Stokje in hoenderhok

Ik heb een taboe geschonden. Ik heb mijn klikcijfers gepubliceerd. Dat schijnt not done te zijn onder bloggers. Frank De Graeve denkt de reden te kennen: als ze laag zijn, werkt het demotiverend als je erover begint na te denken. En vaak zijn ze laag.

Hier dringt zich een stokje op. Twee vragen: (1) Vertel ons je aantal unique visitors per dag tijdens de vorige week, en (2) waar haal je je motivatie vandaan om te blijven bloggen?

In mijn geval:
(1) ma 444 di 465 wo 479 do 463 vr 491 za 281 zo 244, gemiddeld dus 409. (En geen 300, hé Frank!)
(2) Bloggen lijkt op schrijven. Een roman gaat me boven de pet, een blog lukt nog net. Vandaar.

Eén probleem: ik ben niet zo stokjesachtig. Ik zie wel een paar hoenderhokken waar ik iets wil binnengooien, maar misschien zijn de hokbeheerders daarvan niet gediend.

Weet je wat we doen: we doen van wie het stokje wil, mag het hebben. Ik hou de comments in het oog.

Stokje

Stok van Michael. Hoe ik mijn toekomst zag/zie. Welaan dan.

Als kind wou ik clown worden.
Als tiener legde ik me erbij neer dat het postbode zou worden. Of wattman.
Op dit moment hangt mijn professionele toekomst samen met de toekomst van Radio 1.
En later hoop ik eendjes te voederen in het park. Arm in arm met mijn madam.

Ik ga dit stokje niet doorgeven want ik doe een ander niet aan wat ikzelf niet wil aangedaan worden. Al heb ik even aan Lux Janssens gedacht.

Stok

Herinner u het stokje dat een tijd geleden in mijn richting geworpen werd. Ik gaf het een beetje overmoedig door aan Herman Van Rompuy. Die heeft me vandaag laten weten dat hij er niks mee gaat doen. In een email waarin twee anecdotes die ik volgaarne met u deel.

Beste,
Ik durf u niet aanspreken met 'Koen' zeker sinds ik Joël De Ceulaer hoorde op 'Wilde Geruchten' over de familiariteiten onder mensen die mekaar niet kennen. In dat verband heb ik een grappige ervaring. In 1975- ik was 27 jaar- werd ik attaché op het kabinet van premier Leo Tindemans. Hij zei tegen mij 'Herman' en ik 'Mijnheer de Eerste Minister'. Toen ik dertien jaar later nationaal CVP-voorzitter werd sprak hij me aan met 'Mijnheer de Voorzitter' en ik hem met 'Leo'. Nu noemen we mekaar bij de voornaam.

Mijn blog is feitelijk een soort doorlopende politieke commentaar. Het 'stokje' past daarin als een 'tang op een varken'. Het herinnert me aan een ander voorval. Elio Di Rupo die vijf jaar lang mijn buur was in de ministerraad zei me ooit dat ik het omgekeerde was van alles wat men over mij dacht. Ik antwoordde hem: 'Behalve op één punt..."
Vriendelijke groeten, Herman Van Rompuy

Ik heb hem geantwoord dat ik vermoed dat het fenomeen stokje is uitgevonden door een blogger met een writersblock. En dat hij, ook naar ik vermoed, niet in de categorie valt. Dat ik er dus alle begrip voor heb dat hij die tang niet op zijn varken wil zetten.

Stok

LVB heeft me een stokje toegeworpen: een vragenlijstje dat je doorgeeft aan vijf collega-webloggers. In dit geval luidt de enige vraag: noem vijf dingen die men wellicht niet over u weet.

1. Ik heb vier keer ingangsexamen gedaan aan de Studio Herman Teirlinck. Of was het vijf keer?
2. Ik heb ooit een poesje machinaal gewassen. Kookwas.
3. De jonge Jo Lemaire heeft mij op haar knieën toegezongen. Wij hebben het over de vroege jaren '80.
4. Ik heb nog nooit een nieuwe auto gekocht.
5. Ik heb in een groepje gespeeld met de drummer van K's Choice, de bassist van The Wizards of Ooze en twee zangeressen die achteraf actrices bleken te zijn. En toch werd het niks. Het moet aan mij gelegen hebben.

(2) was een ongelukje. (3) wordt betwist door Jan Demol die naast mij stond, vlak voor het podium. Hij houdt vol dat Jo hém in de ogen keek. Voor (5) moeten er bewijzen te vinden zijn in het HUMO rockrally-archief.

En nu moet ik dat stokje doorgeven. Dat is een probleem. Hoeveel inlandse bloggers hebben wij? Maarten Schenk telt er 45000. Na zes keer stokjedoorgeven loopt het spelletje dus vast, want 5x5x5x5x5x5=15.625. Als die elk nog eens vijf bloggers moeten vinden, zitten we aan 78.525, bijna het dubbele van het aantal Vlaamse bloggers. Vlaanderen is wat klein voor dit soort spelletjes.

Laat ik het stokje doorgeven aan vijf bloggers van wie ik vermoed dat ze er niet echt op zitten te wachten, en van wie ik me afvraag hoe ze zich er gaan uitspartelen. De simpelste manier om nee te zeggen, vrienden, is "nee". Bien étonné de se trouver ensemble: Yuri Maanzand, Herman Van Rompuy, Marc Vanfraechem, Paul Van Den Bosch en Hanneke Groenteman.