En wat nu?

Ik had me voorgenomen verdere loopplannen te laten afhangen van het verloop van mijn 20km door Brussel. Op naar een marathon? Ik twijfel. Ik kan me niet voorstellen dat ik me aan de meet van de 20km zou omkeren om nog eens terug te lopen. En dan heb je nog ruim twee kilometer voor de boeg. Dat lukt alleen als je vele, vele trainingsuren investeert en eerlijk, ik zie dat niet zitten.

Ik maakte die bedenking daarstraks luidop, en een van de kinderen bedacht dat ik het ook anders kan aanpakken. Je kan proberen snéller te lopen, papa. Dan kan je de lengte van de trainingen behouden, en op de duur loop je dan 42 km in 2u08, inplaats van 20km nu.

Daar is geen speld tussen te krijgen. Ik denk dat ik het zo aanpak. De eerste stap is dan: de 20km in minder dan 2u.

Zin/geen zin

Geen zin. Dertig minuten is een lachertje, maar het is gezellig binnenshuis. En echt trainen is het niet meer, ik geloof niet dat het miniloopje dat mijn schema afrond verschil gaat maken zondag. Puur exkatholiek plichtsbesef zou het zijn. Zal het zijn. Schoenen aan, Fillet. Nu.

D-Dag min 4

Fijn loopke. Het voorlaatste voor zondag. Vrijdag nog een half uurtje en dan moet ik er helemaal klaar voor zijn. Alleen nog beslissen of ik de grijze hazen van 2u10 volg, of de zwarte van 2u20. Paul is voorstander van dat laatste, en als het goed gaat kan ik na tien kilometer van ze weglopen. Dat lijkt me slim, maar mijn loperstrots speelt op. De zwarte haas is de allerlaatste...

Vorig jaar heb ik, gebukt onder gruwelijke pijnen, 2u19 gelopen. Zou 2u10, pijnloos, niet haalbaar kunnen zijn?

Laatste week

Gisteren 90' gelopen. Volgens schema is vandaag een rustdag, maar ik heb woensdag mijn 45' overgeslagen, dus dat ga ik vandaag goedmaken.

En volgende week zal als volgt verlopen: maandag rust, dinsdag rust, woensdag 60', donderdag rust, vrijdag 30', zaterdag rust en zondag de 20km van Brussel.

Puf

Ik hoor collegalopers wel eens beweren dat ze de hele dag barsten van energie als ze 's ochtends gelopen hebben. Ik deel die ervaring niet; Ik heb anderhalf uur in de benen en ik ben geen cent meer waard. Een postje posten gaat nog net, als het draadloos vanuit de sofa kan.

Boenke boenke boenke

Gisteren was het nét iets te warm om confortabel te lopen. Ik hield er kloppende koppijn aan over. Daar trekken we lessen uit: vandaag lopen we voor de middag, voor de Koperen Ploert zijn slag kan slaan. Vijf kwartieren, onderbroken door 3 minuten wandelen.

Amai, pfft.

...ik voel mij alsof ik zeventig minuten gelopen heb.

Paul laat me geregeld een uur en langer lopen, maar dat is dan in blokjes van tien, vijftien of twintig minuten, onderbroken door drie minuten wandelen. Vandaag zeventig ononderbroken minuten.

Psychologisch is dat helemaal anders. Ik was al 35' onderweg voor ik op mijn horloge keek. Als je een blokje van tien minuten loopt, denk je na vier minuten al "amai, gaat dat hier nog lang duren".

Moe aangekomen, in het volle besef dat de twintig kilometer van Brussel bijna twee keer zo lang zullen zijn.

Pfft, amai...

...ik voel mij alsof ik vijfenzestig minuten gelopen heb.

Ik versus mezelf

Niet doen alsof dat lopen altijd een pretje is, Fillet. Deze week bijvoorbeeld is het er nog niet van gekomen. Ik moet tegen zondag drie keer getraind hebben en het is al donderdagavond. Mijn luie ik fluistert me in dat ik vanavond nog eens kan brossen, mijn plichtsbewuste ik zegt dat ik dan wel drie dagen na elkaar zal moeten gaan lopen en dat dat eigenlijk niet gezond is voor de gewrichten.

Drie keer

Vorige donderdag heb ik langs het Scheveningse strand getraind. Tegen de wind in heen, met wind in de rug terug, langs het schuimstreepje dat aangeeft tot waar de golven komen. 45 minuten genieten.

Zaterdag ging het moeizaam. Er zijn zo van die dagen. Het leek alsof mijn voeten aan de wereld plakten, gelukkig moest ik maar 35'.

En gisteren, zondag, ging het weer vanzelf: 66 minuten, verdeeld in vier blokjes van een kwartier en eentje van zes, telkens met drie minuten rust. Je houdt daar een dag later een prettige stijfheid in je spieren aan over. Je voelt dat je lijf gewerkt heeft en dat is in orde. Al is gewoon voor de televisie hangen en paaseieren eten ook prettig.

Steunzolen

Terwijl ik in het nachtelijke duister aan mijn 4x15 minuten bezig was, vroeg ik me af of sportsteunzolen verslijten. Allicht. Ze zijn anderhalf jaar oud. Misschien toch eens aan dokter Peers vragen.

Coach Paul

Paul heeft op zijn blog een postje aan mij gewijd waar een kleine kanttekening bij past. Ja, het is waar dat ik de 20km van Brussel wil lopen. En ja het is waar dat ik me daar ijverig op aan het voorbereiden ben. En ja, het is ook waar dat New York me af en toe door het hoofd schiet. Maar Paul, ik zie daar geen jaartal bij. Eerst Brussel maar even afwachten.

Nog een kanttekening: uitgerekend deze week gaat het lopen me niet goed af. Ik worstel met een forse verkoudheid. Geen koorts, maar wel ijl in het hoofd en elastieken benen. Dat maakt het lastig om het trainingsschema te volgen. Ik heb nog niet gefietst deze week en die veertig minuten van dinsdag zijn er niet van gekomen. Gisteren een half uurtje gelopen en heel blij toen het afgelopen was. Vandaag weer niks. Ik hoop dat ik morgen gezond genoeg ben om die veertig minuten te lopen waar Paul het over heeft.

Wilde Geruchten presenteren met snottebellen is ook lastig.

Te ver en te lang

Het lastigste is het vertrekken. Jezelf overtuigen, je in je sportkleren heisen, je loopschoenen aantrekken. Eens je aan het lopen bent is het plezant en is de verleiding groot om er een schepke bovenop te doen.

Het is me gisteren overkomen: volgens schema moest er 45' gelopen worden. Het werd een vol uur. Ik was trots, al besef ik dat Paul de trainingsbelasting bewust zeer geleidelijk opdrijft en dat meer doen dan hij oplegt niet verstandig is. Overbelasting dreigt.

Om het weekschema vol te maken moest ik vandaag eigenlijk 20' lopen, maar dat is er niet van gekomen. En dan begint het zoeken naar gewetensrust: ach, ik heb gisteren een kwartier extra gelopen, dan hoef ik vandaag niet zonodig... En weet je wat? Ik zal morgen van Brussel naar huis fietsen. Op den duur zwijgt dat kijvende stemmetje in mijn hoofd.

Fout gepland

Ik had deze week eigenlijk vier keer moeten lopen, telkens met een looploze dag ertussen. Ik heb daar niet diep genoeg over nagedacht, ik kan niet anders dan Paul zijn schema met voeten treden.

Gisteren, zaterdag, heb ik een half uur gelopen, dat was mijn derde training. Ik heb dus twee mogelijkheden: ofwel loop ik vandaag mijn vierde training, zonder looploze tussendag. Ofwel hou ik het deze week bij drie trainingen.

In het eerste geval recupereer ik te weinig, in het tweede train ik te weinig.

Planning

Dankzij Paul kan ik weer drie weken voort: week een 25'/20'/25', week twee 30'/20'/30', week drie 25'/20'/20'/25', met als alternatieve training wekelijks een flinke fietstocht er bovenop.

Vandaag was het fietsdag. Voor het laatst op mijn gewone herenfiets. Volgend weekend ga ik Geert zijn koersfiets overkopen en dan vliég ik van Brussel naar huis.

Loopweek

Het drie-wekenschema dat Paul me bezorgde is achter de rug. Heb ik me er aan gehouden? Min of meer. De eerste week heb ik een tikkeltje teveel gelopen. De tweede week sloeg ik een looptraining over. En de derde week kwam het fietsen er niet van.

Het algemene gevoel was dat ik teveel gewicht meesleur. De kilo's die erbij kwamen toen ik met knieproblemen stillag, verdwijnen slechts met honderden grammetjes. Ik durf voorlopig niet concreter worden.

Zogauw Paul nieuwe richtlijnen geeft, hoort u ervan.

Flink

Maar net niet flink genoeg. De opdracht was drie keer lopen en één keer fietsen deze week. Ik heb twee keer gelopen en nul keer gefietst.

Maar er rest me nog een zondag. Morgen fiets ik naar de dichtsbijzijnde Albert Heyn. Ja, dat is in het buitenland. De derde loopsessie zal voor maandag zijn, want ik moet tussen twee trainingen een loopvrije dag respecteren, anders gaat het ter kniehoogte mis. Ik zit dus niet helemaal op schema, maar het scheelt echt niet veel.

Het trainingspakket voor volgende week: ma 20' lopen, wo 20' lopen, vr 15' lopen, zo 25' lopen, en op di of do met de fiets van Brussel naar huis.

Op schema

Maandag 15' gelopen, woensdag 15' gelopen, donderdag 50km gefietst, maar vandaag liep het fout. De opdracht was 15', maar Bob Dylan heeft me afgeleid.

Ik liep met "Theme Time Radio Hour" op de iPod, aflevering 36, "Hair, a threadlike outgrowth of the skin of a mamal". Hangend aan Bobs lippen vergat ik op het parcours te letten en na een kwartier vond ik mezelf terug diep in de polder. Ik heb dus - en dat is erger dan te weinig trainen - dubbel gelopen: een kwartier heen en een kwartier terug.

Het plan voor volgende week: één keer 15' lopen, twee keer 20', en op een droge dag Brussel-Rupelmonde per fiets. Misschien best morgen fietsen want ik hoor beweren dat het dinsdag gaat sneeuwen. En heel de week een onaangename noordenwind, dus tegenwind.

Nat

De trainer vindt dat ik een keer per week van Brussel naar huis moet fietsen. Donderdag gaat het stormen, het leek me dus verstandig om dat vandaag te doen.
Toen ik vertrok was het droog, na een kwartier begon het te motregenen, weer een kwartier later regende het zo intens dat mijn wenkbrauwen, nochtans fors, niet meer volstonden om het water uit mijn ogen te houden.
Algemene Voeding Magda in Malderen is een vaste stopplaats waar ik halverwege een flesje sportdrank koop. Niet vandaag. Ik wou het Magda niet aandoen dat ze haar supermarkt zou moeten dweilen.
Een stukje van mijn fietsroute loopt langs de spoorlijn Mechelen-Temse. De trein waar ik gewoonlijk inzit, reed me voorbij. Ik vervloekte mezelf.
En het ergste moest nog komen. Tussen Temse en Rupelmonde kwam ik in een soort zondvloed terecht. Nat tot op mijn onderbroek. Nog een beetje verder zelfs. Ik hapte naar adem alsof ik in een te koud zwembad sprong. Ik kon nog maar aan één ding denken: pannenkoeken en hete chocolademelk.
Morgen weer met de trein. De pannenkoeken zijn er niet van gekomen, de chocolademelk was heerlijk. En qua training zit ik op schema, Paul.

Eens trainer altijd trainer

Paul Van den Bosch laat me niet losch. Hij belde daarstraks omdat hij gelezen had dat mijn knie in orde is. Ik vertelde hem dat ik van plan was om vanavond nog eens een half uurtje te gaan lopen en hij vond dat een bijzonder slecht idee. Teveel. Een kwartiertje zal volstaan.

Zal ik je een trainingsschemaatje doorsturen, Koen? Ik had het hem niet durven vragen, maar hij stelde het zelf voor. Zonder schema lopen is lastig, heb ik de voorbije dagen gemerkt. Als het dan regent loop je niét. Het is een volle week geleden dat ik mijn loopschoenen nog heb aangehad. Dus ja, Paul, ja, dankjewel.

Dat schema is ondertussen binnen: deze week drie keer 15' lopen, met telkens een looploze dag ertussen; volgende week twee keer 20' en een keer 15'; de week daarna 20, 15 en 25'. En elke week een keer van Brussel naar huis fietsen of iets van die strekking.