Tweeenveertig

Ruim 42 minuten gelopen. Dat is teveel voor iemand die nog maar net herbegint. Pezen en gewrichten lijden daar vermoedelijk onder. In deze fase getuigt "minder" van karaktersterkte.

Als ik nog onder begeleiding stond van Paul Van Den Bosch zou hij me terechtwijzen. Met vaderlijk begrip, maar met even vaderlijke gestrengheid. Maar ik loop nu zonder begeleiding, en het ging daarnet zo prettig, dat mijn karakter foert zei. Ik liep door.

Overmorgen weer...

Twee maal tien

Het is een gedoe om iets in een kleiner lettertype te zetten en eigenlijk ziet het er ook niet uit. Dus vooruit maar: ik heb gelopen. Dat was meer dan een jaar geleden. Misschien was het wel twee jaar geleden, ik durf het niet na te kijken. Aanvankelijk had ik een goeie reden om niet te lopen: die ontstoken achillespezen. Die hebben maanden gezeurd, geloof me. Op de duur evolueerden ze van "een goeie reden" naar "een bruikbaar excuus", en nog later had ik geen excuus meer nodig. Ik liep gewoon niet meer, het was voorbij.

Ik zou het in een klein lettertype willen tikken omdat ik niet helemaal zeker ben van mezelf of ik dit volhou: ik loop dus opnieuw. Twee keer tien minuten daarnet, met een minuutje rust. Het voornemen is om dat dindag opnieuw te doen. En Zij loopt mee, op spiksplinternieuwe turnsloefen. Pardon, loopschoenen. Te spiksplinternieuw, we hebben een modderparcours uitgekozen om ze wat te ontwitten.

Samenvattend: we zijn vertrokken.

In de lift

-Dag Koen, loop je nog?

De omroepster stapt met een groen jurkje over een kapstok de lift in. Allez hoe heet ze, ik zou het duizend keer zeggen.

-Nee jong, ik heb aan de 20km van Brussel ontstoken achillespezen overgehouden. Al een jaar nu.

Evy! Ik weet het weer. Evy Gruyaert.

-Het scheelt van dag tot dag, vandaag valt het mee. Maar soms ben ik kreupel.
-Ja, 't is allemaal zo gezond niet hé. Ik kwam vorige week een kinesist tegen en die zei "Dank u, Evy!" Hij vergiste zich, hij dacht dat ik Evy was. "Ge hebt mij met uw start to run véél werk bezorgd."

't is Evy niet. Shit, 't is Saartje.

-Ik moet er uit. Dag Saartje.
-Dag Koen.

Ze had ook Sven kunnen zeggen.

Mietje

Kunnen we het erover eens zijn dat goede voornemens voor mietjes zijn? Uit ervaring geleerd. Er komt vaker niets dan iets van in huis, en het openbaren van voornemens leidt tot ontgoochelingen en gezichtsverlies. Goede voornemens maak je beter in stilte, bij voorkeur in het midden van het jaar. En successen hou je voor jezelf, juichen doe je binnenskamers.

Bon. Ik ben dus weer gaan lopen daarnet. Op twee januari, ik ben een mietje. Voor het eerst sinds 27 mei, de dag van de 20km van Brussel. Ontstoken achillespezen zijn hardnekkiger dan ik me ooit had kunnen inbeelden. Een half jaar mee gesukkeld en het probleem is nog altijd niet helemaal van de baan. Maar sinds de lokale paardenkinesist me aan zijn ultrasone wondermachine heeft gelegd, is er verlichting. En hij gaf me de toelating om weer te gaan lopen.

Hoe ver? Een toerke, zoals we zeggen. Vijfentwintig minuutjes. Snelheid nul wegens conditie nul. Maar goesting tien of daaromtrent, ondanks veel te veel mee te slepen lijf. We zijn weer vertrokken. En ik ga ook weer gitaar spelen dit jaar. Zoek dekking, huisgenoten!

Veertig-en-een-beetje

Er was er eentje jarig vandaag op de redactie. Eentje die u kent. Ze had taart bij en pralines. Ik nam een witte met een noot. En een witte zonder noot. Of ik eigenlijk nog dieet, wou Annemie weten. Nee dus. Of zij eigenlijk nog loopt, vroeg ik. Nee, ze loopt niet meer. Ik ook niet. Ontstoken achillespezen. En vanzelf gaat dat dus niet over, blijkbaar.

Fietsen zou nog kunnen, maar dat is er een vakantie lang niet van gekomen. Vorig radioseizoen fietste ik geregeld na het werk naar huis, maar mijn arbeidstijden liggen vanaf september nogal avondlijk. Ik weet niet zeker of ik nog zin ga hebben in twee uur fietsen als ik 's avonds om half negen de redactiedeur achter me dichttrek.

Slecht

Hoe gaat het met het lopen, Koen? Sinds de 20km nog één keer een half uurtje gelopen. Verder niks. Heeft met pijnlijke achillespezen te maken. Ontstoken, denk ik. Een brandende pijn, maar gelukkig niet altijd. Naar het schijnt kan dat lang aanslepen.

Allez vooruit, anti-lopers, ga uw gang in de comments. Zie je wel, Koen. Nergens goed voor, die sport, ik had het je nog zoo gezegd, Koen.

En wat nu?

Ik had me voorgenomen verdere loopplannen te laten afhangen van het verloop van mijn 20km door Brussel. Op naar een marathon? Ik twijfel. Ik kan me niet voorstellen dat ik me aan de meet van de 20km zou omkeren om nog eens terug te lopen. En dan heb je nog ruim twee kilometer voor de boeg. Dat lukt alleen als je vele, vele trainingsuren investeert en eerlijk, ik zie dat niet zitten.

Ik maakte die bedenking daarstraks luidop, en een van de kinderen bedacht dat ik het ook anders kan aanpakken. Je kan proberen snéller te lopen, papa. Dan kan je de lengte van de trainingen behouden, en op de duur loop je dan 42 km in 2u08, inplaats van 20km nu.

Daar is geen speld tussen te krijgen. Ik denk dat ik het zo aanpak. De eerste stap is dan: de 20km in minder dan 2u.

Banaan

Ter hoogte van kilometer 14 stopt mijn dochter me een banaan toe. Ik zou gepreuteld hebben dat ze niet geschild was. Ik herinner me dat niet, maar durf niet echt te ontkennen.

20 km door Brussel

2u08 is mijn handgestopte tijd. Het was file aan de finish, officiëel heb ik 2u16 nodig gehad voor de 20km van Brussel. Daar is dus 8 minuten aanschuiven bij.

De Stones heb ik niet gezien, maar Will Tura stond te supporteren.

Onderweg gevallen. Dom, heel dom accident: ik wou na 6 km weten of ik op schema zat om onder 2u10 te finishen. Wie op een papiertje loopt te kijken, kan niet tegelijkertijd op de weg letten, en ik struikelde over een betonnen paaltje. Broek kapot, vinger lichtjes bloedend, maar verder geen erg.

Mick en Keith

De Stones zijn in België. Het concert van 5 juni is het eerste van hun wereldtour, dus repeteren ze in Vilvoorde. En logeren doen ze in Brussel. Pal op het parcours van de 20 km, beste collega lopers.

Als we straks over de Avenue Louise lopen ziet u op uw rechterkant het Conrad Hotel. Huisnummer 71. Geen idee of ze een suite aan de straatkant hebben, maar met wat geluk ziet u een van de gerimpelde stoneskoppen achter een gordijntje. Of wie weet op het balkon.

15673

Vanaf nu ben ik een nummer. Meerbepaald een borstnummer.

Laatste week

Gisteren 90' gelopen. Volgens schema is vandaag een rustdag, maar ik heb woensdag mijn 45' overgeslagen, dus dat ga ik vandaag goedmaken.

En volgende week zal als volgt verlopen: maandag rust, dinsdag rust, woensdag 60', donderdag rust, vrijdag 30', zaterdag rust en zondag de 20km van Brussel.

Amai, pfft.

...ik voel mij alsof ik zeventig minuten gelopen heb.

Paul laat me geregeld een uur en langer lopen, maar dat is dan in blokjes van tien, vijftien of twintig minuten, onderbroken door drie minuten wandelen. Vandaag zeventig ononderbroken minuten.

Psychologisch is dat helemaal anders. Ik was al 35' onderweg voor ik op mijn horloge keek. Als je een blokje van tien minuten loopt, denk je na vier minuten al "amai, gaat dat hier nog lang duren".

Moe aangekomen, in het volle besef dat de twintig kilometer van Brussel bijna twee keer zo lang zullen zijn.

Pfft, amai...

...ik voel mij alsof ik vijfenzestig minuten gelopen heb.

Steunzolen

Terwijl ik in het nachtelijke duister aan mijn 4x15 minuten bezig was, vroeg ik me af of sportsteunzolen verslijten. Allicht. Ze zijn anderhalf jaar oud. Misschien toch eens aan dokter Peers vragen.

Vent!

Zestig minuten gelopen en niet nat geworden. Toch niet van regen of sneeuw, wel van het zweet. Voor alle veiligheid iPod in een diepvrieszakske gestoken. Wil u weten wat er langs mijn oren is geshuffeld tijdens het lopen?

-Time to kill, The Band
-Roots of dub, King Tubby
-Civilization, The Andrews Sisters
-Obvious five believers, Bob Dylan
-The same thing could happen to you, Lazy Lester
-Waltz of the angels, Peter Case
-Big Chief Blues, Furry Lewis
-Fall on me, REM
-The barring of the door, The Silly Sisters
-Whistle for the choir, The Fratellis
-Wooden nickles, Eels
-Got to let you know, INXS
-Scrub me mama, with a boogie beat, Will Bradley
-If I needed someone, The Beatles
-Leave my girl alone, Stevie Ray Vaughan
-I heard it through the grapevine, Gladys Knight
-Coconut, Harry Nilsson
-Crosstown traffic, Jimi Hendrix
-Down to the valley, Little Axe

Gewoon mijn iPod op shuffle, zou dat geen schoon Radio 1 programma opleveren?

Vent of vijg?

Shit, het sneeuwt in Rupelmonde. Een klein beetje slechts, maar overduidelijk sneeuw. En ik wou net een uur gaan lopen. Zal ik?

27 mei

Brief gekregen van de 20km door Brussel, naar eigen zeggen the most beautiful race in the heart of Europe.

Dat ze me hopen terug te zien op zondag 27 mei. Dat ik een reservatienummer heb, omdat ik vorige keer zo'n fijne deelnemer was. En dat mijn tijd toen 2u19m48s was.

Vanaf 1 maart kan er weer worden ingeschreven. Ik ga dat doen, misschien kan ik dit jaar zonder pijn lopen en wat van die tijd afknabbelen.

Loopweek

Het drie-wekenschema dat Paul me bezorgde is achter de rug. Heb ik me er aan gehouden? Min of meer. De eerste week heb ik een tikkeltje teveel gelopen. De tweede week sloeg ik een looptraining over. En de derde week kwam het fietsen er niet van.

Het algemene gevoel was dat ik teveel gewicht meesleur. De kilo's die erbij kwamen toen ik met knieproblemen stillag, verdwijnen slechts met honderden grammetjes. Ik durf voorlopig niet concreter worden.

Zogauw Paul nieuwe richtlijnen geeft, hoort u ervan.

Flink

Maar net niet flink genoeg. De opdracht was drie keer lopen en één keer fietsen deze week. Ik heb twee keer gelopen en nul keer gefietst.

Maar er rest me nog een zondag. Morgen fiets ik naar de dichtsbijzijnde Albert Heyn. Ja, dat is in het buitenland. De derde loopsessie zal voor maandag zijn, want ik moet tussen twee trainingen een loopvrije dag respecteren, anders gaat het ter kniehoogte mis. Ik zit dus niet helemaal op schema, maar het scheelt echt niet veel.

Het trainingspakket voor volgende week: ma 20' lopen, wo 20' lopen, vr 15' lopen, zo 25' lopen, en op di of do met de fiets van Brussel naar huis.