Fietsendief

Ik stap het fietsenhok binnen, grijp naar mijn fiets, maar graai in de leegte. Weg. Geen fiets.

Mijn maag krimpt. Binnensmonds gevloek. Vorig weekend was hij er nog. Heb ik hem aan het station laten staan? Nee, daar heb ik mijn andere, oude en versleten fiets voor. Heeft een van de kinderen hem geleend? Nee, dat zouden ze gezegd hebben. Gestolen dus. De dief is de tuin opgewandeld - het kot is vlakbij het gat in de haag, heeft de fietsen gemonsterd en de duurste er uitgekozen. Vermoedelijk was hij tevoet, anders had hij wel twee of drie fietsen in zijn koffer geladen. Klootzak.

Maar koelbloedig, dat wel. Koelbloedige klootzak.

Gezocht: witte koersfiets, merk Columbus, weinig gebruikt. Het tandwielfotootje hierboven is het enige wat ik heb.

Helm

Kind 1 en kind 2 (familie en vrienden vragen zich af hoe mijn kinderen genummerd zijn. Ik noem ze 1, 2 en 3 in order of appearance. Het wil dus wel eens wisselen. En thuis noem ik ze bij hun voornaam.) zijn aangereden door een auto terwijl ze naar school fietsten. Elk door een andere auto, en met een kleine twee weken tussentijd. Balans: één fiets om zeep, een gekneusde elleboog en hoofdpijn die de volgende dag gelukkig over was. Al bij al valt dat nog mee.

Maar de stem van de dokter bij spoedgevallen zindert nog na: mijn kinderen, zei hij, mogen niet fietsen zonder helm. En hij vertelde over ongevallenstatistieken en hoeveel fietsers overlijden door hoofdwonden.

Kind 1 en kind 2, zelfs kind 3 waren onder de indruk van zijn woorden. Kind 2 heeft een achterwiel op centimeters van zijn hoofd zien voorbijrijden. Maar een fietshelm is onnozel, zeggen ze. Met lichte twijfel want ze hebben wel een schrik gepakt. Hun besluit: de fietshelm moet verplicht worden, papa. Als iedereen er even onnozel uitziet is onnozel op slag niet meer onnozel.

De ouders van kind 1, 2 en 3 konden dat bevestigen. Zij herinneren zich nog hoe lang geleden de motorhelm verplicht werd, en dat dat ook onnozel werd gevonden.

-update- Kind 3 vraagt om ook het fluoriserend regenbasjke verplicht te maken. Want dat is eigenlijk wel praktisch, vindt ze. Maar zooo onnozel.

Op de grond

De winter moest maar eens voorbij zijn, had ik die ochtend gedacht. Het is niet echt koud, ik neem mijn fiets mee op de trein en ik rij straks 50km naar huis. Zoals vroeger.

's Avonds regende het. Lichtjes, maar regen. Het asfalt van de VRT-parking wordt daar glad van en de witte strepen op het asfalt nog gladder. Maar dat besef je pas als je op de grond ligt. Gelukkig gebeurde het toen ik de bocht om was, net uit het zicht van Jos Bouveroux. De hoofdredacteur hield rookpauze en sprak bewonderende woorden toen hij me zag vertrekken. Van mijn confrontatie met de zwaartekracht weet hij niks, anders was ik niet alleen op de grond, maar ook nog in affronten gevallen.

Een kwartiertje verder werd er aan de weg gewerkt. Fietsers moesten even over de stoep. De puttengravers waren zo vriendelijk geweest om een balkje in de goot te leggen, dat maakt het hoogteverschil tussen fietspad en stoep wat makkelijker overbrugbaar, zullen ze gedacht hebben. Maar het regende dus en het balkje was nat. Ik had er loodrecht moeten oprijden, maar ik probeerde het schuinsweg. Jos Bouveroux was niet in de buurt. Ik werd geconfronteerd met mijn ijdelheid want ik dacht niet is mijn fiets kapot of heb ik schaafwonden maar wel hoe geraak ik elegant en onopvallend weer overeind.

Gebroken zal mijn rib niet zijn, maar gekneusd misschien? De pijn neemt met de dag toe. Op de plek waar de Romeinse soldaat zijn speer in Christus' lichaam heeft geduwd. Het is bijna Pasen, de winter is voorbij.

Veertig-en-een-beetje

Er was er eentje jarig vandaag op de redactie. Eentje die u kent. Ze had taart bij en pralines. Ik nam een witte met een noot. En een witte zonder noot. Of ik eigenlijk nog dieet, wou Annemie weten. Nee dus. Of zij eigenlijk nog loopt, vroeg ik. Nee, ze loopt niet meer. Ik ook niet. Ontstoken achillespezen. En vanzelf gaat dat dus niet over, blijkbaar.

Fietsen zou nog kunnen, maar dat is er een vakantie lang niet van gekomen. Vorig radioseizoen fietste ik geregeld na het werk naar huis, maar mijn arbeidstijden liggen vanaf september nogal avondlijk. Ik weet niet zeker of ik nog zin ga hebben in twee uur fietsen als ik 's avonds om half negen de redactiedeur achter me dichttrek.

Piepende remmen, een gil, stilte...

...maar gelukkig geen doden of gewonden.

Vanmorgen werd kind 1 aangereden op weg naar school, op weg naar zijn examen aardrijkskunde en geschiedenis. Drie weken geleden kegelde een chauffeur kind 2 van haar fiets. Twee keer geen erg. 't Is te zeggen, twee keer fiets kapot, maar de wonden bleven beperkt tot schaaf-.

Twee keer waren de daders vriendelijke mensen, die er zelf ook niet goed van waren. Ze reden niet snel, ze reden niet ongelooflijk gevaarlijk, gewoon een moment van onoplettendheid. Ik hou mijn vaderlijk hart vast.

Het moest er eens van komen

De pedalen van een koersfiets klikken vast aan je fietsschoenen. Het voordeel is dat je dan ook kan trekken om een berg op te geraken. Het nadeel: je moet met een schuine beweging je voet losklikken voor je stilstaat. Anders val je om en dat is werkelijk een belachelijk gezicht.

Vandaag ben ik dus stoemelings omgevallen. Bij het verlaten van het VRT-terrein, ik moest voorrang geven. Het asfalt is daar hard. Achter mij kwam Jan Vanlangendonk aangereden. De minzame Jan Vanlangendonck, hij was één en al bezorgdheid. Het had net zogoed de cynische schrap schrap kunnen zijn.

Columbus

Al drie volle dagen staat mijn spiksplinternieuwe tweedehandse fiets ongebruikt in het kot. Het regent, en het blijft regenen begot. Er zitten geen spatborden op, en ik wil hem niet vuil maken. Ik ga vanavond bidden tot de heilige Frank en de heilige Sabine. Desnoods breng ik hen morgen op de Reyerslaan kleine offergaven.

Voor de kenners: Columbus, aluminium 7005 T6 en een hoop versnellingen. Geen trippel, dus om de Mont Ventoux op te geraken zal ik nog een investering moeten doen.

Nat

De trainer vindt dat ik een keer per week van Brussel naar huis moet fietsen. Donderdag gaat het stormen, het leek me dus verstandig om dat vandaag te doen.
Toen ik vertrok was het droog, na een kwartier begon het te motregenen, weer een kwartier later regende het zo intens dat mijn wenkbrauwen, nochtans fors, niet meer volstonden om het water uit mijn ogen te houden.
Algemene Voeding Magda in Malderen is een vaste stopplaats waar ik halverwege een flesje sportdrank koop. Niet vandaag. Ik wou het Magda niet aandoen dat ze haar supermarkt zou moeten dweilen.
Een stukje van mijn fietsroute loopt langs de spoorlijn Mechelen-Temse. De trein waar ik gewoonlijk inzit, reed me voorbij. Ik vervloekte mezelf.
En het ergste moest nog komen. Tussen Temse en Rupelmonde kwam ik in een soort zondvloed terecht. Nat tot op mijn onderbroek. Nog een beetje verder zelfs. Ik hapte naar adem alsof ik in een te koud zwembad sprong. Ik kon nog maar aan één ding denken: pannenkoeken en hete chocolademelk.
Morgen weer met de trein. De pannenkoeken zijn er niet van gekomen, de chocolademelk was heerlijk. En qua training zit ik op schema, Paul.

Flikken

Vervolgens het goeie nieuws. Wim Vanseveren is terug. Lisbeth Imbo zei daarnet in De Wandelgangen dat hij een aantal uitstekende kinderseries heeft gemaakt. Zeg het maar zoals het is, Lisbeth: zonder Vanseveren geen Kulderzipken, geen Dag Sinterklaas, geen Buiten De Zone. Alle Wimmen deugen, ik ken maar heel weinig uitzonderingen. In de doorsnee Aimé ben ik minder gerust.

(Ik heb me vergist wat betreft Wimmen. Verreycken.)

Ik kreeg het nieuws per SMS terwijl ik naar huis aan het fietsen was. Ik belde meteen naar de redactie om mijn enthousiasme te delen, en dat is de Brusselse politie niet ontgaan. Combi naast me, zwaailicht, heel even de sirene om mijn aandacht te trekken, raampje naar beneden: meneer, ook op uw fiets bent u een bestuurder. Een zware overtreding. Fietsers mogen niet GSM'men. En hoe gaat het met het lopen? wou de agent nog weten. Hij bleek een van de 210.000 kijkers van gisterenavond te zijn. Ik mocht doorrijden.

Weer naar de Labradorstraat

Ik heb een paar dagen in de waan geleefd dat het adres van Kuifje echt bestaat. Labradorstraat 26, Brussel. Een dooie mus, blijkt nu. Ik ben daarstraks wat nauwkeuriger gaan kijken: de Labradorstraat is een verwaarloosd verbindingsweggetje tussen de Rode Kruis- en de Meiselaan, en er staat geen enkel huis. Dus ook geen huisnummer 26. Wel een tuinhek waarachter een vervaarlijk blaffende hond zit. Een Sint Bernard, verkeerd gecast.

Onnauwkeurigheidje in de research van Hergé? Of heeft hij bewust een bestaande straat zonder bebouwing uitgezocht, om te voorkomen dat de bewoners van nummer 26 lastig gevallen zouden worden door kerels zoals ik? Want ik was uiteraard van plan om een foto te maken en te controleren of de gevel klopt met de tekeningen van Hergé. Nee dus. Overigens woont Kuifje in De Geheimzinnige Ster op de eerste,

en in De Krab met de Gulden Scharen op de tweede verdieping.

Jammer ook voor een zekere meneer Peren die ik blij heb gemaakt met mijn Labradorstraat onderzoekje, maar die nu zal beseffen dat we te vroeg kinderlijk gelukkig zijn geweest, Peren en ik.

Tunnel

Efkes rap over en weer gefietst naar Het Andere Boek. Dat is op De Andere Scheldeoever, dus ik moest door de fietsterstunnel.

Daar is een liftje, maar een dame op leeftijd sukkelde zo hard met haar elektrische fiets dat ze niet tijdig buiten geraakte. De lift sloot zijn deuren en vertrok weer naar boven, zonder een nieuwe lading passagiers.

Gelach, maar ook gesakker over tijdverlies. Ik besloot de trap te nemen. Met ik schat vijftien kilo fiets en twee kilo boeken. Ik dacht dat ik dat na een jaar marathontraining vlotjes zou aankunnen.

Ik kwam boven, dat wel. Maar het zweet liep van mijn rug, het bloed bonkte in mijn slapen en er dreigde een zwart gordijntje dicht te gaan. En o ramp, er stond volk boven dat me herkende, ik kon me dus niet permitteren om uitgebreid te staan uithijgen.

Labradorstraat

Ik heb altijd gedacht dat Kuifje op een fictief adres woonde. Maar ze bestaat echt, de Labradorstraat in Brussel. Ik ben er al vaak ongeweten doorgefietst, pas daarstraks viel me het straatnaambordje op. Het juiste huisnummer heb ik moeten opzoeken, zo groot is mijn parate Kuifjeskennis nu ook weer niet.

Op pagina 3 van Kuifje in Tibet krijgt Kuif een brief van Tchang. Die is eerst naar de Labradorstraat gestuurd, dan naar Molensloot, en vervolgens naar het Zwitserse hotel waar Kuifje en Haddock vakantie houden. Huisnummer 26 dus. Geen stad, maar Kuifje moet een Brusselaar zijn. (Ah, Tintin schijnt in Bruxelles te wonen.) Als ik volgende week nog eens per fiets pendel ga ik dat huis toch eens wat nauwkeuriger bekijken.

Typisch

Fietsen mét de Polar gaat veel beter dan zonder. Voortdurend een half oog houden op snelheid en hartslag. Zonde maken van een drinkstop of een rood verkeerslicht. Binnensmonds sakkeren als een groepje schoolkinderen me belet door te peren. Proberen een minuutje eerder thuis te zijn dan de vorige keer. Onnozel hé. Mannelijk denk ik.

Zonde van de moeite

Mijn trainingsadministratie ligt me merkwaardig nauw aan het hart. Merkwaardig omdat ik voor de rest administratief gehandicapt ben: papierwerk in orde houden, dat kost mij oneindig veel moeite. Maar de hartslaggegevens, de afgelegde kilometers, de gemiddelde snelheden, dat zit allemaal proper en netjes in een bestandje.

Maar vandaag loopt het mis. Ik ben helemaal van Brussel naar huis gefietst zonder mijn Polar. Vanmorgen thuis laten liggen. Dat wil zeggen: geen registratie van mijn hartslag, afgelegde weg en tempo. Het gevolg is ondraaglijk: dinsdag 3 oktober zal in mijn schema een witte vlek blijven. Tot in de eeuwigheid zal het lijken alsof ik vandaag nulniks getraind heb. On-draag-lijk!

Tegenop

Het trainingsschema - noodplan, weet u nog? - schrijft me deze week 60' ononderbroken lopen voor. Ik zie daar tegenop. Niet omdat ik bang ben om mij moe te maken, niet omdat ik adem tekort zal komen, wel omdat ik wéét dat mijn knie pijn zal doen. Eventueel mag ik van Paul drie blokjes van 20' doen, met 5' recuperatie tussendoor. Dat maakt voor die knie een wezenlijk verschil. Mijn collega's die wel voluit trainen zullen over dik een week een duurloop van 150' verbijten. Hoed!

Wel een bron van vreugde: fietsen. Gisteren nog eens van Brussel naar R'monde gereden. Een kleine 50 km in twee uur. Ik vind dat niet kwaad. Maar marathontraining kunnen we dat niet noemen, vrienden... Ik ken de route ondertussen door en door. Ik overweeg maandag of dinsdag eens via de pitoreske knooppunten te rijden. Da's langer. (Da's langst.)

Overslagpols

Vanaf hartslag 146 ga ik dus anaeroob verbranden, dat bleek uit die lactaattest van gisteren. Als dat klopt heb ik een serieus stuk van mijn training daarnet in het rood gefietst.

Melkzuur

Paul heeft het resultaat van de lactaattest doorgemaild:

Je overslagpols - dat is de hartslag die de grens vormt tussen "uithouding" en "in het rood gaan" - ligt op 146. Je ideale hartslag voor New York ligt rond 140, met 144 als absolute bovengrens. Dat komt overeen met 9.44 km per uur of 6'30" per km. Aan die snelheid heb je voor 42km 4u34' nodig.

Hij voegt er nog aan toe dat die 4u34' theoretisch is, na een ideale voorbereiding. Mijn voorbereiding is alles behalve ideaal, dus lijkt 5u15' Paul realistischer.

En dan schrijft hij nog dat ik mijn noodplan strikt moet volgen, met veel uitroeptekens. En dat ik nog wat kilo's moet kwijtspelen. Vanochtend woog ik 87,5kg. En dat er nog maar 9 weken resten.

Elk nadeel heb zijn voordeel

Brokken, net voor het vertrek naar Frankrijk. De moer van mijn achterwiel zat vast. Volle kracht op gezet, en toen brak hij af. Achteras moet vervangen worden, inclusief versnellingen. Bestellen, wachten, en ondertussen moét er getraind worden, zegt Paul. Zelfs op reis.

Gelukkig heb ik een rijwielminnende broer die mij met plezier een fiets leent. Een échte fiets. Half zo zwaar als mijn pedalentractor en drie keer zoveel versnellingen. Ik heb hem daarnet even uitgeprobeerd. Heerlijk. De verleiding om ook zo'n dingetje te kopen wordt groot. Eén nadeel: ik kijk op het bovenstukje van mijn bril als ik in die typische koershouding fiets, diep voorovergebogen over het stuur.

Maar passons, ik ben nog nooit zo blij geweest dat mijn eigen huis-, tuin- en keukenfiets kapot is.

Als de huiswacht arriveert zijn we weg. Flamingo's kijken.

Ketting.

Ze viel eraf toen ik ter hoogte van Hamme over een bult fietste. Ik moet ze allang eens bijspannen, mijn ketting. Maar het vijske waarmee ik mijn wiel naar achter kan draaien zit vast. Kruipolie zou kunnen helpen.

Aangebeld bij het eerste het beste huis. Want mijn fiets heeft een gesloten kettingkast, er moet een schroefje losgedraaid om de ketting er weer op te kunnen leggen. En ik had vanalles bij, sportdrank, mijn portefeuille, een gsm, de iPod, maar geen schroevendraaier. Dankuwel, behulpzame meneer uit de Polderstraat in Hamme.

NMBS vs. fiets.

Op een normale dag gaat het zo: 16u50 te voet van VRT naar station Meiser, 17u02 trein naar Mechelen, aankomst 17u24, twintig minuten geduld. 17u45 trein naar Temse, aankomst 18u11. Fiets nemen, thuis om 18u25. Reistijd anderhalf uur.

Met de fiets deed ik er vandaag maar een uur langer over. Het kan zeker sneller want het was heet. En ik ben vanuit hartje stad vertrokken. En ik was niet helemaal zeker van het parcours. En ik ben onderweg gestopt om met een collega te bellen. Heb ik ergens misteld?