

Frank, Sylvie, Geert en Joke worden bedolven onder de gelukwensen. Ook die van mij. Maar er zijn er nog helden: Christophe Delecluse, die naast Frank heeft gelopen met een cameraatje; Fabrice, dat is meneer Sylvie en sinds vandaag ook een marathonloper; Stefaan, het loopmaatje van Geert; en An, die Joke 42 km lang op de hielen heeft gezeten, ook met een minicamera. Peter - ik denk dat hij Peter heet - was de strafste cameraman. Ervaren marathonloper, maar nog nooit had hij er een achteruit gelopen. Die van vandaag grotendeels wel, om nog mooiere beelden te kunnen schieten. En al die andere Belgen die vandaag hebben gelopen in NY en in Athene. En laat ons de niet-Belgen niet vergeten. Respect.

Dienstmededeling

Goede vrienden, ik loop morgen niet. Mijn linkerknie is naar de knoppen. Meniscus. Ik weet dat al heel lang maar Canvas dwong me tot zwijgzaamheid. Half september gaf dokter Peers me loopverbod. Je moet het maar eens controleren: sindsdien is op deze blog enkel nog sprake van fietsen. Ook een prettige bezigheid, maar met marathonloperij heeft het weinig van doen.

Twee weken geleden ging ook fietsen niet meer. Opnieuw naar Peers, deze keer om een afspraak te maken voor een operatie. Op 23 november ga ik onder het mes. Plaatselijke verdoving, dus misschien kan ik nog bellen met Annemie Peeters en live verslag uitbrengen in Wilde Geruchten.

Ik ben blij dat jullie het nu weten, want het was bijzonder vervelend om rond dit geheim heen te bloggen, en om in de Laatste Show te gaan zitten en om al die kranteninterviewers zand in de ogen te praten. Dat hoeft vanaf nu dus allemaal niet meer.

Samengevat 3

Mijn huisgenoten waren vanaf het begin enthousiast over het marathon-avontuur, maar zelf op tv komen, dat vonden ze niet zo'n geweldig vooruitzicht. En ons huis aan de binnenkant filmen, dat hadden we liever niet.

Het huis op tv, ach, daar zijn we al gauw soepel in geworden. Maar Annemie en de kinderen zal je niet zien. Behalve hier. Ik verdenk de cameraman ervan dat hij het expres heeft gedaan: Annemie weerkaatst in het spiegelglas van de oven.

Voor de start van de 20 km van Brussel spelen ze de Bolero van Ravel, vervolgens een pompeus stuk waarvan ik de titel niet ken, en dan een geweldige startknal. Volgens wat we in de uitzending zagen is dat een piepklein prutsrevolvertje, maar dat geloof ik niet. Ofwel houden ze daar een microfoon bij, ofwel staan er ergens kanonnen mee te knallen. Ik schrok me in elk geval een ongeluk. Gelukkig kan ik daar tegen, mijn hart is getest door het sportkot. Dieter is ook heel hard is verschoten. Dat leid ik af uit het plotse schommelen van het beeld bij de start. Dieter is de cameraman.

Ze waren mij dus kwijt na driekwart wedstrijd. Paul dacht dat ik opgegeven had. Niks van. We hadden met de cameraploegen afgesproken dat we aan de linkerkant van het parcours zouden lopen. Maar het was tamelijk warm op 28 mei en ik kan slecht tegen de zon. Ik krijg daar hoofdpijn van. Dus zocht ik de schaduw aan de rechterkant. Ik wist dat ik het de cameramensen moeilijk maakte op die manier, maar geloof me, tijdens een halve marathon word je lichtjes egoistisch. De afspraken konden me even aan mijn reet roesten.

Wat nergens in de uitzending ter sprake komt: er is die dag een dode gevallen. Voor de ogen van mijn kinderen, die langs de kant stonden te supporteren. Ze zagen iemand neerzijgen. Het Rode Kruis kwam reanimeren en zette een tentje over het slachtoffer, dus hoe het afliep hebben ze gelukkig niet gezien.

De finish van Joke. Het gaat me vooral om die meneer rechts in beeld. Dat is Filip Boen, sportpsycholoog. Hij heeft tijdens de 20 km van Brussel heel de tijd naast Joke gelopen. Met extra gewicht: een cameraatje, voortdurend op haar gericht. En de cadrage was lang niet kwaad. Dàt is pas een prestatie.

De NY-Marathon op TV

Ik heb rondsurfend geen bevestiging kunnen vinden, maar toch: Eurosport en misschien Nederland 2 zouden de marathon van New York live uitzenden. Danku Bart.

De laatste woorden van Ilse

Ilse de marathondietiste mailt ons zojuist haar laatste richtlijnen door. Misschien loopt u ook mee in New York (of in Athene, ik geloof dat ze daar ook een marathon lopen op 5 november), in dat geval hebt u hier vast ook wat aan:

Van donderdag- tot zaterdagavond: koolhydraatladen. Dit wil zeggen dat je in elke maaltijd beduidend meer koohydraten stopt en dat je ook tussenmaaltijden eet (vetarme koek, fruit, gedroogd fruit, magere melkproducten). Dextrine maltose (fantomalt) kan helpen om het volume van de maaltijd te reduceren.

Kies als warme maaltijd bij voorkeur rijst of pasta en neem extra brood bij de soep. Desserts kunnen ook helpen om de koohydraten op te krikken.

Eet geen gasvormende levensmiddelen en mijdt rauwkost.

Veel drinken, maar hou daar één uur voor de wedstrijd mee op. Vijf minuten voor start moet je Gatorade drinken.

Er zijn voldoende drankposten voorzien. Drink er Gatorade. Geen water, om waterintoxicatie te vermijden. Als Gatorade echt niet lukt omdat je er een kleverige mond van krijgt, dan is het uiteraard niet verboden om water te drinken. Maar niet mee overdrijven.

Samengevat 2

In aflevering twee van Marathon hoorden wij Geert toegeven dat hij zijn bijkomende kine-oefeningen af en toe "vergat". Ik was blij dat te horen, want ik heb daar ook in gespijbeld. Als er camera's bij waren deed ik die oefeningen flink. Maar heel vaak waren er in geen velden of wegen camera's te zien...

Oh, zie mij afzien. Ik had net een griepje achter de rug toen er gezamelijk geaquajogd moest worden. Paul gaf me trainingsverbod en ik vond dat niet erg, wegens hekel aan zwembaden. De koorts moet twee dagen uit je lijf zijn voor je weer begint te sporten, anders zou het virus zich op je hartspier kunnen richten.

Hoest nog eens, vroeg Joris, de regisseur. Die kuch is dus lichtjes geacteerd. Er zat overigens nog televisioneel bedrog in deze aflevering.

Het Marathonproject is geen Stanley's Route en geen Big Brother, maar toch zijn er afvallers. Verklap ik teveel als ik vertel dat Paul Vandenbosch op een bepaald moment vreesde dat niémand van ons de Marathon zou uitlopen? Hier krijgt Kristien het slechte nieuws te horen. Gelukkig waren haar hotelkamer en haar vliegtuigticket al gereserveerd, ze gaat mee naar New York. Wat er met haar loopnummer gebeurt weet ik eigenlijk niet.

De woorden van Jan Hautekiet in aflevering één zinderen nog altijd na: Koen is een wrak. In aflevering twee werd het: Koen is een wonder. Volgende zondag aflevering drie...

Samengevat 1

Dit zijn wij, één jaar en vele kilo's geleden. Van links naar rechts Sylvie, Frank, Joke, Geert, Kristien en ik. (Gordijntje toe, op verzoek van één van de zes.)

Het heeft geen haar gescheeld of dit beeld zat niet in het programma. Wij waren/zijn namelijk niet trots op deze lichamen. Jan, de producer van de Marathon, heeft al zijn diplomatiek talent moeten gebruiken om ons over de streep te praten. En Joris, de regisseur, heeft op zijn communiezieltje moeten beloven dat hij niét zou inzoomen.

U ziet mij hier een beetje sterven. Fietsen tegen steeds hogere weerstand tot je echt niet meer kan, ondertussen registreert die man achter mij de hartslag.

Als daar onregelmatigheden in te zien zijn mag je niet aan de training beginnen omdat je dan in de Marathon niet een beetje, maar een beetje veel zou kunnen sterven. Mijn hart bleek ok. En lichaamsbeharing is geen tegenindicatie voor dit soort zottekesspel.

En dit is het resultaat van al die metingen. De gegevens op regel een en regel twee zijn slecht, maar de drie volgende cijfers duiden op een zeker sportief talent. Dat evenwel jarenlang verwaarloosd werd. Had ik als tienjarig jongetje mijn atletisch licht niet onder de korenmaat gezet, dan...

...had ik niet aan het Marathonproject mogen meedoen wegens niet onsportief genoeg.

Vies

Stroop het vel van een dikzak en hij/zij ziet er zo uit. Al het wit is dood gewicht. Bweikes.

Dit beeld komt uit de eerste aflevering van Marathon/Over Leven. Er zullen vanavond ook dikkerds mét vel te zien zijn.

Jan Hautekiet is de commentaarstem. U zal hem horen zeggen dat één van de kandidaten een wrak is. 't Is dat ik weet dat hij gewoon leest wat een tekstschrijver voor hem op papier heeft gezet, ik neem hem dus niks kwalijk...

Marathon

Vanavond! Vijf voor tien! Haal chips en borrelnootjes boven, een stukje kaas en een glas wijn. Jullie mogen dat, ik niet.

Het Eiland op het andere net, maar dat hebben we allemaal toch al eens gezien, niet?