Slecht

Hoe gaat het met het lopen, Koen? Sinds de 20km nog één keer een half uurtje gelopen. Verder niks. Heeft met pijnlijke achillespezen te maken. Ontstoken, denk ik. Een brandende pijn, maar gelukkig niet altijd. Naar het schijnt kan dat lang aanslepen.

Allez vooruit, anti-lopers, ga uw gang in de comments. Zie je wel, Koen. Nergens goed voor, die sport, ik had het je nog zoo gezegd, Koen.

Achilles

Paul had al eens proberen bellen en al eens gesms't, maar ik had het antwoord uitgesteld omdat ik éérst opnieuw wou gelopen hebben voor ik de coach contacteerde. Gisteren 25 minuten. Blijkt dat de knieën de 20 km van Brussel goed hebben doorstaan. Ik blij, coach blij.

Maar mijn lichtjes pijnlijke achillespezen zijn verontrustend. Als die ontstoken geraken door overbelasting, geraak je daar maar moeilijk weer vanaf. Pauls advies: weinig lopen. Waarmee een toptrainer drie keer per week dertig minuten bedoelt. En stoppen als de pijn erger wordt.

Lopen met je ellebogen

Een ontstoken slijmbeursje, man dat kan pijn doen. De minste aanraking is onverdraaglijk. Slapen was een probleem en lopen zal morgen ook niet vanzelfsprekend zijn.

De dokter van wacht heeft antibiotica voorgeschreven en een zalfje en een ontstekingsremmer. Ze denkt dat mijn elleboog morgen minder pijnlijk zal zijn, maar last zal ik er zeker van hebben. Doorzettingsvermogen en wilskracht verkopen ze helaas niet bij de apotheker.

Het moest er eens van komen

De pedalen van een koersfiets klikken vast aan je fietsschoenen. Het voordeel is dat je dan ook kan trekken om een berg op te geraken. Het nadeel: je moet met een schuine beweging je voet losklikken voor je stilstaat. Anders val je om en dat is werkelijk een belachelijk gezicht.

Vandaag ben ik dus stoemelings omgevallen. Bij het verlaten van het VRT-terrein, ik moest voorrang geven. Het asfalt is daar hard. Achter mij kwam Jan Vanlangendonk aangereden. De minzame Jan Vanlangendonck, hij was één en al bezorgdheid. Het had net zogoed de cynische schrap schrap kunnen zijn.

Armstrong

Elke ochtend vinden we USA Today aan onze kamerdeur. Op pagina 12: de NY-marathon, met een reactie van Lance Armstrong.

Running a marathon on an hour or less training a day is more difficult than winning the Tour on seven hours of daily training. For the level of conditioning I have now, that was without a doubt the hardest physical thing I've ever done. Even the worst days on the Tours, nothing was as hard as that, and nothing left me feeling the way that I feel now in terms of just sheer fatigue and soreness.

Geert zwol van trots terwijl hij dat voorlas, deze morgen aan het ontbijt. Armstrong eindigde in 2:59:37, net geen drie uur en dat was het doel dat hij zichzelf had gesteld. Maar if you told me with 3 miles to go: you're going to do 3:05, I wouldn't have cared.

Dienstmededeling

Goede vrienden, ik loop morgen niet. Mijn linkerknie is naar de knoppen. Meniscus. Ik weet dat al heel lang maar Canvas dwong me tot zwijgzaamheid. Half september gaf dokter Peers me loopverbod. Je moet het maar eens controleren: sindsdien is op deze blog enkel nog sprake van fietsen. Ook een prettige bezigheid, maar met marathonloperij heeft het weinig van doen.

Twee weken geleden ging ook fietsen niet meer. Opnieuw naar Peers, deze keer om een afspraak te maken voor een operatie. Op 23 november ga ik onder het mes. Plaatselijke verdoving, dus misschien kan ik nog bellen met Annemie Peeters en live verslag uitbrengen in Wilde Geruchten.

Ik ben blij dat jullie het nu weten, want het was bijzonder vervelend om rond dit geheim heen te bloggen, en om in de Laatste Show te gaan zitten en om al die kranteninterviewers zand in de ogen te praten. Dat hoeft vanaf nu dus allemaal niet meer.

Pompoensoep

Ik ga met een kwetsuur naar New York, zoveel is zeker. Het plan was pompoensoep maken. Het mes was scherp en de pompoen weerbarstig. Stuk van mijn vinger. Te klein om er weer aan te naaien, zeiden ze op spoedgevallen. En dat het lang zou duren.

Het deed geen pijn, al zag de plas bloed en de homp vlees er indrukwekkend uit. Pas na een uurtje begon ik iets te merken. We hebben ons in Jongens en Wetenschap ooit afgevraagd of onthoofden pijn doet. We zijn daar toen niet uitgeraakt. Hadden Sven en ik toen dit pompoenexperiment uitgevoerd, dan hadden we het geweten: nee, onthoofden zal ook wel geen pijn doen. Of pas na een uurtje.

De dokter wou nog weten of ik mijn gewone werkzaamheden kon verderzetten. Ik dacht van wel. Ik heb hem niet verteld dat bij mijn werkzaamheden volgende week in NY elk gewichtsverlies pure winst is.

Pijn

Eerst het slechte nieuws: ik heb 50km gefietst en mijn linkerknie verteert dat slecht. Pijn die niet overgaat. Ik ben nu een uur thuis en ik mank nog altijd. En hoeveel dagen resten er nog? 13, inderdaad.

Tegenop

Het trainingsschema - noodplan, weet u nog? - schrijft me deze week 60' ononderbroken lopen voor. Ik zie daar tegenop. Niet omdat ik bang ben om mij moe te maken, niet omdat ik adem tekort zal komen, wel omdat ik wéét dat mijn knie pijn zal doen. Eventueel mag ik van Paul drie blokjes van 20' doen, met 5' recuperatie tussendoor. Dat maakt voor die knie een wezenlijk verschil. Mijn collega's die wel voluit trainen zullen over dik een week een duurloop van 150' verbijten. Hoed!

Wel een bron van vreugde: fietsen. Gisteren nog eens van Brussel naar R'monde gereden. Een kleine 50 km in twee uur. Ik vind dat niet kwaad. Maar marathontraining kunnen we dat niet noemen, vrienden... Ik ken de route ondertussen door en door. Ik overweeg maandag of dinsdag eens via de pitoreske knooppunten te rijden. Da's langer. (Da's langst.)

Is dat omdat de eerste uitzending nadert?

Vandaag was interviewkesdag. Met mijzelve niet in de rol van interviewer, maar van geïnterviewde. Ik vind vragen stellen veel simpeler dan antwoorden bedenken. Wilfried Eetezonne van De Morgen kwam langs - de dienst bewaking meldde dat meneer Hetezone was gearriveerd - en Bart Goossens van Netwerk maakte een telefonisch interviewtje.

Wilfried is zich ook aan het voorbereiden op een marathon. De echte: van Athene naar Marathon, ook op 5 november. Hij is pas in maart met zijn training begonnen. Het werd een gesprek tussen twee klagende middelbare mannen, want ook met hem gaat het niet goed: hij heeft last van een ontstoken slijmbeurs. Hij ligt al een week stil en het is nog niet genezen. Ik zit met die zere knie die het onmogelijk maakt intensief te trainen. We hadden veel begrip voor elkaars ellende.

Bart was vooral geïnteresseerd in mijn marathonweblog. Die van langsom minder een marathonweblog is. Valt het u ook op dat het hier vooral over koeten en kalfen gaat de laatste dagen? Ik neem me voor om daar deze week verandering in te brengen. Morgen is het rustdag, maar woensdag post ik nog eens een hartslaggraffiekje.

Kernspintomografie

Ik durf er niet over na te denken hoeveel dit onderzoekje aan de gemeenschap heeft gekost. Maar het moest, dokter Koen Peers wou de binnenkant van mijn knie bekijken. Zijn oordeel: sleet op de meniskus. Vandaar die pijn tijdens het lopen.

Het gaat moeizaam vrienden, het gaat moeizaam. Het wordt steeds moeilijker om eerlijk te antwoorden als mensen mij vragen hoe het zit met mijn marathonvoorbereiding. Prima, lieg ik dan. Om er vanaf te zijn. Of ik begin over mijn fietstrainingen. Want dat gaat wél lekker. Hoe zou dat evolutionair te verklaren zijn, dat een mens geschikter is om te fietsen dan om te lopen?

(De knie op de foto is niet de mijne.)

Lijden

Een hele nacht gezocht naar een houding waarin mijn knie geen pijn deed. Niet gevonden. Dus niet geslapen. Of nauwelijks. En vanochtend nog altijd pijn. Ik heb tijdens trainingen vaker last van mijn meniscus, maar de pijn trok altijd weg. Nu dus niet, ik trekkebeen door de VRT-gangen. Ik zit met een probleem. Over naar de deskundigen van het Leuvense Sportkot.

Pretcelle!

Ik ben teveel een burgertrut om vlakaf Klote! boven dit stuk te zetten. Vandaar: Pretcelle!

Ik liep niet lekker. Moeizaam en traagzaam, aanvankelijk zonder pijn maar toen ik opzij moest voor een auto draaide ik te enthousiast op mijn linkerbeen, en kwam er nog eens scherpe meniscuspijn bovenop...

Fietsend op de terugweg was ik aan het zoeken naar oorzaken van mijn miserie. En net toen ik dacht Nee, de rosse maan kan het niet zijn voelde ik de lucht wegvloeien uit mijn achterband.

Klotemaan. Ik ben op slag bijgelovig geworden: morgen naar de homeopaat voor meniscusdruppeltjes.

Hoe zou het komen dat je de ene dag probleemloos loopt, en dat de andere dag je zolen aan de grond lijken te plakken? Mogelijk ben ik te snel na het avondeten gaan lopen. Maar het zou ook met gisterenavond te maken kunnen hebben. Er werd een trailertje opgenomen voor een van de verkiezingsprogramma's op Eén. Ik schat dat het zo'n 30 seconden zal duren, als u het straks ziet voorbijflitsen op uw scherm, weet dan dat we daar een volledige avond aan hebben gewerkt. Gevolg: de Aanstaande Atleet veel te laat in zijn bedje.

Of had ik niet echt goesting? Of kon ik niet uit mijn hoofd zetten dat Wilde Geruchten vormelijk rammelde vandaag? Of was het gewoon te warm?

Pijngrens

In het rood mijn hartslag, in het blauw mijn snelheid op de fiets, in het groen de aerobe, en in het roze de anaerobe trainingszone. Wat ontbreekt is de pijncurve. Want pijn deed het. Mijn meniscus. (Vul hier een krakende vloek in naar keuze.)

Het betreft mijn linkerknie. Dat is eens iets anders, het frictieprobleem van de 20km van Brussel situeerde zich ter rechterzijde.

De pijn was niet ondraaglijk, maar ik moest maar tien keer drie minuten lopen. Dat is kattenpis vergeleken met een marathon. Ik weet echt niet wat het op 5 november gaat geven.

Ik heb lopen piekeren. Twee dingen: nee, nee, nee, ik wil niet naar de dokter, ik wil niet dat hij zegt dat ik weer moet rusten. Stilzitten is geen optie, negen weken voor het startschot. En aan de andere kant heb ik manieren proberen te verzinnen om met stijl uit de wedstrijd te stappen halfweg. Ik heb niets kunnen bedenken.

Zijn er cynici onder mijn lezers? Die denken nu: de eerste uitzending komt eraan. Die van Canvas hebben Koen gevraagd om de spanning stilaan op te drijven.