zaterdag, maart 22, 2008

Advocaat van de Duivel

Willem Wallyn was ontroerend, vandaag in Ongehoorde Meningen, en ondertussen sloeg hij spijkers met koppen. Week na week is Willem Advocaat van de Duivel. We hadden deze week een probleem om een duivel te vinden die verdedigd kon worden. Slechts op het laatste nippertje bedacht Willem een oplossing en schudde een indrukwekkend pleidooi uit de mouw van zijn toga:

Vandaag ga ik niet voor de duivel zelf pleiten, maar voor iemand die op de duivel lijkt, of beter leek. Mijn cliënte is Chantal Sébire, de Française die onbekend zou zijn gebleven ware er niet die neuskanker daar anders over heeft beslist. Mijn cliënte is wereldberoemd geworden omdat ze zich heeft moeten vernederen om ons duidelijk te maken dat ze de pijn echt niet meer kon dragen. Ze was zo graag op een waardige manier gestorven en heeft zich daarvoor moeten verlagen tot een freakshow, waarbij ze haar gezichtstumoren tot op CNN moest etaleren.
Daar stond ze dan, ontdaan van elke vrouwelijkheid, ontdaan van elke schoonheid, als een soort hamerhaai met rode ogen die smeekte om euthanasie. Het was de elephant man in prime time. Ze had geen schaamte meer, ze had alleen maar pijn, zei ze.
En toch hebben ze nee gezegd in Frankrijk. De Franse president, die zich anders graag omringt met vrouwelijke schoonheid, heeft gezegd dat ze op haar tanden moest bijten, dat ze in het leven moest geloven. En de dag nadien heeft hij verklaard dat Frankrijk ging investeren in massavernietigingswapens en in meer nucleaire capaciteit.


Maar mijn cliënte is toch dood gegaan. Het is nog niet duidelijk hoe, maar vast staat dat ze ontgoocheld was. Ze is alleen gestorven en waarschijnlijk clandestien. Haar dood was geen wereldnieuws meer, en zeker niet in België, omdat ze de pech had te sterven in de schaduw van Hugo Claus, mijn goede vriend, die er wel in geslaagd is de duivel te snel af te zijn, die de aftakeling gedribbeld heeft de dag voor Yves Leterme de nieuwe premier zou worden. Ik verdenk Claus ervan dat het het ultieme pesten was: dat hij die dag gekozen heeft om Leterme geen hommage te gunnen. Maar hij heeft daardoor ook de dood van mijn cliente een beetje naar de achtergrond verdrongen.
Daarom zou ik de luisteraars willen vragen om bij al die hommages een percentage van hun medeleven voor Hugo Claus, te spenderen aan Chantal Sébire. En als u het beeld van de elephant man iets te afstotelijk vindt, dan zou ik suggereren dat u even op het internet gaan kijken naar een foto van Chantal Sébire voor haar misvorming. Het is een schoolfoto want Chantal was lerares. Ze glimlacht, en ze glimlacht mooier dan Carla Bruni ooit zal glimlachen.

Bon. Vandaag ben ik toch blij dat mijn cliënte dood is. Zo hoeft ze niet te horen hoe de Broeders van Liefde of Wouter Beke, de voorzitter van CD&V, of de woordvoerder van Kardinaal Danneels het recht op euthanasie aan het bekritiseren zijn, hoe ze zich moeien met de moeilijkste beslissing die Hugo Claus of Chantal Sébire in hun leven hebben moeten nemen. Ze hebben moeten beslissen dat ze de lente niet meer willen zien. Ik begrijp niet hoe je zo respectloos kan zijn, dat je durft te denken dat stervenden en dokters op zo’n moment lichtzinnig zouden durven zijn. Het intiemste moment van een leven afdoen als ijdelheid, dat is op zich de grootste ijdelheid. Het is een zonde waarvoor je geen bijbel nodig hebt. Zo gaat ge nooit in de hemel geraken.
En toch zijn dit momenten waarop ik hoop dat er een hiernamaals is, alhoewel het enorme schok zou zijn voor Hugo Claus. Maar ik weet zeker dat Claus met zijn zachte stem en met de juiste woorden Chantal opnieuw aan het lachen zou krijgen. Zoals op die foto, toen ze nog geen troost nodig had.
(Willem Wallyn)

Labels: ,

9 Comments:

Anonymous lilith said...

Ik moet hier zwaar van slikken. Spijkers met koppen, inderdaad, en ook nog eens erg treffend verwoord.

22 maart, 2008 16:52  
Blogger koen fillet said...

Oeps, je bent snel hier geraakt. Ik was nog punten en komma's aan het goedzetten.

22 maart, 2008 17:04  
Anonymous Anoniem said...

ach .... zalig de armen van geest,
want zij zullen god zien ....

mijn sympathie voor Wallyn groeit alleen maar!

22 maart, 2008 17:37  
Anonymous Anoniem said...

de tranen springen in mijn ogen....

22 maart, 2008 19:25  
Anonymous . said...

Wallyn is uitgegroeid tot iemand die ik voor geen geld wil missen op zaterdagmiddag. Ik heb er een ruzie met mijn gezinsgenoten voor over, op zaterdagmiddag moet iedereen zijn bek houden!

Suggestie voor volgende zaterdag: hij mag Godfried Danneels verdedigen voor zijn uitspraken over euthanasie, vandaag. Ik hoop alvast dat hij het durft, Danneels een laffe schoft noemen, zo.

23 maart, 2008 16:47  
Anonymous Virginia said...

Schoon, heel schoon...

23 maart, 2008 23:14  
Anonymous Michel said...

Het spijt me, maar ik vind de interventie van Willem Wallyn helemaal niet 'ontroerend' of 'spijkers met koppen'. Als die Franse mevrouw had besloten geen euthanasie te vragen of zichzelf niet te doden, dan had ik dat een even waardig besluit gevonden. Maar dan was zij waarschijnlijk ingegaan tegen wat door de culturele en media-elite en door een deel van de bevolking als waardig of onwaardig wordt gedefinieerd. Toen de vorige paus - met wie ik het zelden eens was - besloot zijn lijden wel te dragen en er tot de laatste dagen mee 'naar buiten' te komen, hebben maar weinig media het over 'een waardig besluit' gehad. Ze vonden het toen veeleer hun taak mensen aan het woord te laten die de hele situatie 'zielig' of 'meelijwekkend' vonden. Let wel, het gaat me niet om de mening van de heer Wallyn: hij heeft het recht die te uiten als opiniemaker. Jammer genoeg krijgt iemand die er helemaal anders tegenaan kijkt, veel minder vaak een forum op onze (?) openbare omroep.

Wat me echter het meeste stoort, is dat ook journalisten van de openbare omroep het nodig vinden een standpunt in te nemen. De journalist Koen Fillet stelt duidelijk dat hij het opiniestuk van Wallyn ontroerend en spijkers met koppen vindt. De privé-mens Fillet heeft uiteraard het recht op die mening, maar ik blijf vinden dat je als journalist erg terughoudend moet zijn in het uiten van die mening. Zeggen dat de blog over de 'privé-Koen' gaat en niets met de journalist te maken heeft? Dat is een spreidstand die enkel theoretisch vol te houden is, want al wie die blog leest, doet dat tot op zekere hoogte omdat hij is gemaakt door de 'journalist' Koen. Zeker als op de blog politieke/maatschappelijke standpunten worden ingenomen, of als op de 'privé'-blog naar producten/programma's van de 'journalist' wordt verwezen. Call me old fashioned (ben net 30 geworden), maar 'kleurloze' journalisten 'geloof' ik nog steeds het meest. Dat journalisten vrijelijk hun mening ventileren op allerhande blogs (Koen is lang niet de enige, zie bv. Het Radiofonisch Instituut en zelfs deredactie.be), is hun recht, maar hun functie van zo objectief mogelijk verslaggever komt het niet ten goede.

25 maart, 2008 19:08  
Blogger koen fillet said...

@Michel. Objectiviteit bestaat niet, je kan er ten hoogste naar streven. Elke collega van mij gaat stemmen, dat is zelfs verplicht. Elke collega van mij heeft meningen. Een objectieve journalist is een journalist die die meningen probeert weg te stoppen. Dat lukt natuurlijk maar tot bepaalde hoogte. Is het niet eerlijker dat een journalist zijn mening bekend maakt? Luisteraars/lezers kunnen zijn werk dan in het juiste perspectief plaatsen.

Overigens zal ik me niet snel journalist noemen. Radiomaker is een jasje dat me beter past.

25 maart, 2008 19:30  
Anonymous . said...

@ Michel: ik kan mij vergissen, maar meen te weten dat men bij Karl Woytyla uiteindelijk ook maar de stekker uitgetrokken heeft. Omdat het geen zin meer had.

Als men die stekker niet uitgetrokken had, had hij vandaag misschien nog geleefd. Als een plant, maar wel geleefd.

Is dat dapper? Het zou misschien wel de voorpagina's gehaald hebben...

27 maart, 2008 23:14  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

<< Home