dinsdag, januari 15, 2008

Spijt

Ik vrees dat mijn Knack-stukje van deze week onbegrijpelijk is zonder de column van Linda die eraan voorafgaat. Dus zal u de Weekend Knack er even moeten op naslaan. Linda schrijft over twijfelen en daardoor te laat in actie komen, of helemaal niet. En over een collega die gestorven is.


Ik ken dat, Linda. Niet de twijfel over de polonaise evenwel. Dat is nee. Altijd. Ik vlucht desnoods richting sanitair, of ik verberg me een kwartiertje in de auto. Dansen is mijne regel niet, noch het eenvoudige achter elkaar hossen, noch het intelligentere werk van tango of wals. Ik voel dat niet, ik begrijp niet hoe je met twee benen een driekwartsmaat gedanst kan krijgen. Wiskundig rammelt dat, dus laat ik het aan me voorbij gaan en troost me met de gedachte: muzikanten dansen niet. Ik ben geen muzikant, maar ik heb wel ambities in die zin. Niet-dansen is alvast een begin.

Maar ik deel jouw twijfel wel van doe ik het of doe ik het niet. Zeg ik het of zeg ik het niet. Het makkelijke aan dit soort problemen is dat de tijd ze oplost in onze plaats. Lang genoeg twijfelen en kijk, het momentum is voorij. In dubio abstine, bij twijfel niet handelen. Later misschien. Goh, wat ga ik het druk hebben, later.

En dan komt plots wijdbeens de dood tussen jou en later staan.

Ik heb me meermaals voorgenomen me te vermannen. Later is nu, denk ik dan, er is geen tijd voor zeg ik het of zeg ik het niet. Er moet gesproken worden. Meermaals heb ik de woorden geproefd en geoefend waarmee ik het zwijgen wou doorbreken. Des nachts heb ik argumenten verzameld, in zinnen gegoten, gebaren en stiltes ingestudeerd, een toespraak bij elkaar gedroomd waar geen speld is tussen te krijgen, tegelijkertijd onweerlegbaar én vriendelijk, zodat niemand me mijn woorden kwalijk zal kunnen nemen. Zodat elkeen elkeen zal aankijken, en zachtjes zal fluisteren: zo is het, iemand moest het zeggen. Het fluisteren wordt spreken, het spreken wordt roepen en het roepen handelen. Nooit zal de wereld nog zijn wat hij geweest is, later is nu!

's Ochtends als ik wakker word, weet ik de zinnen nog. Maar dan zet ik een voet op de koude grond en ik voel ze wegvloeien, woord voor woord. Ik verzet me, maar het voelt als wolken pakken - al heb ik nog nooit een wolk gepakt. Ze is er, die wolk, maar precies door ze te pakken roer ik ze kapot en wordt ze opnieuw nietsigheid. De woorden lossen op in vaagte en nog voor ik aan tandenpoetsen toekom is mijn hoofd weer leeg.

Het redden van de wereld zal voor een volgende keer zijn.

Labels:

12 Comments:

Anonymous Anoniem said...

"Maar ik deel jou twijfel."

Klein vervelend foutje, Koen.

15 januari, 2008 13:16  
Blogger koen fillet said...

Een fout die ik vaak maak. Ik verbeter ze, al lijkt het dan alsof jouw comment nergens op slaat...

15 januari, 2008 13:24  
Anonymous Anoniem said...

Mooi geschreven !

15 januari, 2008 13:31  
Blogger karen said...

waauw

onlangs na het luisteren naar het interview over antisemitisme en anti-islamitisme met Frank Vanhecke dacht ik "amai, Koen, dat is nog ne keer een goeie radiomaker"

en vandaag denk ik "amai, die kan schrijven"

applaus

15 januari, 2008 14:23  
Anonymous Anoniem said...

BESTE koen fillet,
ROEPEN er is iets aan,ik zie in je schrijven een worsteling ,een zoeken ,iets dat me doet denken er is iets.Een tekort ,een misnoegen.
Of is het veinzen ,willen gelezen worden, erkenning.
Je persoonlijkheid intigeert me.
Je bent nu BV,wil je standhouden.
Ik ken je reeds jaren via de radio,je evolueert,je stokt.
Je bent een meester in je vak en toch laat je iedere keer uitschijnen dat je niet veel weet of kent of kunt.
Ik denk dat je toch een beetje leeft in je eigen verdoken wereld.
Maar dat zijn de slimmen,die altijd willen bijleren en zich verzekeren van ........
vele groeten
een zelfde LV

15 januari, 2008 15:53  
Blogger henk de corte said...

o zo herkenbaar.

16 januari, 2008 10:08  
Blogger S10 said...

prachtig geschreven...

16 januari, 2008 12:33  
Blogger koen fillet said...

@Anoniem. De eindredactie van Weekend Knack heeft mijn "jou" in jouw "jouw" veranderd. Gelukkig. Maar ze hebben ook aan mijn alinea-indeling gepeuterd.

@Karen. Danku. Ik vond die bewuste Ongehoorde Meningen nogal Ongehoord Rechts. Eric Van Rompuy was mijn linksste gast.

@LV. Misschien ga je er best vanuit dat ik niet ik bedoel als ik ik schrijf.

@Henk. Awel, voortbordurend op wat ik hierboven aan LV schreef: ik herken me ook in ik.

@s10. Danku.

16 januari, 2008 13:40  
Anonymous Anoniem said...

dat is dan een gehele geruststelling
ik dank je daarvoor
LV

16 januari, 2008 15:18  
Anonymous Anoniem said...

Je woorden hebben duidelijk een voor velen precies gevoel mooi verpakt. Ook ik herken me in 'ik'. En al heb ik op het werk en thuis zo wel al conflicten vermeden, ik had de (eigen) wereld ook vaak beter kunnen maken.
Mocht je het verder vervelend vinden dat we je met 'ik' verwarren: H De Coninck zei altijd, 'ik schrijf niet over wat ik ben of meemaak. Ik schrijf juist over datgene wat ik niet ben of mis'.
Volgende keer een stukje over de tango?

Nogmaals dank voor het mooie stukje.
M

16 januari, 2008 16:42  
Blogger Smithson said...

Koen,

Slechts een woord heb ik voor je stukje:

slik.

Bedankt,

Smithson
www.smithsonsplace.eu

19 januari, 2008 20:36  
Blogger Jogginggirl said...

mijn woorden van lof over jouw woorden zijn hierbij zo nietig....
prachtige tekst !

21 januari, 2008 22:53  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home