donderdag, december 04, 2008

Muis


Vandaag in de Weekend Knack.

Zwart kan je het niet meer noemen, de kleur van de hemel achter het dakvenster. Het donkerste donker van de nacht is voorbij. Aan de andere kant van het glas twijfelt het al richting blauw, maar de ochtend is nog ver weg. Het huis en zijn bewoners slapen, maar mij lukt het niet meer. Slapen is woelen geworden en vervolgens langdurig naar het plafond staren en peinzen peinzen peinzen. Dat mag je jezelf niet toestaan, nachtelijk peinzen kan eigenaardig uitdraaien. Dus ben ik uit het bed gestapt. Geen licht aangeknipt, de bijna volle maan volstaat om de trap af te geraken. Beneden steek ik het leeslampje aan. En dan zie ik ze.

De muis.

Ze bestaat dus echt. Daarover werd in de huiselijke kring sinds een paar dagen gespeculeerd. Iemand had iets horen ritselen. En er woei een raar luchtje door de kelder. Er moest dus een muizenval worden gekocht, besloten we. Dat is geen eenvoudige kwestie, Linda. De verkoper probeerde ons een val aan te smeren waarmee je muizen levend kan vangen. Je kan ze dan volkomen diervriendelijk weer vrijlaten in de tuin, zei hij. Zeven euro vijfenvijftig. We kochten het ouderwetse modelletje met een klapijzer dat het muizennekje breekt. Eén vijfennegentig, kaas niet inbegrepen.

Het stukje kaas bleef ongemoeid en de muis bleef onzichtbaar. We begonnen aan onszelf te twijfelen. Misschien was dat geritsel inbeelding en de geur in de kelder zou van een zwerfkat kunnen zijn. Tot een van ons een gat vond in de muur tussen het berghok en de wc. Een echt tekenfilmmuizenholletje. Mooi halfrond. De toon van het commentaar aan de ontbijttafel evolueerde van verontwaardigd naar respectvol. Dwars doorheen baksteen en cement, met als gereedschap
enkel muizentandjes. Mooi werk.

Maar we besloten niet flauw te doen. Muizen zijn plaagdieren, zegden we tegen elkaar en we legden een zakje vergif. Difenacoum, een anticoagulant. Het telefoonnummer van het antigifcentrum staat groot op de verpakking.

Het muisje dat ik zag lopen vannacht gaf niet de indruk dat het zich tegoed had gedaan aan difenacoum. Het heeft me zelfs heel even aangekeken met haar bolle, glinsterende oogjes. Zij net zo verbaasd over mijn aanwezigheid, als ik over de hare. Dat schept meteen een band, we hadden iets gemeenschappelijks, muis en ik. Het was wellicht een blik van verstandhouding, zoogdieren onder elkaar.

Ik heb het gif weggedaan, Linda. En morgen haal ik die diervriendelijke val van zeven euro vijfenvijftig.

Labels:

8 Comments:

Anonymous . said...

En dan moet je die rakker nog in dat valletje zien te lokken. En daarna moet je erop rekenen dat het intussen al geen nageslacht gekweekt heeft. En als je het buiten zet, moet je het op overtuigend gebiedende toon zeggen: "Niet weer binnen komen, hoor! Of er zwaait wat!" En terwijl geen medelijden hebben omdat het buiten vriest.

Wacht maar tot dat o zo lieve diertje je telefoon- of elektriciteitskabels doorknaagt, daarbij eventueel een kortsluiting veroorzaakt die je huis in de fik zet...

04 december, 2008 07:37  
Anonymous Anoniem said...

"Onze" muis vond haar weg naar de keuken en de voorraadkast. Ze liet daar behalve keutels een vieze geur achter...
Toen ik 's nachts ook eens muisstil op verkenning ging ontdekte ik miss muis met nageslacht! De ouderwetse muizenval heeft 5x onverbiddelijk toegeslagen :-)
Hilde

04 december, 2008 08:15  
Anonymous Anoniem said...

muistandjes,allez koen!
hebben jouw muizen geen voorpoten!
inmetsen,zoals in de middeleeuwen,dat moet je doen!
en uithongeren.

04 december, 2008 08:26  
Blogger Louise P. said...

Een poes is natuurlijk ook een optie. Dan kan je, Pilatusgewijs, de handen in onschuld wassen. De natuur is wreed, zoiets.
Al ben ik persoonlijk blij dat vergif en dichtklappende muizenval worden weggehaald. Er moeten boeddhistischer manieren zijn om muis op andere ideeën te brengen.

04 december, 2008 08:49  
Blogger tinne said...

Goede dag,in een muisvriendelijke muizenval leg je pure chocolade daar zijn muisjes zot van,das gene zever zulle.tinne

04 december, 2008 13:48  
Blogger karen said...

klopt, van die chocolade. Daar komen ze makkelijker op af dan op kaas.

eneuh... ver genoeg van het huis vrijlaten, he. Achterin de tuin is meestal ver genoeg...

(wij hebben al jaren zo'n muisvriendelijke val. Vandaar)

04 december, 2008 16:39  
Anonymous jevski said...

Ola, een blik van verstandhouding met muis ! Dat is nog eens een schoolvoorbeeld van antropomorfisme. Voortredenend in die lijn : wie weet wat muis dacht toen ze jou zag. Of rook.

04 december, 2008 16:48  
Anonymous Annelies D said...

Bij een vereniging waar ik zit is er een gelijkaardige dicussie aan de gang; de ene wil diervriendelijke val, de andere gewoon dode muis, maar een derde, die er 's nachts slaapt wegens geen onderdak 'vindt het zo gezellig, en wil de muis niet weg'. Een derde optie dus...

Annelies D
www.smidse.be

04 december, 2008 18:08  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home