Littell

Deze moeten we onthouden, voor het geval Canvas toch een boekenprogramma zou gaan maken.

Een lezer die zich ook interesseert voor de auteur die het boek heeft geschreven, is als iemand die belangstelling heeft voor de gans waarvan hij de foie gras eet.

Jonathan Littell in Knack.

Jaeggi

Soms valt een blog stil wegens blogger geen zin of tijd of inspiratie meer. Soms valt een blog stil wegens blogger dood.

Napoleon 2

Het Napoleonboek van Martin Bril is een bron van lering en vermaak. Over de terugtocht uit Rusland:

De paarden gingen aan de lopende band dood en werden opgegeten door hongerende soldaten - zo erg was het op het laatst, en zo koud, dat soldaten van voor hen lopende paarden de billen afsneden om te eten. Dat vlees hoefde je niet te koken of te braden (het was al warm, nou ja, niet bevroren) en je kon het zo opeten, als je snel was - anders sloeg de soldaat die naast je liep je schedel in. De wonden van de paarden bevroren intussen zo snel dat de dieren gewoon doorliepen, als je tenminste geen spieren doorsneed.

Als Bril beschrijft hoe gretig Napoleon op zijn nieuwe bruid zit te wachten terwijl Marie-Louise van Oostenrijk naar Compiègne rijdt, gebruikt hij een zin uit 'Je Veux de l' Amour'.

Napoleon wilde Marie-Louise, 'maintenant, tout de suite, heute nog, verdomme', om met Raymond van het Groenewoud te spreken.

Bijna correct, op het woordje nog na. Raymond zingt 'maintenant, tout de suite, heute godverdomme'. Mogelijk heeft Martin Bril dat écht verkeerd verstaan. Het kan ook dat hij bang is voor de Bond tegen het Vloeken.

Vanavond moet dat boek uit. Ik wil aan Moby Dick beginnen.

Napoleon

Martin Bril schijft in De Kleine Keizer over de slag bij Marengo:

Het vechten was tot laat in de avond doorgegaan. Iedereen verging van de honger. Napoleons kok stuurde er een paar soldaten op uit om zo snel mogelijk wat eetbaars te organiseren (...) Ze kwamen terug met een kip, enkele uien, olijfolie, tijm en knoflook. Hieruit ontstond Poulet à la Marengo, een beroemd gerecht dat ik nog nooit ergens op de kaart heb zien staan.

Daar keek ik van op. Met mijn beperkte gastronomische kennis meende ik dat Martin Bril het belangrijkste ingrediënt onvermeld laat. Rivierkreeftjes. Dat maakt die kip Marengo zo bijzonder: de vreemde combinatie van gevogelte en gekreeftte. Dacht ik dus, maar ik dwaalde. Op het internet wemelt het van de poulets Marengo sans rivierkreeftjes. Dit is de mooiste:

Sauteer een kip in olijfolie - een ‘Poulet Marengo’ uit de boter is er geen - giet de olie bijna geheel af en stoof in de rest een drietal mooie van schil en pitten ontdane tomaten en een geplet teentje knoflook,

of wel het laatste met eenige tomatenpuree; voeg daarbij 1 d.L. witten wijn en het nat der champignons en laat inkoken. Als ge deze kip met olijven wilt hebben, ontpit ze dan en zet ze een halven dag te voren in lauw water om ze ontzouten, voeg ze tegelijkertijd met wat champignons bij de saus en warm er de kip in, die niet meer koken mag. Natuurlijk wordt de saus ontvet, licht gebonden, en zoo voorts.

Aldus J.F.W.Werumeus Buning in 100 avonturen met een pollepel. Terug naar Martin Bril. Want een paar bladzijden vroeger staat in zijn "De Kleine Keizer" wel een duidelijke fout:

Officiëel ging hij dood aan kanker, maar ook is er het verhaal dat hij zou zijn vergiftigd met arsenicum, een stof die in heel lichte dosering voorkwam in de lijm waarmee het behang in het huis op Sint-Helena was vastgeplakt, lijm die door het vochtige klimaat nogal wat gassen afgaf.

Dat is correct, op het woordje lijm na. Het arsenicum zat niet in de lijm, maar in de motiefjes op het behang. Groen, gedrukt met een pigment dat in die tijd populair was: groen van Scheele. Prachtige kleur. Maar wel giftig. Gifgroen zoals ze zeggen, ha! Jammer dat Bril daar tijdens zijn research niet is op gestuit, want dan had hij een prachtig verhaal kunnen toevoegen aan zijn boekje. De auteurs van Jongens & Wetenschap 2 hebben die kans niet laten liggen. Ik citeer, met toestemming van die auteurs:

Maar was het behangpapier op Sint-Helena groen? Ja. Dat weten we dankzij Shirley Bradley. Dat is een Britse mevrouw die in 1980 aan de BBC vertelde dat ze een oud plakboek op zolder had liggen van iemand die in 1823 naar Sint-Helena was gereisd. Het eiland was meteen na de dood van de keizer een soort bedevaartsoord geworden voor Napoleonbewonderaars. Die pelgrim had een stukje van het behangpapier van de sterfkamer van Napoleon mee naar huis gesmokkeld en in dat plakboek bewaard. Een onooglijk flintertje papier, met daarnaast deze notitie: "This small piece of paper was taken off the wall of the room in which the spirit of Napoleon returned to God who gave it." Een bloemmotiefje in groen en goud, en na chemische analyse bleek er inderdaad arsenicum in te zitten.

Awel hé

Ik weet dat jij gelooft dat je begrijpt wat je denkt dat ik zei, maar ik weet niet zeker of je beseft dat wat je hoorde, niet is wat ik bedoelde.

(Gelezen in De Stof van het Denken, Steven Pinker.)

1814

Kwissers en historici springen nu op en roepen: Het Congres van Wenen! Juist. Ik ben daarover een boek aan het lezen en ik moest luidop lachen op bladzijde 336. Lacht u mee. Een van de deelnemers aan het congres was de Russische tsaar Alexander, die bereid was

tegen elke vrouw die hij ontmoette te zeggen dat ze de enige was van wie hij hield. (...) Op het bal van graaf Francis Palffy trof hij gravin Szechenyi, wier echtgenoot zojuist met een andere dame was gaan dansen. 'Uw echtgenoot lijkt u verlaten te hebben,' zei Alexander. 'En ik wil met alle plezier enige tijd zijn plaats innemen.' Waarop de gravin antwoordde: 'Houdt uwe Majesteit me soms voor een provincie?'

Gelezen in "De Ondergang van Napoleon" van Adam Zamoyski.

Een boek per week

Nog over Zogezegd. De luisteraars van Radio 1 hebben de voorbije weken een spelletje gespeeld: ze zochten naar hét boek dat de nieuwe premier moet gelezen hebben. Dat werd 'Het Verdriet Van België'.

Yves Leterme kwam het in ontvangst nemen. Ik kreeg medelijden met hem, tijdens de plaat die liep net voor we samen op antenne gingen vroeg hij me Wat is dat hier eigenlijk? Een soort boekenbeurs of zo? Ik moest hem in twintig seconden proberen uit te leggen wat de Literaire Lente is en welke rol Radio 1 daarin speelt.

Arme man, macht te over, maar niet de baas over zijn eigen agenda. De afspraak hebben wij niet met hemzelf, maar met zijn woordvoerder gemaakt. Peter, wat doen we vandaag, vraagt Leterme 's ochtends. U rondt de Navo-top af, u dinert daarna met de Franse premier, maar hou het kort want we moeten om half elf in Gent zijn, in de Vooruit. En wat gaan we daar doen, Peter? Dat weet Peter ook niet precies, maar het komt erop aan vriendelijk te blijven, te glimlachen en op de vragen te antwoorden. Het is iets cultureels,

dus vervelende politieke kwesties zullen vermoedelijk niet ter sprake komen. In orde Peter.

En de premier doet wat van hem verlangd wordt. Dat is de realiteit van toppolitiek: overal je gezicht laten zien. Niet je echte gezicht, maar dat vriendelijke. En ondertussen denken: ik ben moe, lag ik maar in mijn bedje.

Dit allemaal terzijde want eigenlijk wil ik het hebben over het aantal boeken dat Yves Leterme leest. Eén per week. En ondertussen het land besturen. Ik kan het moeilijk geloven. Hier legt hij het uit, 22u39, Leterme ontvangt boek.

Zogezegd in Gent

Gisterenavond in de Vooruit en live op Radio 1. Tien zalen, honderd schrijvers, duizend bezoekers, één chaos. Ik heb de avond doorgebracht in een soort aquarium dat voor de gelegenheid was omgebouwd tot radiostudio. Vier uur lang interviews gemaakt met schrijvers of gelijkgestelden.

Eén van die gesprekken moet u absoluut eens beluisteren: Rodaan Al Galidi, Irakees, gevlucht naar Nederland, ondertussen verkast naar Vlaanderen. Je probeert je als interviewer zo goed mogelijk voor te bereiden - stel u daar niet te veel van voor als je vijftien mensen op één avond moet interviewen - maar de heerlijkste radio ontstaat pas als er dingen worden gezegd die volkomen onverwacht zijn.

Hier, 20u12. O, voor ik het vergeet: het boek van Rodaan Al Galidi heet Dorstige Rivier.

Zogezegd

Morgenavond Zogezegd in Gent, het boekenfeest van Radio1. Bij voorkeur ter plekke mee te maken in de Vooruit, maar voor de thuisblijvers presenteert bibi van 19 tot 23u het radioprogramma dat er bijhoort/erbij hoort. Ik ben me aan het inlezen, want ik zal meer dan een dozijn auteurs en autrices moeten interviewen. Ik stoot daarbij op deze zin van Margot Vanderstraeten: Interviewen is in de eerste plaats vertrouwen winnen, en dan pas vragen stellen.

-update- En deze van Jeroen Brouwers, ook via Margot Vanderstraeten tot mij gekomen: Ach, iedereen kan interviewen. Maar er is er maar één die jou jouw roman kan schrijven.

Selexyz

De mooiste boekenwinkel ter wereld, zeggen ze. Sinds The Guardian hem bovenaan haar lijstje wonderlijke boekhandels zette, is Selexyz Dominikanen wereldberoemd. Ik ben naar Maastricht gereden om me met eigen ogen een oordeel te gaan vormen, en alle lof die je erover hoort is terecht. Een kerk omgebouwd tot boekenhemel. Open op zondag, zoals het hoort in een kerk. Heerlijke plek. Al blijft ook Shakespeare&Co in Parijs bekoorlijk, vreemd dat The Guardian daar niks over zei.

Twee minpuntjes. Achteraan in de kerk is een koffiehuisje. Aan de kassa staat een gemeenschappelijke melkkan waaruit je op zijn Hollands naar believen een wolkje kan schenken. Er dreven vieze pluisjes op de melk.

En twee: tijdens ons bezoek was een auteur een voordracht aan het geven. Ik vernoem noch zijn naam, noch de naam van zijn boek, ik gun hem geen gegoogel. Want het betrof zo'n charlatan die het geluk belooft op voorwaarde dat je zijn boek koopt. En het bordspel dat erbij hoort. En een sessietje volgt, en nog een. Ik krijg het daarvan op mijn steskes. Spiritualiteit, noemen ze dat doorgaans in boekhandels en er zijn altijd mensen die zich laten vangen.

Ik heb mij ook laten vangen: de nieuwe MOJO, De Ondergang van Napoleon en het Congres van Wenen van Adam Zamoyski, De Stof van het Denken van Steven Pinker, Grijsgedraaid van Leo Blokhuis en De Heimweefabriek van Douwe Draaisma.

Nuttige woorden

Oorspronkelijk duidde het woord gratin enkel het verrukkelijke randje aan dat aan de overschotel blijft plakken, die krokante lekkernij waar je moet om vechten na de maaltijd. Gratter is schrapen in het Frans. Ondertussen slaat gratin op de volledige gerecht. Het kaasrandje moeten we met veel omhaal van woorden omschrijven. Jammer. 

Het Koreaans heeft wel een woord voor de krokante restjes die aan een ovenschotel blijven plakken: nooroonbop. Of we dat zomaar kunnen overnemen is zeer de vraag, want Koreanen eten geen witloof met kaassaus: nooroonbop slaat zeer specifiek op het bruine rijstkorstje op de bodem van de pan. Dat is niet hetzelfde als ons gratinrandje.

Gelezen in Nieuwe avonturen van de man die alles at van Jeffrey Steingarten.

Leni

De biografie van Leni Riefenstahl is een aanrader. Ik heb er net uit vernomen dat de Brusselse premiere van Olympia in 1938 een society-evenement was, en dat de heer Leopold III die avond Leni in zijn koninklijk bed heeft proberen te praten.

Terwijl ik dat op de trein zat te lezen, stapte een klasje Joodse jongetjes op. Van die echte Antwerpse, op twee lange lokken naast hun oren na kaalgeknipt. Ze kwamen in mijn coupé terecht.

Op slag waren de jaren dertig heel dichtbij. En op slag zat ik mij af te vragen of ik met dat boek aanstoot gaf. Niet zozeer aan die jongetjes - ik veronderstel dat Leni Riefenstahl geen leerstof is in de Joodse lagere school - maar misschien wel bij de leraar, twee banken verder.

-update- Nog Leni en Leopold. Penthesilea moest Leni's filmisch meesterwerk worden, waarin ze zelf de hoofdrol zou spelen. Maar het is er niet van gekomen, de oorlog kwam er tussen. Ik citeer het boek: "Ze had zelfs prominente acteurs voor enkele rollen gevonden, zij het dat de aantrekkelijke koning Leopold III van België niet de rol van Achilles zou krijgen - iets waarover ze korte tijd had gefantaseerd."
Geen idee waarom het niet doorging. Had de koning inhoudelijke bezwaren? Achilles eet de bloedmooie Penthesilea op.

Komrij

Gerrit Komrij blogt. Zijn eerste bericht ging over doodgaan, zijn tweede over schrijverskwalen: de signeerarm en de schrijfvinger. Daarnet had nog niemand zich ingeschreven op zijn rss-feed. Nu eentje. Actie.

Slaapkop

Bizarre verhalen van Randall. Hier een voorproefje. En binnenkort ook hier.

Maar zo'n voorproefje is misschien niet nodig: vertrouw op mij, vrienden. Ik was bij de uitverkorenen die over Randalls schouder mochten meekijken naar de genese van zijn Slaapkoppen. Aanrader. Nu te koop.

Morgen Randall in de krant, dit weekend Randall in Turnhout, vanaf maandag Randall in boekhandel Limerick in Gent.

De Zilveren Lepel

Er is me nog een verlaat verjaardagscadeau overkomen. Een bijbel begot. Ruim 1200 bladzijden Italiaans koken, en werkelijk alles staat er in. Van simpele bechamelsaus (besciamella, twintig minuten laten pruttelen, dat wist ik niet) tot kikkersoep (zuppa di rane).

Haal de poten van 24 kikkers en hou ze apart. Verhit de olie, voeg ui, wortel, bleekselderij en knoflook toe en bak alles op laag vuur in 10 minuten lichtbruin. Roer er grondig de kikkers door, voeg tomaten en bouillon toe en breng met zout en peper op smaak. Breng het mengsel aan de kook, zet het vuur laag en laat het gerecht pruttelen tot de kikkers bijna uit elkaar vallen. Schep het in de keukenmachine en draai er puree van. Doe die weer in de pan, voeg de kikkerbilletjes toe en laat ze in 15 minuten gaar worden. Schep de soep in een terrine, bestrooi met peterselie en zet ze met geroosterd brood op tafel.

Waarbij wordt opgemerkt dat de ware kikkerliefhebber de botjes mee opeet.

Grimmig heden

Andermans fouten zien, is dàt talent hebben? Een zin van de 19de eeuwse Franse schrijver Stendhal, geplukt uit Grimmig heden van Piet de Moor.

Piet de Moor heeft me zijn nieuwe boek bezorgd. Briefje erbij. Misschien kan je er iets over op je blog schrijven? Graag Piet. Maar iets over een boek schrijven draait misschien uit op een mening over dat boek formuleren. Een mening ontaardt al gauw in het wijzen op fouten. En wat heeft Stendhal alweer gezegd over andermans fouten zien?

Grimmig heden is het dagboek van een lezer van een bijzondere soort. Nooit zonder potlood. Om bepaalde passages terug te vinden stop ik bladwijzers van verschillende kleur en divers formaat tussen de pagina's: de vlaggetjes die mijn literaire veld afbakenen. Daardoor zien mijn Dostojevski's, Flauberts, Stendhals en Tolstojs eruit als indianen die elkaar met uitzinnige kuiven te lijf gaan. Jammer dat we op het boek hebben moeten wachten om Piet de Moor zijn dagnotities te lezen. Hij heeft een weblog, waarom publiceert hij daar niet dag na dag iets over zijn leesbezigheden?

Piet is er al lang mee opgehouden het ene boek na het andere te lezen, want in de loop van de tijd ben ik een simultaanlezer geworden. Al lezend en bladerend schrijft hij mooie zinnen op. Waarom? Omdat Flaubert het me gevraagd heeft: waar zijn dezen te vinden die plezier scheppen in het lezen van een mooie zin? Met de hulp van die mooie zinnen van Flaubert, Montaigne, Cervantes -veel Cervantes, Kapuściński, Konrád, Kästner, Philip en Joseph Roth, Márai, Canetti, Fest -veel Fest, Haffner, Kertész en Seneca puzzelt hij de twintigste eeuw bij elkaar. Met bijzondere aandacht voor de heren Hitler en Stalin. En Mao. En Mussolini.

Citaten aan elkaar breien, is dat niet wat makkelijk? Ik heb het me zitten afvragen. Plagiaat bestaat niet. Zelf ben ik ook wel een stelende ekster en als iemand me vraagt wat mijn beroep is, dan zeg ik dat ik een citator ben, een stemmentemmer, een simultant van wereldliteratuurfragmenten, schrijft Piet de Moor daarover. Hij dekt zich in: Thema's zijn van iedereen, alleen de vorm is van de auteur.

Laat hem een letterdief zijn, ik neem hem niets kwalijk. Hoeveel kennis en ideeën heeft een mens van zichzelf? Hebben wij niet alles bij elkaar verzameld uit wat we hebben gelezen of hebben horen vertellen? Heb ik zelf ooit één originele gedachte gehad? Ik ga daar bescheiden in zijn. Van mij mag Piet stelen.

Hij heeft een overweldigend boek bij elkaar gestolen en zijn manier van lezen werkt aanstekelijk: ik had zelf het potlood voortdurend in aanslag. Geen bladzijde zonder een aangestreepte mooie zin of te onthouden verhaal. Wist u bijvoorbeeld dat de nazi's de joden verboden asperges te eten? Of dat de 17de eeuwse Duitse landgraaf Friedrich von Essen koffieruikers in dienst had die snuffelend moesten zoeken naar drinkers van het verboden vocht koffie? En dat het tot het eind van de middeleeuwen in Polen niet ongewoon was dat moeders hun jonge kinderen en volwassen kinderen hun oude moeder opaten? En dat Goethe zijn zoontje August een speelgoedguillotine gaf? En dat in fascistisch Italie de kerstboom verboden was evenals handenschudden, gestreepte broeken en de beleefdheidsvorm "u"? Wist u dat de schilder Kokoschka zich schuldig voelde aan de tweede wereldoorlog? Hitler en Kokoschka hadden in Wenen een beurs aangevraagd bij de Academie. Kokoschka kreeg de beurs, Hitler niet. Als Hitler die wél gekregen had, was de korporaal nooit in de politiek gegaan en was er nooit een tweede wereldoorlog uitgebroken, dacht Kokoschka.

Een bibliotheek is niets meer dan een verzameling zwijgend bedrukt papier. Het is De Lezer die een bibliotheek tot leven wekt. Noem Piet de Moor gerust De Lezer.

Elke dag een boek

Nieuw in de rechterbalk: Achille van den Branden, de man die elke dag een boek leest.

U gelooft dat niet, zegt u? Gaat hierachter een halve faculteit letteren schuil? Of het personeelsbestand van een of andere stadsbibliotheek? Met dat soort achterdocht weet hij wel weg.

De 16.000 van Brouwers

Ronald Plasterk telefonisch interviewen? Onmogelijk. Plasterk is de Nederlandse collega van Bert Anciaux. Minister van cultuur en dus bevoegd voor Prijzen der Nederlandse Letteren en aanverwanten.

Plasterk vindt 16.000 euro voor Jeroen Brouwers voldoende. Die mening had ik hem graag op de radio laten verdedigen.

Kan niet, meldt me daarnet zijn persverantwoordelijke, de minister communiceert niet over dit onderwerp. Er was niet door te komen.

Het is niet de eerste keer dat het me niet lukt om een interviewafspraak te maken met een Hoge Hollander. In België is het simpel: een minister kan je zelfs thuis bellen als je de woordvoerder toevallig niet vast krijgt.

Dat is ten noorden van Wuustwezel on-dénk-baar. Een Nederlandse burgemeester, een Nederlandse zakenman, een Nederlandse directeur van stichting zus of een Nederlandse secretaris van club zo, stuk voor stuk zitten ze achter een borstwering van communicatiemanagers, voorlichters e tutti quanti.

Maar wel een sympathieke man, die Plasterk. Naar het schijnt.

-update- De Nederlandse ministeriële woordvoerder zei ook nog dat het Nederlandse ministeriële standpunt samenvalt met de verklaring van de Nederlandse Taalunie en dat ik daar wellicht wel iemand zou kunnen interviewen. Geprobeerd. Antwoord: de Nederlandse Taalunie communiceert niet over dit onderwerp. Stenen kloten krijg ik daarvan.

Olfactorische recensie

Klachten aan het adres van Pol Van Den Driessche en Ivan De Vadder. Alletwee hebben ze een boek geschreven: Overleven in de Wetstraat en Het DNA van de Macht.

Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar die twee boeken stinken. Letterlijk. Ze lagen al een paar dagen op het bureau van Lisbeth Imbo, vandaag heb ik er in zitten bladeren. Ik weet niet wat het is. Ammoniak of zoiets. Het pakt op uw asem. Het zal de schuld van Van Halewyck zijn.

Heden Soup! Bij Mij Zijt Ge Veilig

Ik heb Wim Helsen gekocht. En nog een paar andere dingen, het was Het Andere Boek en dat is een ramp: weer meer boeken gekocht dan ik gelezen kan krijgen maar dit terzijde, ik ging het over Wim hebben.

Hij heeft voorgelezen en ik ben gaan kijken. Vader en moeder Helsen zaten in de zaal, de rij voor mij. Lieve, bejaarde mensen, type hemdje met lichtblauwe karookes. Ik ben de papa van Wim, zei de papa van Wim, want ik had hem niet meteen herkend. Jaren geleden heeft de papa van Wim op de tram tegen mijn broer eens gezegd ik ben de papa van Wim. De papa van Wim dacht dat mijn broer ik was, wegens twee druppels water. Enfin, het heeft een paar tramhaltes geduurd voor mijn broer besefte wie de papa van Wim was, en voor de papa van Wim wist wie mijn broer was.

Toen Wim op het podium over zijn moeder begon die hem toespreekt vanuit hemelse dreven: kom maar hier kleine jongen, leg je hoofd maar in mijn schoot, had ik zin om tegen de mevrouw naast mij te zeggen: Wim zijn moeder zit voor u. Maar ik kende die mevrouw niet, dus ik zweeg.

Ik dacht, moet ik dat nu kopen, een boek met woorden die ik Wim al zo vaak heb horen uitspreken? Komaan, uit sympathie. Ondertussen ben ik er écht blij mee. De woorden ken ik uit mijn hoofd, maar de regieaanwijzingen staan erbij.

Bijvoorbeeld: (Deksel op een pot vol kokend water: ge probeert telkens opnieuw rustig, beheerst en redelijk over te komen maar het lukt niet, het deksel vliegt van de pot, ge staat te kijk.) Dat is nogal wat anders dan het klassieke (Windt zich op)

Of: (Geïnspireerd door het moment met de mevrouw op de eerste rij danst ge een dans als waart ge een mooie albatros die al lang zeer goed kan dansen niemand die snapt hoe een levend wezen zo kan bewegen niemand die weet wat het betekent maar niemand ook die zijn blik kan afwenden want het is een schouwspel waarvan men beseft: dit zal ik niet vaak meer zien in mijn leven.) (Eerst dans ge voor de mevrouw op de eerste rij, daarna verliest ge u al dansend in een extatisch visioen van allesomvatttende liefde.) Dat is nogal wat anders dan het klassieke (Danst)

Of: (Als een strenge dictatoriale uit zijn ego barstende leraar.) (Wiskunde.)

Of: (Als een steenlawine - eerst valt er één steen, dan nog één, en nog één, stenen botsen tegen over elkaar heen, rollen onhoudbaar naar beneden, altijd sneller en woester, zonder pauze.) Dat is nogal wat anders dan het klassieke (Crescendo)

Ik zag Wim voorlezen en ik moest aan Jimi Hendrix denken. Chaos. En toch op uw pootjes vallen. Lelijkheid. Maar schoon, schoon, schoon.