Samengevat 4

Aflevering drie was feel good, aflevering vier is miserie. Niet voor Frank "the machine", niet voor Joke "superwoman", wel voor Geert, Sylvie en mij. Tot aan de 20 km door Brussel leek alles vanzelf te gaan. Maar toen begon het sukkelen. Niet alleen ik twijfelde aan de goede afloop van het project, ook Paul zijn vertrouwen in de goede afloop wankelde. En Koen Peers zei vlakaf: de knieën van Sylvie en Koen zijn niet geschikt voor duurloop.

Met slechte knieën kan je gelukkig wel fietsen (al kan dat ook mislopen). Alternatieve training, heet zoiets in het jargon van Paul. Aquajoggen ware eigenlijk nog beter, maar ik krijg de weubbekens van alles wat met zwembaden te maken heeft.

Mijn motivatie zakte ver weg. Twee maanden niét lopen, ik werd er diepongelukkig van. En toen Paul eindelijk de toelating gaf om opnieuw met looptrainingen te beginnen, vond ik een paar spullen niet meer terug.

Ik heb niet één slechte knie, ik heb twee slechte knieën. Aflevering vier ging over het iliotibiale frictiesyndroom aan mijn rechterkant, een probleem dat ik deel met Sylvie en met Geert, en een kwaal waar elke loper lichtjes depresief van wordt, getuige dit beeld van de doorgaans zonnige Geert. Niets liet vermoeden dat het uiteindelijk mijn andere knie zou zijn die mij de das om zou doen. Aflevering vijf zal over de meniscus handelen, en in aflevering zes komt de Aanstaande Atleet niet meer voor. Voor altijd Aanstaand.

Kernspintomografie

Ik durf er niet over na te denken hoeveel dit onderzoekje aan de gemeenschap heeft gekost. Maar het moest, dokter Koen Peers wou de binnenkant van mijn knie bekijken. Zijn oordeel: sleet op de meniskus. Vandaar die pijn tijdens het lopen.

Het gaat moeizaam vrienden, het gaat moeizaam. Het wordt steeds moeilijker om eerlijk te antwoorden als mensen mij vragen hoe het zit met mijn marathonvoorbereiding. Prima, lieg ik dan. Om er vanaf te zijn. Of ik begin over mijn fietstrainingen. Want dat gaat wél lekker. Hoe zou dat evolutionair te verklaren zijn, dat een mens geschikter is om te fietsen dan om te lopen?

(De knie op de foto is niet de mijne.)

Lijden

Een hele nacht gezocht naar een houding waarin mijn knie geen pijn deed. Niet gevonden. Dus niet geslapen. Of nauwelijks. En vanochtend nog altijd pijn. Ik heb tijdens trainingen vaker last van mijn meniscus, maar de pijn trok altijd weg. Nu dus niet, ik trekkebeen door de VRT-gangen. Ik zit met een probleem. Over naar de deskundigen van het Leuvense Sportkot.

Pretcelle!

Ik ben teveel een burgertrut om vlakaf Klote! boven dit stuk te zetten. Vandaar: Pretcelle!

Ik liep niet lekker. Moeizaam en traagzaam, aanvankelijk zonder pijn maar toen ik opzij moest voor een auto draaide ik te enthousiast op mijn linkerbeen, en kwam er nog eens scherpe meniscuspijn bovenop...

Fietsend op de terugweg was ik aan het zoeken naar oorzaken van mijn miserie. En net toen ik dacht Nee, de rosse maan kan het niet zijn voelde ik de lucht wegvloeien uit mijn achterband.

Klotemaan. Ik ben op slag bijgelovig geworden: morgen naar de homeopaat voor meniscusdruppeltjes.

Hoe zou het komen dat je de ene dag probleemloos loopt, en dat de andere dag je zolen aan de grond lijken te plakken? Mogelijk ben ik te snel na het avondeten gaan lopen. Maar het zou ook met gisterenavond te maken kunnen hebben. Er werd een trailertje opgenomen voor een van de verkiezingsprogramma's op Eén. Ik schat dat het zo'n 30 seconden zal duren, als u het straks ziet voorbijflitsen op uw scherm, weet dan dat we daar een volledige avond aan hebben gewerkt. Gevolg: de Aanstaande Atleet veel te laat in zijn bedje.

Of had ik niet echt goesting? Of kon ik niet uit mijn hoofd zetten dat Wilde Geruchten vormelijk rammelde vandaag? Of was het gewoon te warm?

Pijngrens 2

Klonk ik negatief gisteren? Ik denk het wel als ik mijn postje nalees. Té negatief. Nuancering lijkt me gepast.

Mijn knieën zien af maar eigenlijkfeitelijk vind ik dat niet zo erg. Alles bij elkaar ben ik er veel beter aan toe dan een jaar geleden. Bijvoorbeeld mijn hooikoorts. Ik kan me geen zomer herinneren zonder snottebellen en rooie ogen en niesbuien zonder eind. Het werd jaar na jaar erger, met sinds een tijd ook griezelige astma. Wel, dit jaar heb ik nauwelijks last gehad. Ik heb altijd beweerd dat ik er een paar vingers voor over had om van die hooikoorts verlost te geraken, dus die knieën, ik vind dat niet erg.

Ik vlieg de trap op, ik kan mijn veters strikken zonder buiten adem te geraken, ik loop niet meer te zweten zogauw de temperatuur boven de 23° stijgt, ik maak geen bezwaar meer tegen vakanties ten zuiden van Bordeaux omdat het daar te warm is, kortom - hoe zeggen ze dat - mijn levenskwaliteit is toegenomen.

Pijngrens

In het rood mijn hartslag, in het blauw mijn snelheid op de fiets, in het groen de aerobe, en in het roze de anaerobe trainingszone. Wat ontbreekt is de pijncurve. Want pijn deed het. Mijn meniscus. (Vul hier een krakende vloek in naar keuze.)

Het betreft mijn linkerknie. Dat is eens iets anders, het frictieprobleem van de 20km van Brussel situeerde zich ter rechterzijde.

De pijn was niet ondraaglijk, maar ik moest maar tien keer drie minuten lopen. Dat is kattenpis vergeleken met een marathon. Ik weet echt niet wat het op 5 november gaat geven.

Ik heb lopen piekeren. Twee dingen: nee, nee, nee, ik wil niet naar de dokter, ik wil niet dat hij zegt dat ik weer moet rusten. Stilzitten is geen optie, negen weken voor het startschot. En aan de andere kant heb ik manieren proberen te verzinnen om met stijl uit de wedstrijd te stappen halfweg. Ik heb niets kunnen bedenken.

Zijn er cynici onder mijn lezers? Die denken nu: de eerste uitzending komt eraan. Die van Canvas hebben Koen gevraagd om de spanning stilaan op te drijven.

Noodplan

Eerst 20 minuten fietsen om op temperatuur te komen, dan 6 keer 1'20" lopen met telkens 2' recup, dan 20 minuten fietsen om weer thuis te geraken. Dat resulteert in de hiernaaststaande hartslaggrafiek. Als ik 1'20" loop heb ik ongeveer 200m afgelegd. Kim Gevaert doet dat in 22" en een klets.

Ondertussen ook het noodplan van Paul wat beter bekeken. Ik zie licht aan het eind van de tunnel, want de intensiteit neemt pijlsnel toe. Misschien dat die marathon...

Maandag zal ik 8x200m lopen, woensdag 9x200, vrijdag 10x200. De week daarna worden het reeksjes van 400m en zo neemt het loopvolume toe tot ik eind oktober trainingen doe van 5 keer 2km, 4 keer 3km, 90 minuten ononderbroken, enzovoort. Kortom: gedaan met vogelpikken.

O ja, misschien nu al aankondigen dat ik een aantal van die trainingen in Frankrijk ga doen. Roen, Dagkaart, Joke, Heleen, anonymous, Alcyon, Etienne D, Bien, Kris, Veronique et les autres hoeven zich dus geen zorgen te maken.

Vogelpik

Hoe het gaat met de marathonvoorbereiding? Bwah, hoe moet ik dat uitleggen? Trouwe lezertjes weten dat de Aanstaande Atleet geen lange afstanden meer mag lopen en dat hij zich noodgedwongen beperkt tot fietsen en een soort interval-looptraining. Dat is als soldaten die vogelpikken in de kantine ter voorbereiding van een oorlog.

Paul heeft het trainingsschema bijgevijld. Hij heeft het me net doorgemaild. De hoofding van zijn mailtje staat op mijn netvlies gebrand: "noodplan". Dat noodplan bestaat uit drie intervaltrainingen per week: 80 seconden lopen afgewisseld met 2 minuten recuperatie. Daar bovenop nog een forse fietstocht voor de conditie.

Ik probeer te blijven geloven in de marathon van New York, maar het is tegen beter weten in. Laat ons zeggen dat ik ervan uitga dat ik de start haal. De eindmeet, dat zien we wel.