Napoleon

Martin Bril schijft in De Kleine Keizer over de slag bij Marengo:

Het vechten was tot laat in de avond doorgegaan. Iedereen verging van de honger. Napoleons kok stuurde er een paar soldaten op uit om zo snel mogelijk wat eetbaars te organiseren (...) Ze kwamen terug met een kip, enkele uien, olijfolie, tijm en knoflook. Hieruit ontstond Poulet à la Marengo, een beroemd gerecht dat ik nog nooit ergens op de kaart heb zien staan.

Daar keek ik van op. Met mijn beperkte gastronomische kennis meende ik dat Martin Bril het belangrijkste ingrediënt onvermeld laat. Rivierkreeftjes. Dat maakt die kip Maregno zo bijzonder: de vreemde combinatie van gevogelte en gekreeftte. Dacht ik dus, maar ik dwaalde. Op het internet wemelt het van de poulets Marengo sans rivierkreeftjes. Dit is de mooiste:

Sauteer een kip in olijfolie - een ‘Poulet Marengo’ uit de boter is er geen - giet de olie bijna geheel af en stoof in de rest een drietal mooie van schil en pitten ontdane tomaten en een geplet teentje knoflook,

of wel het laatste met eenige tomatenpuree; voeg daarbij 1 d.L. witten wijn en het nat der champignons en laat inkoken. Als ge deze kip met olijven wilt hebben, ontpit ze dan en zet ze een halven dag te voren in lauw water om ze ontzouten, voeg ze tegelijkertijd met wat champignons bij de saus en warm er de kip in, die niet meer koken mag. Natuurlijk wordt de saus ontvet, licht gebonden, en zoo voorts.

Aldus J.F.W.Werumeus Buning in 100 avonturen met een pollepel. Terug naar Martin Bril. Want een paar bladzijden vroeger staat in zijn "De Kleine Keizer" wel een duidelijke fout:

Officiëel ging hij dood aan kanker, maar ook is er het verhaal dat hij zou zijn vergiftigd met arsenicum, een stof die in heel lichte dosering voorkwam in de lijm waarmee het behang in het huis op Sint-Helena was vastgeplakt, lijm die door het vochtige klimaat nogal wat gassen afgaf.

Dat is correct, op het woordje lijm na. Het arsenicum zat niet in de lijm, maar in de motiefjes op het behang. Groen, gedrukt met een pigment dat in die tijd populair was: groen van Scheele. Prachtige kleur. Maar wel giftig. Gifgroen zoals ze zeggen, ha! Jammer dat Bril daar tijdens zijn research niet is op gestuit, want dan had hij een prachtig verhaal kunnen toevoegen aan zijn boekje. De auteurs van Jongens & Wetenschap 2 hebben die kans niet laten liggen. Ik citeer, met toestemming van die auteurs:

Maar was het behangpapier op Sint-Helena groen? Ja. Dat weten we dankzij Shirley Bradley. Dat is een Britse mevrouw die in 1980 aan de BBC vertelde dat ze een oud plakboek op zolder had liggen van iemand die in 1823 naar Sint-Helena was gereisd. Het eiland was meteen na de dood van de keizer een soort bedevaartsoord geworden voor Napoleonbewonderaars. Die pelgrim had een stukje van het behangpapier van de sterfkamer van Napoleon mee naar huis gesmokkeld en in dat plakboek bewaard. Een onooglijk flintertje papier, met daarnaast deze notitie: "This small piece of paper was taken off the wall of the room in which the spirit of Napoleon returned to God who gave it." Een bloemmotiefje in groen en goud, en na chemische analyse bleek er inderdaad arsenicum in te zitten.

Elektrisch mannetje

Ik keek omhoog, want ik hoorde een stem in de lucht. Dat kan niet, stemmen in de lucht.

Dat kan wel. Ik zag een mannetje. Op een fiets. Aan een kabel. Hij riep iets. Maar ik heb hem niet verstaan.

Misschien dat hij niet op de foto wou.

Violet

Gaan zitten en tikken, dat is de truuk. Ook als je denkt dat er niks gaat komen. Er komt altijd wat. Het stukje van Linda waar dit een antwoord op is, leest u vandaag in Knack Weekend.

Al die reizen van jou, Linda. Nu Hong Kong weer. En soms zucht je en zeg je dat je liefst van alles thuis bent en dan vinden de mensen je verwaand.

Ik leef met je mee want ik heb ook net een reis gemaakt. Per schip. Ik ben naar Hemiksem gevaren, aan de overkant van de Schelde. En meteen weer terug, ik moest namelijk niet in Hemiksem zijn. Mijn dochter stond daar aan de overkant en op haar leeftijd lever ik haar niet zomaar uit aan de grijpgrage handen van een scheepsbemanning. Al betreft het in dit geval slechts de bemanning van een overzetboot, een vader kan niet voorzichtig genoeg zijn: ik ging haar dus halen.

Ik koos een plek bij de reling. Stuurboord, achtersteven. En waaran denkt een landrot als hij een scheepsdek betreedt? Inderdaad. Weet je Linda, dat die Titanic twee zusterschepen had en dat één daarvan, de Britannic, ook is vergaan? Tijdens de Eerste Wereldoorlog. Niet tegen een ijsberg aangevaren, maar tegen een Duitse torpedo.

Ik kijk naar de woeling in het water die de schroef veroorzaakt en heb medelijden met de vissen. De slachtoffers van de scheepsramp met de Britannic zijn niet verdronken, maar vermalen. Twee reddingssloepen kwamen in de draaiende schroef terecht toen ze naar beneden werden getakeld van het slagzij makende schip.

Daar moest ik aan denken terwijl ik naar mijn dochter wuifde: aan rondvliegende ledematen en de verkleuring van het water en aan die ene vrouw die nog net op tijd uit haar sloep kon duiken. Violet Jessop heette ze. Ze was stewardess. Eerst op de Olympic, het oudste van de drie zusterschepen. Ze was aan boord toen de Olympic in 1911 in aanvaring kwam met de HMS Hawke. Zware averij, maar ze waren vlakbij de Engelse kust en het schip bleef boven water. Violet Jessop werd overgeplaatst naar de Titanic. Ook die scheepsramp overleefde ze. En toen op 21 november 1916 zusterschip drie zonk, de Britannic, was ze er voor de derde keer bij. Ze hoorde de ontploffing, besefte dat ze zouden zinken en is nog snel haar tandenborstel gaan halen. Want dat had ze onthouden van de ramp met de Titanic: een tandenborstel had ze het ergst gemist nadat ze gered waren.

Verfilmen, dat leven. En je ogen toeknijpen als de reddingssloepen in de schroeven terecht komen, Linda.

Kijk eens

Britain's Got Talent is stillekesaan een wereldwijde hype, ook in contreien als de onze, waar je via de reguliere dakantenne niet eens kan kijken. Zelfs een vent als ik, met haar op zijn borst enzo en pinnekesdraad rond zijn bovenarm getatoueerd, moet geregeld een traan wegpinken en een krop wegslikken. Straf gedaan van ITV.



Dat Madonna Decena moge winnen.

Chevalier

Hij begon voluit te lachen en ik had nog bijna niks gezegd. Alleen "Dag meneer Chevalier, u spreekt met Koen Fillet van Radio 1." Dat gelach bracht mij van mijn melk.

-Euh, meneer Chevalier, ik zal even doen alsof ik u niet hoor lachen en zeggen wat ik te zeggen heb: ik wil u uitnodigen voor het programma Ongehoorde Meningen op Radio 1. Hebt u daar tijd en zin voor?
-Mijn excuses dat ik zo lach, meneer Fillet, maar ik had net De Standaard aan de lijn. Die sturen deze middag Marc Reynebeau op me af, nog zo iemand waartegen ik onmogelijk nee kan zeggen. En nu u...

Hij wou dus komen, ik moest maar een heel klein beetje aandringen. Voor De Keien van de Wetstraat van vrijdagavond had hij afgebeld. Op aanraden van zijn vrouw en zijn kinderen.

Of zijn sympathie voor mij en Marc Reynebeau oprecht is, ik ben daar achterdochtig over. Maar we kunnen die mogelijkheid niet uitsluiten.

Geen nieuws

The Day There Was No News
Originally uploaded by Pixelsurgeon

In de lift

-Dag Koen, loop je nog?

De omroepster stapt met een groen jurkje over een kapstok de lift in. Allez hoe heet ze, ik zou het duizend keer zeggen.

-Nee jong, ik heb aan de 20km van Brussel ontstoken achillespezen overgehouden. Al een jaar nu.

Evy! Ik weet het weer. Evy Gruyaert.

-Het scheelt van dag tot dag, vandaag valt het mee. Maar soms ben ik kreupel.
-Ja, 't is allemaal zo gezond niet hé. Ik kwam vorige week een kinesist tegen en die zei "Dank u, Evy!" Hij vergiste zich, hij dacht dat ik Evy was. "Ge hebt mij met uw start to run véél werk bezorgd."

't is Evy niet. Shit, 't is Saartje.

-Ik moet er uit. Dag Saartje.
-Dag Koen.

Ze had ook Sven kunnen zeggen.

JFK

Te koop op eBay: de luchtgitaar van John F. Kennedy. Weinigen weten dat JFK graag uitpakte met zijn luchtgitaarspel. Op de foto vergast hij Nikita Chroesjtsjov op een kleine demonstratie.

Geïnteresseerde kopers moeten er rekening mee houden dat het een linkshandig model betreft.