In de rapte...

...want ik ben moe. Bij dokter Peers geweest. Alles OK. Meniscusprobleem is voorbij. Maar wel slaptitude in mijn linkerbovenbeen omdat ik dat zo lang gespaard heb. Als ik daar vollen bak mee ga lopen zal ik kraakbeenproblemen krijgen. Dus: krachttrainen ter linkerzijde. Dat wil zeggen: niet alleen lopen, ook geregeld fietsen. En liefst met een beetje een te groot verzet. Maar nu slapen.

Genezen?

De ambitie is om de andere dag te lopen, maar dat lukt niet. Het was van dinsdag geleden. Toen twintig minuten, vandaag ruim een half uur. Voor het eerst weer door de polder en langs de Scheldedijk, écht lopen dus. Met natte voeten en slijk aan de kuiten en al. En niks geen pijn, ook achteraf niet. Ik ben ondertussen een paar uur thuis en de knie laat niks van zich horen. Ik ben geneigd mezelf genezen te verklaren.

Morgen moet ik naar Leuven, naar de doktoren Peers en Bellemans, voor een laatste check van mijn linkerknie. Ik denk dat zij ook tevreden gaan knikken. En dat het dus inderdaad mijn laatste bezoek aan Pellenberg zal zijn. Het laatste, tot aan de volgende sportblessure.

't Is in de voormiddag. U/je zal mij dus niet horen in Wilde Geruchten.

Draadloze knie

Ik ben niet wat je noemt een early adaptor, maar een draadloze knie, dat wou ik hebben. Ze is me bezorgd door de dokter. Dankuwel.

Ook langs de kinesist geweest. Die heeft gezegd dat er volgende week gejogd mag worden. Slechts tien minuten, maar het is een begin.

Touché

Toch maar gaan werken vandaag, hoewel ik nog in ziekteverlof ben. Geen advies aan de dokter gevraagd, wel aan de kinesist en die dacht dat het wel kon.

Nauwelijks hinder van mijn knie gehad. Enkel in de trein was het even moeilijk: het is gebruikelijk dat de reiziger zijn benen onder de bank plooit, maar dat lukt me nog niet. Mijn schoenpunten hebben het territorium van mijn overbuur geschonden. Onze tenen hebben elkaar even geraakt, wat in normale omstandigheden tot een gemompeld o, sorry leidt, en tot terugtrekking op het eigen grondgebied. Maar gezien mijn statuut van post-operatieve herstellendheid heb ik gedaan alsof ik het niet merkte.

Doktertje spelen

Op dag vijf, zegt de handleiding bij mezelf die ik heb gekregen toen ik Gasthuisberg verliet, op dag vijf pleisters verwijderen, wondjes ontsmetten en nieuw verband aanbrengen.

De benodigdheden heb ik meegekregen in een plastic zakje, maar ik zag niet meteen iets ontsmettingsmiddel-achtigs. Of zou dat flesje daarvoor dienen? NaCl 0,9% zegt het etiket. Mijn middelbare schoolkennis zegt mij dat dat keukenzout is. Voor de zekerheid toch maar even Leuven gebeld en ja, ontsmetten moet met die zoutoplossing.

Weer een stap dichter bij genezen. Dat gaat nooit vier weken duren. Wel geschrokken van mijn olifantenvel, zo uitvergroot op de foto.

-update- Na klachten van gevoelige kijkertjes over de onappetijtelijke foto, heb ik het gordijntje gesloten. Wie het aandurft: klik en het gordijntje zal opengaan.

Uitgepakt

Zo ziet ze er uit, verlost van ijszak en brace. Om de zwelling tegen te gaan heeft mijn knie twee dagen lang ingeduffeld gezeten, vanaf nu moet dat enkel nog als ik terugkom van de kine.

Merk op: de pijl die aangeeft welke knie de chirurg onder handen moest nemen. Nog niet weggewassen omdat douche en bad nog verboden zijn. Merk niet op: haar. Weggeschoren. Ik zie er helemaal anders uit zonder mijn pelske.

Mijn been past weer in een jeansbroek. Gewone kleren geven meteen een vals gezonde-mensengevoel. Ik ben de tuin ingewandeld. Kip fris water gegeven, glasscherven opgekeerd van een flesje dat omgewaaid was, een rozentak weggesnoeid. Allemaal lichtjes mankend, maar toch: het leven hervat.

Ik neem me voor morgen naar de kinesist te wandelen. Zonder krukken. De oude Grieken noemden dat hybris en de goden konden daar niet mee lachen.

En hoe is 't?

Ik zou een krant willen gaan kopen, maar kan je op 24 november in korte broek de straat op? Ik heb geen zin in opzienbaren.

Technisch zou het wel kunnen, ik voel me goed. De pijnstillers doen hun werk. Ik heb alleen maar wat last van zwelling, nauwelijks pijn. Die krukken heb ik sinds ik uit gasthuisberg weg ben nauwelijks gebruikt. Het enige moeilijke moment was vanochtend die linkersok aantrekken. Voor de rest geen klachten.

Eerste werk: de ijszakken in het verband vervangen. Dat moet om de vier uur. Ik moet nog eens nalezen hoeveel dagen ik dat moet volhouden.

Veel papier meegekregen, ik ben vanaf nu een lichaam met een handleiding: wat de kinesist moet doen, hoe vaak ik welke pillen moet slikken, een voorschrift of drie, wat ik moet doen om bloedklonters te vermijden, een brief voor de huisarts, richtlijnen hoe ik de wonde moet verzorgen en een ziektebriefje voor mijn werkgever. Vier weken. Dat lijkt me overdreven.

Voor het goeie nieuws meteen naar de voorlaatste alinea

Misschien kan ik stiekem een foto maken tijdens de operatie, heb ik vooraf gedacht. Niet dus. Ik heb niet eens durven vragen of het mocht, een operatiekwartier is nogal intimiderend. En toen ik onder de lamp lag, besefte ik dat het hoogst ongepast zou zijn de efficientie van zo'n snijploeg te doorkruisen ter wille van de illustratie van een weblog.

Dus geen foto van dokter Bellemans in actie, ook geen foto mijn meniscus. Wel een foto van een foto van mijn meniscus. Het origineel kreeg ik niet mee, dat moest in mijn dossier.

Plaatselijke epidurale verdoving is werkelijk een aanrader. Voor de prik moet je het niet laten, die is minder erg dan een tandartsprik. En een been waar je geen controle meer over hebt, je moet dat eens meegemaakt hebben. Het is alsof het niet meer bij je hoort. Je weet zelfs niet meer in welke positie het zich bevindt en als je er met je handen aankomt lijkt het alsof je met een andere man in bed ligt. Ook dat was voor mij de eerste keer.

Ik heb kunnen zien hoe een meniscus eruit ziet: als glasvezelisolatie. Met in mijn geval rafelrandjes en pluizen die loshangen. Dat was de beschadiging die weggeknipt moest worden. De foto is genomen nà de werkzaamheden.

Dokter Bellemans was blij verrast met wat hij op de monitor zag. In zijn woorden: Ik zal mijn restricties moeten herzien. Op de echografie had hij vorige week bot-oedeem opgemerkt, maar vandaag bleek mijn kraakbeen in perfecte staat. Ik mag dus toch nog lopen, zelfs lang en ver. Maar niet meteen, eerst herstellen.

(Ik was nog aan het bekomen toen Het Laatste Nieuws belde. Een half uur later Het Nieuwsblad. Aaargh. Laat me gerust verdomme. De pers, awoe. De man van het NB had er begrip voor dat ik zijn vragen lastig vond. Die van HLN drong een beetje aan. Zijn hoofdredacteur zal dat vast puik werk vinden.)

Voor de consultatie

Mensen-die-het-kunnen-weten-omdat-ze-het-zelf-hebben-meegemaakt stelden mij gerust: zo'n meniscusoperatie is twee keer niks. 's Morgens binnen, 's avonds buiten. Voetballers kunnen een week na de ingreep alweer trainen, dus dat gaf me hoop. De 20km van Brussel, ja zelfs een marathon zou misschien ooit weer kunnen als die meniscus er uitgehaald is.

Tegen mijn collega's had ik gezegd dat ik gauw weer zou komen werken. Volgende donderdag opereren, vrijdag thuis en maandag weer samen met Annemie presenteren. En dat ik die vrijdag vrij wou nemen had niet zozeer met de knie te maken, maar wel met de narcose. De anesthesiste heeft me gewaarschuwd dat ik vierentwintig uur na de ingreep geen contracten mag tekenen of belangrijke beslissingen mag nemen. Interviewen met een beneveld hoofd lijkt me ook geen goed idee, vandaar geen microfoonwerk.

Dat waren mijn inschattingen voor ik op consultatie ging bij de chirurg.

Na de consultatie

Maar deze namiddag ben ik dus bij dokter Bellemans geweest. Ik hoorde hem niet graag zeggen wat hij zei: het klopt dat jonge voetballertjes snel recupereren na een meniscusoperatie. Maar, meneer Fillet, u bent geen jong voetballertje.

Ik ben een oude man. Mijn meniscusweefsel is van slechte kwaliteit, zo is gebleken, dus als ik weer ga lopen alsof er niks is gebeurd, beschadig ik mijn knieën weer, ook die drie andere meniscussen die ik nog over heb.

Lap. Daar gaan mijn 20km-plannen, daar gaat mijn stiekeme marathondroom voor volgend jaar of eventueel het jaar daarna. Geen denken aan, sprak dokter Bellemans, je zal weer mogen lopen maar nooit nog extreme afstanden. De 20km is al extreem, een klein uurtje mag, al de rest gaat ten koste van de knieën. En wat het werk betreft: drie à vier weken ziekteverlof.

Hij liet de loopdeur nog op een klein kiertje staan: zijn strenge oordeel is gebaseerd op wat hij kan zien op mijn echografie. Definitieve uitspraken doet hij pas als hij mijn meniscus in zijn handen heeft kunnen houden. Volgende donderdag dus.