dinsdag, januari 29, 2008

Hooiberg

Dit is niét de tekst die deze week in Weekend Knack staat. Want ik heb op verzenden geklikt zonder de lettertekens te tellen. De eindredactie heeft me laten weten dat ze hebben ingegrepen, er moesten regels geschrapt worden. Ik zal morgen samen met u ontdekken welke regels.


Het is een geval van speld en hooiberg: ik zoek vrouwen die van muziek houden.’t Is voor mijn werk. En ik bedoel écht, gepassioneerd, zoals sommige mannen van muziek houden. Vrouwen die de tekst van Subterranean Homesick Blues uit het hoofd kennen, die elk boek over de Beatles in de kast hebben, die weten dat Miles Davis nog in een fanfare heeft gespeeld, die erbij waren toen AC/DC optrad in dancing Thierbrau in Kontich, of die daar niet bij waren, maar kunnen doen alsof, vrouwen die kunnen vertellen dat de rijkswacht daar binnenviel en dat een van de agenten een pistool drukte tegen het hoofd van Angus Young, vrouwen die eindeloos kunnen lullen over 5 april 1994, die 150 euro voor een kaartje voor Neil Young niet overdreven vinden, vrouwen die boos worden als iemand beweert dat Van Morrison zeurt, en die luchtgitaar spelen. Ken jij vrouwen die luchtgitaar spelen, Linda? Ik ook niet, alleen mannen doen dat. Dat zegt het helemaal. De ware liefde voor muziek is een mannenzaak.

Mijn zoektocht lijkt op die van Paul Jacobs halfweg jaren ’80. Voor het panel van De Taalstrijd moest hij vrouwen vinden met gevoel voor humor. Dat lukte niet. Hij kwam niet verder dan Myriam Thys. Toon mij een grappige vrouw, heeft hij me ooit gezegd, en ik trouw ermee. Tine Embrechts moest toen nog worden uitgevonden en Frieda Van Wijck hield zich verborgen in de kantoren van de Wereldomroep. Paul moet haar ettelijke keren per week voorbij gelopen zijn in de koffiekamer van de omroep, onwetend van haar talenten. Ondertussen erkent de wereld dat Frieda geestig is, ik vraag me af waarom Paul nog altijd vrijgezel is.

Ter zake. Wat ik zoek zijn vrouwen die een gedeelte van hun jeugd hebben doorgebracht in muffe tweedehands platenwinkels, op zoek naar die ene ontbrekende plaat. Ik noem maar wat: Bowi, een EP die Nick Lowe maakte als reactie op Low van David Bowie. Mijn hart sprong op van vreugde toen ik het kleinood bij Chelsea Records uit de afprijsbak viste.

Zelden meisjes gezien bij Chelsea Records. Jullie zitten anders in elkaar: vrouwen gaan gewoon naar de Fnac en kopen een Greatest Hits van Nick Lowe. Of nee, niet van Nick Lowe. Van Chris Rea of van Clouseau. Misschien weten vrouwen dat het geluk van de collectionneur vluchtig is. Zogauw je zo’n zeldzaam plaatje vindt, is de spanning eraf. De gaten in de verzameling zijn interessanter dan de verzameling zelf.

Is er iets mis met ons, Linda, of is er iets mis met jullie? En vissen doen jullie naar het schijnt ook al niet. Of kleurenwies. Wat is dat toch?

Labels: ,

14 Comments:

Blogger Stoffel said...

ik gok op dit stukje:

"Ik noem maar wat: Bowi, een EP die Nick Lowe maakte als reactie op Low van David Bowie. Mijn hart sprong op van vreugde toen ik het kleinood bij Chelsea Records uit de afprijsbak viste."

29 januari, 2008 10:50  
Blogger koen fillet said...

Ah nee, want dan komt de Chelsea in de volgende zin raar uit de lucht vallen.

29 januari, 2008 10:52  
Anonymous Jommeken said...

" Er moesten REGELS geschrapt worden " , wat wilt ge Koen als gij het persé over vrouwen wil hebben. Zelf gezocht.

29 januari, 2008 11:50  
Blogger Heleen said...

Ik heb de helft van mijn jeugd doorgebracht in Music Mania's, Record Collectors en consoorten. En in de Bib alle boeken over The Beatles gelezen. U mag altijd mijn vinylcollectie komen bekijken.

29 januari, 2008 14:51  
Anonymous Miekatoen said...

En ik speel niet alleen luchtgitaar, ik zing de gitaarsolo's er ook bij - hopelijk gooien ze dit niet te snel op YouTube...

29 januari, 2008 15:16  
Blogger Smithson said...

Koen, meteen al lik op stuk. Een verduiveld creatieve poging om leuke dames te vinden, ik geef het je na!

29 januari, 2008 17:43  
Blogger karen said...

en kleurenwiezen... doen we gráág! (ik toch. Een een stuk of wat vriendinnen. En mijn zussen. Al moet ik toegeven dat ik 't van mijn papa leerde, en mijn mama als het niet moet ook niet meedoet)

29 januari, 2008 21:07  
Blogger Onzils said...

In grote lijnen ga ik akkoord met wat je schrijft, Koen...maar de uitzonderingen zullen dan ook de grootste muziekfans en/of kleurenwiezers zijn, meer nog dan de mannen!
In mijn geval kan ik niet zeggen dat ik alle lp-beurzen afliep, maar ik zat constant te zoeken op radio om goede muziek, en liefst nog aparte hebbedingetjes, op te nemen, op band of op cassette. En die dingen klasseerde ik nauwgezet (met map met alle info die ik erover kon vinden). Jaren later toon ik dat aan mijn vriend (die zelf een extreme muziekliefhebber, of moet ik zeggen verzamelaar, is, met een kamer vol -liefst 2de handse- lps... er komen hier wekelijks nog pakken aan uit Japan etc. met op ebay gekocht vinyl) en hij was toch danig onder de indruk. En nu inventoriseer ik zijn (onze, want zijn cadootjes voor mij zijn dikwijls speciale vinyledities van mijn favoriete muzikanten, vb. een complete Traffic) lp-collectie...ben al weken bezig en ik ben al aan de "f"...ik zal maar zeggen dat hij de meest impulsieve muziekdrang heeft, en ik de praktische ingesteldheid om alles niet in een hoekje te laten liggen!
Ieder op zijn manier dus die liefde voor muziek...

30 januari, 2008 11:47  
Anonymous Anoniem said...

hoe lang ben je al gehuwd Koen?
Al die drukte om niets
Maar at je zegt is inderdaad waar,of schrijft hier opnieuw niet Koen Fillet,maar de broodwinner

30 januari, 2008 15:57  
Blogger Janneman said...

Na het (wekelijks) lezen van deze blog, merk ik enige invloed op mijn schrijfstijl. Hij wordt korter, droger, sneller. In de goede zin natuurlijk (voor de lezers die het niet zo lang volhouden). Ik wil u hiervoor danken, oh boeiende schrijver, en u vriendelijk uitnodigen in mijn blog, indien u even België wilt verlaten en de Italiaanse avonturen van een jongen Belgische filmstudente wilt volgen. ankeinrome.blogspot.com ,want ik heet nu eenmaal anke, en ik zit in Rome.

31 januari, 2008 02:40  
Blogger annick said...

Niet alleen die van"Subterranean Homesick Blues", maar ook die van "Hurricane" en "Changing of the Guards". En die van de hele "Blue"-lp van Joni Mitchell rn "Easter"van Patti Smith. En ik was niet bij AC/DC in Kontich, maar wel bij U2 in het Volksbelang in Mechelen in '82. En bij het legendarische Bruce Springsteen-concert in '81 in Vorst.(3,5u! en de hele nacht in Brussel Noord op de eerste trein gewacht).En ik kan gerust en graag een avond leuteren over de invloed van Daniel Lanois op Bob D. en Emmylou H. Of waarom Joni M. haar laatste CD bij Starbucks uitbrengt. Maar vooral, vooral gaat het over de opwinding bij het horen van een fantastisch nummer dat je nog niet kent. En de lichte obsessie daarna om dat nummer dan zoveel mogelijk te horen. De laatste keer gehad bij "Rehab"van Amy W. Is het dat wat u bedoelt met passie voor muziek?

31 januari, 2008 12:32  
Blogger koen fillet said...

Dat, ja, dat bedoel ik. Nu uw emailadres nog.

31 januari, 2008 16:03  
Anonymous jogginggirl said...

GetvXX, ben ik nu ook al geen echte vrouw meer volgens u...

02 februari, 2008 11:00  
Anonymous ivo victoria said...

ik heb een lief die 2000+ vinylplaten bezit. stuk voor stuk klassiekers. niet een slechte plaat zit ertussen. het is de reden waarom ik zelden mensen uitnodig om bij ons thuis te komen eten, want ik ga er naar de buitenwereld toe graag prat op de muziekkenner in ons gezin te zijn. wanneer er dan toch eens mensen komen eten en zij verbluft naar die kreunende kast in de woonkamer staren, zeg ik dat ze ze op de hoezen heeft uitgekozen. hetgeen ook zo is, trouwens. veel succes nog.

20 juni, 2008 10:19  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home