Bril

Hij is dood, zeggen ze op de radio. Martin Bril. Ik verstijf. Ik vraag haar of ze het ook gehoord heeft. "Wat?" vraagt ze. Dat Martin Bril dood is. "Wie?" vraagt ze.

Martin Bril is dood.

Dood.

Martin Bril.

...

Fietsendief

Ik stap het fietsenhok binnen, grijp naar mijn fiets, maar graai in de leegte. Weg. Geen fiets.

Mijn maag krimpt. Binnensmonds gevloek. Vorig weekend was hij er nog. Heb ik hem aan het station laten staan? Nee, daar heb ik mijn andere, oude en versleten fiets voor. Heeft een van de kinderen hem geleend? Nee, dat zouden ze gezegd hebben. Gestolen dus. De dief is de tuin opgewandeld - het kot is vlakbij het gat in de haag, heeft de fietsen gemonsterd en de duurste er uitgekozen. Vermoedelijk was hij tevoet, anders had hij wel twee of drie fietsen in zijn koffer geladen. Klootzak.

Maar koelbloedig, dat wel. Koelbloedige klootzak.

Gezocht: witte koersfiets, merk Columbus, weinig gebruikt. Het tandwielfotootje hierboven is het enige wat ik heb.

Rapport

Opmerking van de leerkracht bij het vak biologie. Goed gewerkt. Je hebt de voortplanting onder de knie. Prettige vakantie. Kom daarmee thuis.

Verlanglijstje

Een grizzlybeerzetel! Of twee!

Zondag in Antwerpen

Dood vogeltje

Voordeel: het blijft onbeweeglijk liggen. Zolang als je wil.

Nadeel: het is dood. Nog veel langer.

Het is een roodborstje. Het wàs een roodborstje.

Het is nog altijd een roodborstje.

Obama

Het moet zo ergens rond 1980 geweest zijn. Professionele voetballers bleken plots jonger dan ikzelf. Dat voelde vreemd, herinner ik me.

Als de nacht verloopt zoals te voorzien en te verwachten is, is morgen de Amerikaanse president een generatiegenoot. Opnieuw vreemd.

Macht

Rare vraag van het Nieuwsblad. Wie heeft het volgens jou voor het zeggen in Kruibeke? Hubert Damen, Koen Fillet, Antoine Denert, Mimi Wuyts of Frank Preud'homme. Witse, ik, de burgemeester, een politica met rust of een bedrijfsleider. Er is gezinsmatig hard gelachen dat ik in dat lijstje sta. En nog harder toen bleek dat toch 2,41% van de stemmers denkt dat ik het hier voor het zeggen heb.

Kool

Zeven Chiromeisjes aan de kassa. Uit hun gesprekken en uit de inhoud van hun winkelkarretje maak ik op dat ze gaan barbecuen. Gemarineerde koteletjes. Worst. Cola. Een komkommer en tomaten. Chips als voorgerecht.

Als ik ze niet had gezegd dat ze een zakje steenkool meehadden inplaats van houtskool, was hun feestje niet doorgegaan.

Weg kwijt

Even leek het een goed idee: een externe harde schijf kopen en alle muziek daarop zetten. Kwestie van het vollopende geheugen van de computer wat te ontlasten.

Gevolg: iTunes vindt een hoop muziek niet meer terug. Sommige nummers wel, sommige niet, en ik zie er geen enkel systeem in. Mocht het programma volledig de weg kwijt zijn, ik zou het snappen. Maar dat is het niet, ik schat dat ik zo'n 5 procent kwijt ben. Allé, niet kwijt, alles staat netjes op die harde schijf, maar iTunes zet er een ! voor. Dat wil zeggen: ik vind het bestand niet meer.

Mac-kenners zullen zeggen: je moet in "geavanceerd" klikken op "verzamel inhoud bibliotheek...". Dat heb ik gedaan. Helpt niet. Ik ben nu manueel bezig. Niet te doen. Stenen kloten.

De politie, uw vriend

Wie een boete twee keer betaalt, krijgt een vriendelijk briefje om daarop te wijzen. Kijk, dat weet ik nu toevallig.

Studiekeuze

We bladeren door brochures. We klikken het internet af. Deze studierichting vereist van de leerling zelfwerkzaamheid, zelfstudie, organisatie en inzet. Of vergelijkbare formuleringen, het staat er altijd bij. We blijven zoeken. Een studierichting die zich profileert met echt iets voor sloddervossen, het moét bestaan.

Liploerder

Klein testje. Bent u een liploerder of bent u een ogenkijker? Kijkt u tijdens een gesprek naar de ogen of naar de mond van uw gesprekspartner?

Ik kijk naar de mond. Dat lijkt me volstrekt logisch: anders zie ik niet wat er gezegd wordt. Maar stilaan krijg ik de indruk dat de liploerders een kleine minderheid vormen. De meeste mensen kijken naar de ogen.

De ogen, spiegels van de ziel. Ik heb de voorbije dagen geprobeerd ernaar te kijken maar ik word er ambetant van. En ik vraag me de hele tijd af of ik me op het linker- of op het rechteroog moet richten. Nee, de mond, daar is het te doen. Wat u?

Ziek

Daarnet koffie gedronken. Het was al twee dagen thee. Als ik thee drink ben ik ziek.

Maandag slecht opgestaan, maar toch gaan werken. 's Avonds zonder stem radio gemaakt. En allerlei telfouten gemaakt. Radio is tellen. In het zestigdelig stelsel bovendien, dat lukt niet met een koortsige kop. Tellen is moeilijker dan interviewen.

Dinsdag nog slechter opgestaan. Getwijfeld over werken of niet werken. Toch naar Brussel gereden. Ik weet niet wat het is, maar toegeven dat ik ziek ben valt me zwaar. Na twee uur Brussel toch maar toegegeven dat ik ziek was en weer naar huis gesukkeld. Dokter. Languit op sofa. DVD'tje ingestoken. Niet naar gekeken, geslapen. 's Avonds naar Flip geluisterd en gedacht ik moet straks "Dank u Flip" smssen. Vergeten "Dank u Flip" te smssen.

Woensdag. Vrije dag, ook als ik niet ziek ben. Nog een beetje zweterig. Nog een beetje kuchig. Seffes Tom Boonen op TV. En daarna dat DVD'tje en die stapel boeken en de kranten. Ik denk dat ik er stillekesaan door geraak. Koffie.

Examen

(Kind 1) blokt gedragswetenschappen. Hoe oud ben jij alweer, papa, ik vergeet dat altijd. In haar leefwereld is alles boven de achtien oud.

Ik geef antwoord naar waarheid. Vijfenveertig. Dan zit je nét in de fase van de late volwassenheid, doceert ze, een fase die wordt gekenmerkt door integriteit en wanhoop. Volgens de theorie van Erik Erikson, zegt ze er nog bij.

Ik heb haar geantwoord dat de juf gedragswetenschappen niet eens de moeite heeft gedaan om een geloofwaardige naam te bedenken voor die verzonnen theoreticus van haar. Erik Erikson? Dat geloof je toch niet, (kind 1), dat er iemand bestaat die Erik Erikson heet? Een psycholoog dan nog, psychologie is geeneens een wetenschap.

Wanhoop, ik? Pfoe...

Volmondig

Moge wij Europeanen, Europeanen blijven.

De grote kracht van de Europese beschaving is de twijfel. Wij weten niets met zekerheid.

Dat zegt vandaag in De Standaard - met aan zekerheid grenzende stelligheid - Flemming Rose, chef cultuur van Jyllands-Posten. U weet wel, Jyllands-Posten. Flemming, wat een merkwaardige voornaam.

Om asperges

(Ik) -Kan ik zo naar de supermarkt?

Het is zondagochtend. Het is bewolkt en grijs en toch sta ik in short en op sandalen. Wegens lui en toch niet van plan om buiten te komen vandaag. Maar de lege koelkast dwingt mij tot de vraag Kan ik zo naar de supermarkt.

(Zij) -Bwa ja.

Ik kijk nog eens naar mijn spiegelbeeld en naar mijn harige benen. Ik had gehoopt dat (zij) nee zou zeggen en mijn twijfel zou bevestigen. (Kind 1) komt de trap af en schudt van nee, niet doen papa. Twijfel compleet. De democratie dan maar en de wil van de meerderheid: ik doe een peiling bij de overige gezinsleden.

(Kind 2) -Perfect papa, en laat me nu gerust, ik moet studeren.
(Kind 3) -Ge moest al weg zijn, straks is de GB gesloten.

Ik weg.

Niemand lachte.

Zwartwit

Op de hoek van de Auguste Reyerslaan en het Karabiniersplein staat rusthuis L'Horizon. Gietijzeren poortje. Vijf arduinen traptreden. Voortuin met oude rozen, forse haag errond tegen de binnengluurders. Meidoorn denk ik, met van die venijnige stekels.

Die haag heeft me in verlegenheid gebracht. Ze is te hoog. Wie over het smalle trottoir langs de Reyerslaan loopt, kan niet om de hoek kijken of er een tegenligger komt aangewandeld. En er kwàm iemand aangewandeld. Maar ik liep naar de punten van mijn schoenen te kijken. Kop in kas, in gedachten verzonken. Het was niet bepaald lente in mijn hoofd. Een ondeelbare fractie van een seconde lang nam mijn autonome zenuwstelsel het van me over. Ik voelde me schrikken en verstijven, ik kwam net niet tegen buik en borst terecht van een grote man. Dankzij mijn reflexen.

Ik keek omhoog, recht in zijn zwarte gezicht.

Een neger, zoals ze vroeger zegden.

Je m'excuse dat ik zo hard ben geschrokken, zei ik. Enfin, begrijp me goed meneer de negermeneer, je ne m' excuse pas omdat ik schrok omdat u zo zwart bent. Want dat was de reden niet, ik schrok gewoon omdat ik bijna tegen u aanbotste. Als u wit was geweest, was ik ook geschrokken. Allez, ik excuseer me natuurlijk wel, want de tijd dat witmensen zwartmensen mochten omverlopen zonder zich te excuseren ligt ver achter ons. Bien sur. En zo zwart bent u trouwens niet. Waarmee ik ook weer niet gezegd wil hebben dat lichtzwart beter zou zijn dan zwartzwart. Integendeel. Nee, niet integendeel. Dat het gewoon allemaal niet veel uitmaakt, cher ami. Monsieur, bedoel ik. Oh, u spreekt Nederlands?

Gène. Aan twee kanten.

Het oude mannetje, wit, rimpelig, dat toekeek vanop de eerste verdieping van L'Horizon, glimlachte.

Gedichtje van Miel

Miel Vanattenhoven is vorige week gestorven, vandaag zat zijn doodsbrief in de bus. Hij citeert Remco Campert.

Hoe duidelijker ik 't wil zeggen
hoe slechter ik uit mijn woorden kom

dit lijkt me een typisch verschijnsel
van het een of ander

Merkwaardig motto voor een radiomaker, ik hoor het u denken. Ik zou het graag van hem overnemen. Zou dat mogen? Miel heeft het niet meer nodig, lijkt me.

Winterse afwijking

Of zijn er nog die daar last van hebben? Bij hevige kou is mijn kin het eerste lichaamsdeel dat bevriest. Daarnet tijdens de sneeuwwandeling weer. Mijn madam Zij haar handen en haar voeten en haar neus, meneer zijn kin. Door die vreemde particulariteit weet ik dat je je kin nodig hebt om te articuleren. 's Wintews buiten wowdt het wij wij aw gauw wraten inwlaats van wraten. Amwetant: ewwen, wee's en wee's kan ik dan niet goed meer uitswreken.

-update- Mevrouw Puntkomma wijst ons op een te betreuren tendens. Ik voel me betrapt en heb in het bovenstaande blogpostje mijn madam vervangen door een zeer liefdevol bedoelde Zij. Als A niet zo op haar Anonimiteit zou staan zou ik ze gewoon A noemen. Maar het zal dus Zij zijn. Met een hoofdletter, ook midden in de zin. Uit respect. En cursief. Van liefde.