Shake

We waren in Parijs. Ze beweerden dat het mercredi was. Maar het was gewoon woensdag. We gingen naar Shakespeare & Co. Toe. Zoals alleen Shakespeare & Co toe kan zijn.

De favoriete reisbestemming van

Ik heb daarnet iemand ontgoocheld. Een mevrouw van De Standaard belde me op. Ze wou weten wat mijn favoriete reisbestemmingen zijn. Ik heb geen favoriete reisbestemmingen, het liefst van al reis ik niét. Reizen is voor mensen die thuis niet gelukkig zijn, heb ik haar gezegd.

Dat leverde een seconde stilte op. Ze hapte naar adem en ik hoorde ze naar een vraag zoeken. Die kwam. Of ik dat standpunt wou motiveren. Nee, dat wou ik niet. Omdat thuiszijn de natuurlijke toestand van de mens is. Wie die natuurlijke toestand wil wijzigen moet dat motiveren. De reiziger dus, niet ik. Thuis ben je thuis, dat volstaat als motivatie.

Dat zei ik die mevrouw. En ik vond mezelf een klootzak. Want de krant moet vol en ze doet ook maar haar werk en op die manier komen we nergens en ik vrees dat ik nog onsympathieker klonk dan ik ben. Laat Philip Geubels zo'n dingen zeggen of Bart Dewever, die komen daarmee weg. Maar ik?

Ik zal het aan mijn chef melden, zei de mevrouw van De Standaard. Doe dat, zei ik, dan kan hij me straffen.

Ik meende het.

Kraan

We waren in Londen. Iedereen was in Londen. Maar we waren te vroeg. Gelijk daar kranen staan. Die stad is nog niet af.

Wild

Ik had ze moeten turven, het verkeersbord dat waarschuwt voor overstekend wild. Tientallen heb ik er gezien de voorbije weken, zowel in binnen- als in buitenland. De wegbeheerder bedoelt het vast goed, als waarschuwing. Maar zo'n bord houdt ook een belofte in. Helaas. Geen hert gezien. Everzwijnen evenmin. Ooit sprong er een eekhoorn voor mijn wielen, eindelijk. Ik was blij. De eekhoorn was dood.

Letzeburgs

Ze speken hier keihollands, maar dan in een andere taal, zegt kind 2. Ze kon slechts met moeite de Luxemburgse serveuse verstaan.

Op

Bongobon op. Hilversum bleek de ideale uitvalsbasis voor Amsterdam en Utrecht.

In Utrecht woont Dick Bruna. Ze hebben niet op zijn overlijden gewacht om een museum aan hem te wijden. Met kleine kinderen moet dat fan-tas-tisch zijn. Als je een grote mens bent, kan je beter dat bijna kubusvormige boekje kopen over Bruna's leven en werk. In het museum is ongeveer hetzelfde te zien, maar dan opgehangen aan haakjes aan de muur.

We moeten nog eens terug naar Utrecht, want in het Rietveld-Schröderhuis zijn we niet geraakt. Dat had met prioriteiten te maken: er moest nog een lamp worden gekocht. Dat was dringend en dat Rietveldhuis blijft nog wel even staan. Kent u dat? Bij stukjes en beetjes verbouwen en op de duur niet meer merken dat er nog een paar plinten ontbreken en dat er nog een kamer is die slechts door een peertje wordt verlicht? Dat is nu afgelopen ten huize f.

Ik ga op reis en ik neem mee...

Eentje voor de laptop, eentje voor het fototoestel, eentje voor de gsm van hem, eentje voor de gsm van haar. Man, man, de eenheidsadaptor, daar is geld mee te verdienen. Gelukkig dat de iPod in de auto oplaadt. En gelukkig dat ik me nat scheer.

Trompenberg

Weken, maanden, ik schat meer dan een half jaar ligt die Bongobon te blinken. En het kwam er maar niet van. Geen tijd, zelfs niet voor een minitripje van twee overnachtingen, beweer ik voor het gemak. Maar mijn administratieve handicap en mijn onvermogen tot plannen heeft er ook mee te maken.

Bon. Soit. Er werd getwijfeld tussen Arras, Ureterp, Ceroux-Mousty, Bernkastel-Kues en Wuustwezel. Het is Villa Trompenberg geworden in Hilversum. Vlakbij een paar steden waar we graag komen.

"Je hebt recht op het arrangement zoals dat in het boekje beschreven wordt" lees ik op pagina 4. En dat ziet er niet slecht uit: "kristallen kroonluchters, kunst en warme kleuren. Rust, sfeer en wifi". Het lijkt bijna zonde om naar Amsterdam of Utrecht te trekken.

Bij de beschrijving hoort ook een foto. We hebben recht op sneeuw. Fijn.

Spoorloos

Zullen we er een kwisje van maken, zei Dirk Sterckx, een paar dagen gelelden in FoF. We waren aan het praten over treinen in Europa, en ik vroeg hem iets over Malta. Ze hebben geen spoorweg in Malta, zei Dirk, er zijn twee Europese landen zonder spoorwegen. Ik: ah, welk is het tweede? Dirk: laat dat als kwisvraag voor uw luisteraars...

(Politici die nog bij de omroep gewerkt hebben, we moeten daar voor zijn. Die weten hoe je radio moet maken.)

Bon, ik begin te googelen en stel vast dat Cyprus treinen had maar niet meer heeft. Klaar. Dacht ik, maar een paar luisteraars waren in IJsland geweest. Ook een land zonder treinen.

Awel Sterckx, dat maakt drie. Hoe zit dat? Simpel: als Dirk Sterckx over Europa praat, heeft hij het over de EU, en IJsland hoort niet bij die club.

Spannend

Of we niks spannends hebben meegemaakt op reis, vraagt Dagkaart in een commentje hieronder. Bwa, een lekke band is dat spannend? Het begint routine te worden, maar als het je overkomt met een volgeladen mobilhome neigt het weldegelijk naar de categorie spannend, ja. En bovendien bevonden we ons in een land waar ze een taal spreken waarin we niet verder komen dan No parlo Italiano, waarbij ik het werkwoord een beetje mompelde want ik twijfel over de vervoeging. Maar 't is goed afgelopen en de garagist rekende maar 15 euro aan.

Voor de rest niks spannends. Gezwommen, gelachen, gecarcassonned, gemachiavellied, gelezen. Veel gelezen, op onmogelijke plekken, zelfs op dit nachtelijk Frans dorpspleintje. Vlnr Joseph Roth, Floortje Zwigtman, de onvermijdelijke J.K. Rowling, Frans Denissen en Khaled Hosseini.

De aandachtige waarnemer zal een aantal opmerkingen hebben bij de foto. Is dat jongetje met dat gestreepte t-shirtje niet wat jong voor Frans Denissen? U hebt gelijk. Streepjeskind wou niet als enige zonder boek op de foto, dus leende hij mijn De Vrouwen van Mussolini.

Diezelfde aandachtige waarnemer stelt vervolgens vast dat de cover van "DVvM" rood is, en niet wit zoals op de foto. U hebt alweer gelijk. We waren in Italië geweest en ik wou ze daar niet provoceren met een boek met de Duce op de cover. Ik heb de wikkel lafhartig binnenstebuiten om het Mussoliniboek geslagen.

Nog mee op reis: Mijn Italië van Luc Devoldere, De Schaduw van de Wind van Carlos Ruiz Zafón, De Gebroeders Himmler van Katrin Himmler.

The new sexy

Ik had ze blij gemaakt, zei I. Ze was me nagelopen tot bij de bakker om het me te kunnen zeggen. Die ochtend had Radio 1 een lang vooraf opgenomen interviewtje uitgezonden waarin Wouter Mattelin Wim Vandenbussche me naar mijn reisplannen vroeg. Ik zei het zoals het is: dat ik niet van reizen hou. I. houdt ook niet van reizen, en ze ging ervan uit dat ze de enige is met die afwijking. Mijn twee minuten op de radio betekenden voor haar een pak van haar hart.

Er is onderzoek naar gedaan. De gemiddelde reiziger krijgt heimwee naar huis op dag negen. Zoveel tijd heb ik niet nodig: ik weet al op dag twee dat het nergens zo zalig is als thuis. Ik lees wel een boek over Toscane, Timboektoe of Tibet in mijn hangmat. Sommige mensen zullen je saai noemen, zei Wouter Wim. Hij gebruikte die oude journalistentruuk om niet te moeten zeggen dat hijzelf vindt dat ik saai ben. Geen erg. Saai is the new sexy, vroeg of laat komt Wouter Wim daar wel achter.

I. zei me dat de kat altijd een excuus was geweest om thuis te blijven, je kan zo'n beest toch geen week alleen laten. Maar poes is gestorven, die uitvlucht werkt dus niet meer. En ik bekende haar dat ik niet erg consequent ben in mijn reisweerstand, want dat ik diezelfde dag nog zou vertrekken naar een land in het zuiden. Waarmee meteen de lange stilte op deze weblog is verklaard.

Engels ontbijt: de waarheid

Let's go all the way antwoordde ik de mevrouw - Rita - van de Bed & Breakfast toen ze me vroeg of ik bij mijn Engels ontbijt worstjes wou en toast en tomaten en eieren - scrambled or poached - en spek en aardappelpannenkoeken. You brave man vond Rita.

Er was inderdaad moed en volharding nodig om mijn bordje leeg te eten. De Britten aan het tafeltje naast ons konden aan ons gezicht zien dat we moeite hadden. Er kwam een gesprek op gang. Waarin wij uiteraard onze continentale verbazing uitten dat zij alle dagen full English breakfast baas kunnen.

Ze moesten lachen. Only on vacation eten ze dat zogezegde typisch Britse ontbijt, vertelden ze, thuis zijn het gewoon cereals en brood. Waarop ik verbaasd naar Rita keek. So you didn't have sausages yourself this morning? Een breed lachende Of course not.

Thee om vier uur is wél waar.

Brook Street, Westminster, London

Jimi Hendrix en George Frederich Händel waren buren. Op 250 jaar na, maar toch. Het adres van Hendrix was Brook Street 23, Händel woonde op 25.

Ik heb wat moeten knutselen om de twee blauwe gedenkborden samen op de foto te krijgen. De baksteenstrook tussen de twee huizen verraadt dat ik een slechts een beginner ben wat betreft de mergefunctie in Photoshop.

De selectiecriteria om zo'n gedenkplaat te krijgen zijn mooi. Genomineerden moeten have made an important positive contribution to human welfare or happiness. Dat lijkt me in orde voor de heren Hendrix en Händel. En ze moeten be recognisable to the well-informed passer-by.

Zo wordt een wandeling door Londen een test how well-informed a passer-by am I. Je ziet Friederich Engels en Charles de Gaule en James Joyce hangen, maar wie zijn Sir Henry Wellcome, Princess Seraphine Astafieva, Lokamanya Tilak, Sir Herbert Beerbohm Tree en Thomas James Cobden-Sanderson? Very well-informed zou een correctere omschrijving zijn van die passer-by, me dunkt.

Dan maar naar Londen

Cotswold heeft de reputatie het mooiste stukje Engeland te zijn. Eén dag voor ons vertrek overstroomde het daar. Tot in Dover hebben we getwijfeld, maar uiteindelijk hebben we de plannen omgegooid en zijn we naar Londen gereden. In de veronderstelling dat de Cotswoldenaren nu andere besognes hebben dan Belgen in de toeristische watten te leggen.

Ah, Londen... Je kan er boeken kopen, de parken zijn er groen, we zijn er naar Van Gogh gaan kijken, een paar Monetjes gezien, die tekening van Leonardo da Vinci die misschien wel schoner is dan zijn Mona Lisa, de kapotgesneden executie van Maximiliaan van Manet, de kuiltjes boven de billen van Venus en die fantastische onafgewerkte zeezichten van Turner.

Kijk, Rembrandt, zei ik tegen mijn madam. Dat rossige haar, dat snorretje, die pet en die patatneus, typisch. Je herkent hem uit de duizenden. Maar ik ben in affronten gevallen met mijn vermeende kennis van de kunstgeschiedenis. Mijn Rembrandt bleek een zelfportret van Govert Flinck te zijn, zijn beroemdste leerling.

Ik troost me met de gedachte dat The National Gallery tot voor kort zelf ook dacht dat het een Rembrandt was, en dat die van het Rijksmuseum zich ook wel eens vergissen. Bij een oppoetsbeurt een paar jaar geleden kwam de handtekening van Flinck tevoorschijn. Ze hebben het zelfportret voor het gemak toch maar gewoon in de Rembrandtzaal laten hangen.

Terug

Uit een land waar ze je in je hoedanigheid van voetganger aanspreken als pedestrian. Klinkt toch een beetje als een smerige beschuldiging, vind ik.

Vastgesteld na een dag Nederland

-Ze drinken écht karnemelk bij hun broodje kaas tijdens de middagpauze.
-De bebouwing langs het strand van Scheveningen kan wedijveren in lelijkheid met de Belgische kust.
-In Nederlandse treinen ruik je de toiletten.
-Je wordt eerst in het Engels aangesproken.
-Dat Belgische wegenvignet zijn ze nog niet vergeten.
-"U" of "je" is er een issue. Ja, een issue.
-Het fileprobleem is er enorm. Nog twee jaar en het verkeer naar Den Haag staat permanent stil. Tenzij er een wondermiddel gevonden wordt, en daar ging het over vandaag.

Trainen in het Frans

Eerste avond in de Camargue. Het is tamelijk laat als we onze mobilhome op een fijn stukje mediteraan strand hebben gezet. Geen tijd om van de zonsondergang te genieten, er moet getraind worden. De Aanstaande Atleet spreekt zijn gezin toe: weet je wat, ik ga een uurtje fietsen, dan eten we en daarna doe ik nog een uurtje. Ze vinden het ok want ze staan pal achter het marathonproject. Ik neem de kaart er niet meer bij. Ik heb de omgeving wel ongeveer in mijn hoofd, denk ik en ik begin te trappen. Met die geleende koersfiets van mijn broer. Heerlijk dingetje, het gaat als vanzelf.

Na een half uur had ik moeten terugkeren, maar terugkeren is stom. Ik rij gewoon voort. Dat Etang de Vaccarés, dat vennetje, ik fiets daar wel even omheen.

Nog een half uur later begin ik te vermoeden dat het Etang een vennetje van groot formaat is en dat het eten koud wordt. Ik spreek een autochtoon aan. Les Saintes Maries? Bof, quarente kilomètres et je ne suis pas certain dat je er over de dijk kan geraken, zegt de fransman. En hij vraagt ook nog of ik Belgisch ben. Hij heeft het accent herkend. Accent? Ik? Ik keer mijn fiets, terugrijden is maar 25km. Een uur te laat thuis, ik repeteer alvast mijn uitvluchten.

En dan rij ik godverdomme lek.

Ze hebben cafés in Frankrijk. En ook cafébazen die je naar huis willen rijden. Dans une quart d'heure. Hij bedoelde: als ik mijn zaak heb gesloten. Enfin, ik was pas ruim vier uur later terug op ons mediterane strand. Kinderen in tranen. Annemie had in gedachten mijn begrafenis helemaal georganiseerd. Voor de rest was het een fijne vakantie. En qua training zit ik op schema.

Wedergekeerd

Dat we weer thuis zijn. Aan de Groothertogdommelijke kant van de grens regende het, in België schijnt de zon.

Zijn er hier dingen gebeurd die ik moet weten? Ik verneem dat Schiltz behalve dood, nu ook begraven is. Dat er geschoten wordt in Kinshasa. Dat Yves Leterme een windje heeft gelaten en dat Di Ruppo vindt dat het stinkt. Dat er iemand ontsnapt is in Dendermonde.

Dat was in Frankrijk allemaal geen nieuws. Zelfs Kinshasa niet. De inbraak in de flat van Segolène Royal wel. Ze denkt dat Sarkozy er achter zit.

Gisterenavondlaat in het nieuws niks gehoord over Libanon. Is het daar opgelost?

Elk nadeel heb zijn voordeel

Brokken, net voor het vertrek naar Frankrijk. De moer van mijn achterwiel zat vast. Volle kracht op gezet, en toen brak hij af. Achteras moet vervangen worden, inclusief versnellingen. Bestellen, wachten, en ondertussen moét er getraind worden, zegt Paul. Zelfs op reis.

Gelukkig heb ik een rijwielminnende broer die mij met plezier een fiets leent. Een échte fiets. Half zo zwaar als mijn pedalentractor en drie keer zoveel versnellingen. Ik heb hem daarnet even uitgeprobeerd. Heerlijk. De verleiding om ook zo'n dingetje te kopen wordt groot. Eén nadeel: ik kijk op het bovenstukje van mijn bril als ik in die typische koershouding fiets, diep voorovergebogen over het stuur.

Maar passons, ik ben nog nooit zo blij geweest dat mijn eigen huis-, tuin- en keukenfiets kapot is.

Als de huiswacht arriveert zijn we weg. Flamingo's kijken.

Nog wat nog wat Engeland.

Ik heb getwijfeld of ik deze bekentenis wel zou posten. Maar allez komaan, het kan schone comments opleveren. Ik reis niet graag. Tada! Altijd opnieuw komt dat moment: wat doe ik hier eigenlijk? Waarom ben ik niet gewoon thuis? Mijn eigen bed, mijn boeken, de krant 's ochtends, de vertrouwde badkamer. Waar vlucht ik voor?

Een ding weet ik zeker: ik ben niet alleen. Massa's mensen reizen omdat dat nu eenmaal bij vakantie hoort. Ik ben daar zeker van omdat ik ze af en toe tegenkom. Soms, tegenover heel goeie vrienden, durf ik mijn reisafwijking ter sprake brengen. En een paar keer gaf de gesprekspartner toe: hé, ik heb dat ook, maar ik dacht dat ik alleen was. Nee vrienden, we zijn niet alleen.

U hoeft me commentgewijs niet te overtuigen dat ik ongelijk heb. Ik weet dat ik ongelijk heb. Maar als u ook lichtjes tegen uw zin reist en u hebt zin om dat wereldkundig te maken: ga uw gang.