Samengevat 6

De afrondende interviewtjes die de ruggengraat van aflevering zes vormen, zijn gemaakt net voor ik bij mijn chirurg op consultatie ging. Zowel Koen Peers als Paul en ikzelf gaan er nog vanuit dat ik wellicht misschien wieweet nog wel eens ooit een marathon zal kunnen lopen. Ondertussen weten we dat dat niet zo is.

Bij dit beeld hoorden wij Paul zeggen dat ik - ondanks de mislukte marathon - van de zes deelnemers potentiëel de beste sportman was. Uit de metingen en de uithoudingsproeven bleek een zeker atletisch talent, dat evenwel verloren is gegaan.

Ik heb me zitten afvragen of ik dat jammer vind. Ik denk het niet. Stel dat ik het onderste uit de sportieve kan had gehaald, dan was ik nu, op mijn 43ste, een ex-atleet. Ik weet niet zeker of ex-atleten de gelukkigste mensen op aarde zijn.

Wat was het mooiste moment, vroeg Berten ons buiten beeld. Voor Sylvie was dat simpel: de aankomst hand in hand met Fabrice die de hele tijd met haar heeft meegelopen.

Maar Sylvie had twee mannen aan haar zijde. U ziet nummer twee rechts achter haar, wit t-shirt en cameraatje in de lucht. Dat is Peter. Peter gaat binnenkort de Spartathlon lopen. Van Athene naar Sparta, 246 km. Als je het in 24u kan ben je een hele flinke. Voorwaarde om deel te mogen nemen: 100 km lopen in minder dan 10u30. Niets voor Joke. En niets voor mij.

Dit is het family meeting point op Central Park West. Frank is al aangekomen en heeft zijn medaille om, je ziet hem tussen Paul zijn madam en de mijne. Daarnaast in het wit Nadia, dat is mevrouw Geert. Een traan wegvegend, want Geert is vermist. Volgens de organisatoren was hij aangekomen, maar nergens te vinden. Nadia vreesde het ergste.

Het viel allemaal nogal mee. Na 42 km kon Geert niet helder meer denken: inplaats van bij de B van België stond hij bij de V van Vanvaerenbergh te wachten. Ook wel eens de V van Vanzelevenimeer genoemd.

Voor het slotbeeld hebben ze moeite moeten doen. Herinner u het laatste beeld van aflevering 5: de vier marathonlopers arm in arm met Paul. Kristien en ik stonden daarop te kijken met gemengde gevoelens. Blij en gelukkig enzo, maar ook ontgoocheld in onszelf. En toen wilden ze ons erbij. We twijfelden. We lieten ons overhalen. Heel eventjes, in de montage heeft Joris de beelden moeten vertragen.

Samengevat 5

Voila, daar sta ik, ook in het grijs. Als je het achteraf bekijkt lijkt het alsof de regisseur het vanaf het begin geweten heeft: laat ik Kristien en Koen maar helemaal rechts zetten, want dat zijn de afvallers.

Ik zal het Joris morgen eens vragen. We zien elkaar voor de allerlaatste keer in het Sportkot - het heet daar officiëel Faber, maar als je dat woord gebruikt weet niemand waarover je het hebt - voor interviews voor de allerlaatste aflevering. Slotbeschouwingen.

Zo zien pure koolhydraten eruit. Het smaakt naar niks. Niet dat ik ervan geproefd heb, maar de lopers moesten er voortduren van eten om brandstof op te slaan.

Er mogen geen voedingsproducten mee op het vliegtuig, maar iemand had stiekem deze pot meegesmokkeld. Acht vlieguren lang werd die doorgegeven. De lopers dronken zelfs fruitsap en koffie met koolhydraten.

Joke op Times Square. Er gebeuren rare dingen als je daar verschijnt met een cameraploeg. Toevallige voorbijgangers zagen dat er gefilmd werd en begonnen ons op slag te fotograferen, in de veronderstelling dat wie gefilmd wordt wel een beroemdheid moèt zijn.

Joke heeft starquality, dat wel. Het zou met die hoed en die sjaal te maken kunnen hebben.

Laatste gesprek. Het lopen was zwaar, maar het stilstaan voor de start was ook niet om te lachen. Heb ik van horen zeggen. Urenlang wachten - om vijf uur opgestaan, voor zeven uur al aan de start, startschot om tien uur - in ijzige kou. Een graad of vijf, vandaar die dikke kleren. De lopers gooien laag na laag weg naarmate ze opwarmen, de stadsdiensten ruimen de boel op en delen de kleren uit aan daklozen.

Geert had een oud kostuum aangetrokken dat veel te groot was geworden. Allez, hij is te smal geworden. Daaronder had hij een T-shirt aan met de Belgische kleuren. In de verkeerde volgorde weliswaar, rood-geel-zwart.

Verdoeme, wat had ik Paul ook graag om de hals gevlogen in Central Park. Ik dacht dat ik vrede had met mijn lot, had ik meegelopen ik zou er een blijvend knieletstel aan over gehouden hebben. Maar toen ik Frank, Sylvie, Geert en Joke zag finishen prikten mijn ogen. Een van de Amerikaanse cameramannen die deze aflevering mee in beeld brachten heeft daarop ingezoomd, maar ik merk tot mijn genoegen dat Joris dat uit zijn montage heeft gehouden.

Hier zijn ze nog eens. Ik heb het gevoel dat ik die mensen nog een paar keer ga terugzien.

Samengevat 4

Aflevering drie was feel good, aflevering vier is miserie. Niet voor Frank "the machine", niet voor Joke "superwoman", wel voor Geert, Sylvie en mij. Tot aan de 20 km door Brussel leek alles vanzelf te gaan. Maar toen begon het sukkelen. Niet alleen ik twijfelde aan de goede afloop van het project, ook Paul zijn vertrouwen in de goede afloop wankelde. En Koen Peers zei vlakaf: de knieën van Sylvie en Koen zijn niet geschikt voor duurloop.

Met slechte knieën kan je gelukkig wel fietsen (al kan dat ook mislopen). Alternatieve training, heet zoiets in het jargon van Paul. Aquajoggen ware eigenlijk nog beter, maar ik krijg de weubbekens van alles wat met zwembaden te maken heeft.

Mijn motivatie zakte ver weg. Twee maanden niét lopen, ik werd er diepongelukkig van. En toen Paul eindelijk de toelating gaf om opnieuw met looptrainingen te beginnen, vond ik een paar spullen niet meer terug.

Ik heb niet één slechte knie, ik heb twee slechte knieën. Aflevering vier ging over het iliotibiale frictiesyndroom aan mijn rechterkant, een probleem dat ik deel met Sylvie en met Geert, en een kwaal waar elke loper lichtjes depresief van wordt, getuige dit beeld van de doorgaans zonnige Geert. Niets liet vermoeden dat het uiteindelijk mijn andere knie zou zijn die mij de das om zou doen. Aflevering vijf zal over de meniscus handelen, en in aflevering zes komt de Aanstaande Atleet niet meer voor. Voor altijd Aanstaand.

Samengevat 3

Mijn huisgenoten waren vanaf het begin enthousiast over het marathon-avontuur, maar zelf op tv komen, dat vonden ze niet zo'n geweldig vooruitzicht. En ons huis aan de binnenkant filmen, dat hadden we liever niet.

Het huis op tv, ach, daar zijn we al gauw soepel in geworden. Maar Annemie en de kinderen zal je niet zien. Behalve hier. Ik verdenk de cameraman ervan dat hij het expres heeft gedaan: Annemie weerkaatst in het spiegelglas van de oven.

Voor de start van de 20 km van Brussel spelen ze de Bolero van Ravel, vervolgens een pompeus stuk waarvan ik de titel niet ken, en dan een geweldige startknal. Volgens wat we in de uitzending zagen is dat een piepklein prutsrevolvertje, maar dat geloof ik niet. Ofwel houden ze daar een microfoon bij, ofwel staan er ergens kanonnen mee te knallen. Ik schrok me in elk geval een ongeluk. Gelukkig kan ik daar tegen, mijn hart is getest door het sportkot. Dieter is ook heel hard is verschoten. Dat leid ik af uit het plotse schommelen van het beeld bij de start. Dieter is de cameraman.

Ze waren mij dus kwijt na driekwart wedstrijd. Paul dacht dat ik opgegeven had. Niks van. We hadden met de cameraploegen afgesproken dat we aan de linkerkant van het parcours zouden lopen. Maar het was tamelijk warm op 28 mei en ik kan slecht tegen de zon. Ik krijg daar hoofdpijn van. Dus zocht ik de schaduw aan de rechterkant. Ik wist dat ik het de cameramensen moeilijk maakte op die manier, maar geloof me, tijdens een halve marathon word je lichtjes egoistisch. De afspraken konden me even aan mijn reet roesten.

Wat nergens in de uitzending ter sprake komt: er is die dag een dode gevallen. Voor de ogen van mijn kinderen, die langs de kant stonden te supporteren. Ze zagen iemand neerzijgen. Het Rode Kruis kwam reanimeren en zette een tentje over het slachtoffer, dus hoe het afliep hebben ze gelukkig niet gezien.

De finish van Joke. Het gaat me vooral om die meneer rechts in beeld. Dat is Filip Boen, sportpsycholoog. Hij heeft tijdens de 20 km van Brussel heel de tijd naast Joke gelopen. Met extra gewicht: een cameraatje, voortdurend op haar gericht. En de cadrage was lang niet kwaad. Dàt is pas een prestatie.

Samengevat 2

In aflevering twee van Marathon hoorden wij Geert toegeven dat hij zijn bijkomende kine-oefeningen af en toe "vergat". Ik was blij dat te horen, want ik heb daar ook in gespijbeld. Als er camera's bij waren deed ik die oefeningen flink. Maar heel vaak waren er in geen velden of wegen camera's te zien...

Oh, zie mij afzien. Ik had net een griepje achter de rug toen er gezamelijk geaquajogd moest worden. Paul gaf me trainingsverbod en ik vond dat niet erg, wegens hekel aan zwembaden. De koorts moet twee dagen uit je lijf zijn voor je weer begint te sporten, anders zou het virus zich op je hartspier kunnen richten.

Hoest nog eens, vroeg Joris, de regisseur. Die kuch is dus lichtjes geacteerd. Er zat overigens nog televisioneel bedrog in deze aflevering.

Het Marathonproject is geen Stanley's Route en geen Big Brother, maar toch zijn er afvallers. Verklap ik teveel als ik vertel dat Paul Vandenbosch op een bepaald moment vreesde dat niémand van ons de Marathon zou uitlopen? Hier krijgt Kristien het slechte nieuws te horen. Gelukkig waren haar hotelkamer en haar vliegtuigticket al gereserveerd, ze gaat mee naar New York. Wat er met haar loopnummer gebeurt weet ik eigenlijk niet.

De woorden van Jan Hautekiet in aflevering één zinderen nog altijd na: Koen is een wrak. In aflevering twee werd het: Koen is een wonder. Volgende zondag aflevering drie...

Samengevat 1

Dit zijn wij, één jaar en vele kilo's geleden. Van links naar rechts Sylvie, Frank, Joke, Geert, Kristien en ik. (Gordijntje toe, op verzoek van één van de zes.)

Het heeft geen haar gescheeld of dit beeld zat niet in het programma. Wij waren/zijn namelijk niet trots op deze lichamen. Jan, de producer van de Marathon, heeft al zijn diplomatiek talent moeten gebruiken om ons over de streep te praten. En Joris, de regisseur, heeft op zijn communiezieltje moeten beloven dat hij niét zou inzoomen.

U ziet mij hier een beetje sterven. Fietsen tegen steeds hogere weerstand tot je echt niet meer kan, ondertussen registreert die man achter mij de hartslag.

Als daar onregelmatigheden in te zien zijn mag je niet aan de training beginnen omdat je dan in de Marathon niet een beetje, maar een beetje veel zou kunnen sterven. Mijn hart bleek ok. En lichaamsbeharing is geen tegenindicatie voor dit soort zottekesspel.

En dit is het resultaat van al die metingen. De gegevens op regel een en regel twee zijn slecht, maar de drie volgende cijfers duiden op een zeker sportief talent. Dat evenwel jarenlang verwaarloosd werd. Had ik als tienjarig jongetje mijn atletisch licht niet onder de korenmaat gezet, dan...

...had ik niet aan het Marathonproject mogen meedoen wegens niet onsportief genoeg.