Spurtje

Het reclameblok aan het eind van Feyten of Fillet zou beginnen om 19u58'40". Dat gaf me zes minuten en twintig seconden om de studio uit te spurten, mijn rugzak mee te gritsen, de lift te pakken, op mijn plooifietsje te springen, uit te badgen, het Meiserplein over te steken, de Leuvense Steenweg te bergoppen, mijn fietsje weer op te plooien, de trap naar het perron af te stormen en neer te ploffen op de banken van de trein van 20u05.

Het is mislukt. Misschien omdat het regende.

Mechelen, perron 3

Ik ken u! Perronwijziging voor de L-trein naar Gent Sint-Pieters. De man had moeten lopen. In het voorbijrennen draaide hij zich half naar me toe. Dat kan. Maar van wat ook alweer? kon ik hem nog antwoorden. Toen ging de wagondeur dicht. Ik zag hem peinzen.

Met radiobekendheid valt goed te leven.

Meiser

Het stationnetje bij de VRT wordt verbouwd. Verfraaid. Het geel/oranje/grijze patroon is niet willekeurig. Ik heb gezien hoe de werklui, plan van de architect in de hand, de vierkanten aan het ophangen waren. Het betreft hier dus lelijkheid waarover is nagedacht.

Schaf maar af

In het gangpad van de trein lag een koperen muntje. Een of twee eurocent, ik twijfel. Het lag net te ver om dat te kunnen onderscheiden. Het blonk. En het is blijven liggen.

Ik heb niet de moeite genomen om me te bukken, en ik was niet de enige die het heeft zien liggen blinken. Er werd overheen gelopen. Dat is nochtans geld, zo'n eurocent. Het begin van veel geld.

Kaboutergeld. Schaf maar af.

Laat thuis

Trein naar huis. Overstappen in Mechelen. Twintig minuten wachten op aansluiting, dus ruim de tijd om na te denken. Tiens, ben ik vanmorgen niet met de auto vertrokken? Terug naar Brussel. Auto inderdaad op VRT-parking. Laat thuis.

Nat

De trainer vindt dat ik een keer per week van Brussel naar huis moet fietsen. Donderdag gaat het stormen, het leek me dus verstandig om dat vandaag te doen.
Toen ik vertrok was het droog, na een kwartier begon het te motregenen, weer een kwartier later regende het zo intens dat mijn wenkbrauwen, nochtans fors, niet meer volstonden om het water uit mijn ogen te houden.
Algemene Voeding Magda in Malderen is een vaste stopplaats waar ik halverwege een flesje sportdrank koop. Niet vandaag. Ik wou het Magda niet aandoen dat ze haar supermarkt zou moeten dweilen.
Een stukje van mijn fietsroute loopt langs de spoorlijn Mechelen-Temse. De trein waar ik gewoonlijk inzit, reed me voorbij. Ik vervloekte mezelf.
En het ergste moest nog komen. Tussen Temse en Rupelmonde kwam ik in een soort zondvloed terecht. Nat tot op mijn onderbroek. Nog een beetje verder zelfs. Ik hapte naar adem alsof ik in een te koud zwembad sprong. Ik kon nog maar aan één ding denken: pannenkoeken en hete chocolademelk.
Morgen weer met de trein. De pannenkoeken zijn er niet van gekomen, de chocolademelk was heerlijk. En qua training zit ik op schema, Paul.

Touché

Toch maar gaan werken vandaag, hoewel ik nog in ziekteverlof ben. Geen advies aan de dokter gevraagd, wel aan de kinesist en die dacht dat het wel kon.

Nauwelijks hinder van mijn knie gehad. Enkel in de trein was het even moeilijk: het is gebruikelijk dat de reiziger zijn benen onder de bank plooit, maar dat lukt me nog niet. Mijn schoenpunten hebben het territorium van mijn overbuur geschonden. Onze tenen hebben elkaar even geraakt, wat in normale omstandigheden tot een gemompeld o, sorry leidt, en tot terugtrekking op het eigen grondgebied. Maar gezien mijn statuut van post-operatieve herstellendheid heb ik gedaan alsof ik het niet merkte.

Nog een blog 2

Briefje van Raf Willems gekregen. Die werkt voor Els Van Weert. Als u diep nadenkt weet u vast wie dat is. Inderdaad: onze Staatssecretaris voor Duurzame Ontwikkeling en Sociale Economie.

Of ik wil meewerken aan een weblog over duurzaam leven. Heel even dacht ik nee, omdat de parlementsverkiezingen naderen en omdat ik niet in een Spirit-campagne verzeild wil geraken. Maar het thema spreekt me aan, dus het is ja geworden.

Hier mijn kladwerkje:

Ik ben overtuigd treinreiziger. Oh, dat klinkt goed op een blog over duurzaam leven. Maar het is echt: àls ik al eens met de auto ga werken, beklaag ik me dat. Ik heb collega's die autopendelen - laat ik ze met naam noemen: Annemie Peeters en regisseur Jan Demol. Die komen dag na dag na dag gestresst en leeg en knorrig op het werk aan. Want aan de file valt niet te ontsnappen. En je kan echt niks zinnigs doen in een stilstaande auto. In je neus peuteren. Radio luisteren. Tja. Iemand die in een chocoladefabriek werkt eet toch ook geen pralines meer? GSM'en, maar dat is illegaal. In de trein kan je slapen, lezen en werken. Tussen Temse en Meiser kan ik een volledig interview voorbereiden.

En toch ben ik niet echt een fan van de NMBS. Ik erger me te vaak. Op een trein met vertraging bijvoorbeeld moet je geen kaartjes controleren. Dat is onbeleefd. Dan moet een conducteur zijn plaats kennen: "Beste klanten, wij van het spoor hebben een steek laten vallen, vandaag laten we u met rust. Het treinpersoneel excuseert zich." Grootmoedig.

Op de lijn Sint-Niklaas - Leuven rijdt heel vaak een halve trein. Niet zes, maar drie wagons. En dan zegt de treinbegeleider via de intercom dat dat komt door een defect, en dat hij ons dankt voor het begrip. Zo'n halve trein is overbevolkt en dan stelt zich een probleem: ga ik zitten in eerste klas, of blijf ik staan in tweede? Ik ga zitten. In de fluwelen zetels van eerste klas. Dat mag niet, maar ik doe het toch. En af en toe is er een controleur die daar moeilijk over doet.

Dat vind ik vreemd: de man die mij daarnet bedankt heeft voor mijn begrip, heeft er geen begrip voor dat ik een zitplaats wil voor mijn geld. Het is toch onnozel om op elkaars tweedeklastenen te staan trappen, terwijl er nog plaats vrij is in eerste? Ik pleit voor algemene burgerlijke ongehoorzaamheid: de invasie van eerste klas bij spoorcalamiteiten.

Of laat ons nog een stapje verder gaan: schaf die eerste klas toch af, Jannie Haeck. Dat is een negentiende-eeuws fenomeen. Uit de tijd van de slavernij en het cijnskiesrecht. U bent een socialist, u hebt ongetwijfeld Marx gelezen. De klasseloze trein, nu! We moeten daar toch geen revolutie voor ontketenen?

(En nu we toch bezig zijn met de reorganisatie van het spoor: 4,40 euro is teveel om je fiets mee op de trein te mogen nemen. Het is niet voor mezelf, het is voor de duurzaamheid en voor de Kyotonormen.)

NMBS vs. fiets.

Op een normale dag gaat het zo: 16u50 te voet van VRT naar station Meiser, 17u02 trein naar Mechelen, aankomst 17u24, twintig minuten geduld. 17u45 trein naar Temse, aankomst 18u11. Fiets nemen, thuis om 18u25. Reistijd anderhalf uur.

Met de fiets deed ik er vandaag maar een uur langer over. Het kan zeker sneller want het was heet. En ik ben vanuit hartje stad vertrokken. En ik was niet helemaal zeker van het parcours. En ik ben onderweg gestopt om met een collega te bellen. Heb ik ergens misteld?

Brussel-Rupelmonde: 2u30min 52,8km 32°C.

32° is te warm. Het ging hoor, het ging goed zelfs, maar allicht lagen de ozonconcentraties boven de gezondheidsdrempel. Wat moet je eigenlijk voelen als je zware inspanningen doet met teveel ozon in de lucht? Er stond wat wind, maar verkoeling bracht die niet. Het voelde alsof er voortdurend iemand met een haardroger naar me stond te blazen.

Wie op zoek is naar een egoboost kan ik dit aanraden. Vertellen op je werk dat je met de fiets bent levert bewonderende blikken op. Vreemd eigenlijk. Zondag heb ik een pleziertochtje van 70km gedaan. Dat is straffer, maar niemand kijkt daar van op. Maar van Brussel naar huis rijden... wow! Dat maakt indruk.

Het lastigste was uit Brussel weggeraken. Ik kwam niet van de Reyerslaan, ik had een opdracht in hartje stad en daar ken ik de weg niet. De bewegwijzering is op auto-maat: voor je het weet fiets je de tunnels in, of zit je op de A12. En de Heizel is ook niet echt overzichtelijk. Navigatiefouten worden bestraft met extra bergop rijden, want Brussel is heuvelachtig. Het eerste half uur van de bijgaande hartslagcurve betreft dus stadsverkeer met rode lichten enzo. (Een hartslagcurve is het niet echt want ik was thuis mijn borstsensor vergeten. De blauwe lijn is mijn snelheid.)

Terzijde: 4,40 euro vind ik veel geld om de fiets op de trein mee te mogen nemen. En in de trein tussen Temse en Mechelen was niet echt plaats voor een fiets. Ik hinderde de andere passagiers, waarvoor mijn excuses. Ik hoorde vanochtend in Voor De Dag nog maar eens iemand uitleggen dat het qua broeikasgasuitstoot niet vijf voor, maar vijf over twaalf is. Komaan, Jannie Haeck: gratis fiets op de trein. Het is een kwestie van uw handtekening onder een papier zetten. Ik kan me niet voorstellen dat de NMBS daardoor veel inkomsten gaat derven want ik zie haast nooit iemand met een fiets in het station.

Besluit: als de temperatuur onder de 28° zakt doe ik het nog eens.

Plan.

Morgen neem ik mijn fiets mee op de trein naar Brussel. En na het werk fiets ik naar huis. 45 kilometer, dat is goed te doen.