zaterdag, december 29, 2007

Lijst, onvolledig

Lijstjestijd. Beste dit van 2007, slechtste dat. Volgende week gaat Michael Robberechts mij vragen naar de beste CD van 2007. Dat is een vraag die wringt. Alsvolgt.

Vroeger, in het vinyltijdperk, vond je in de platenwinkel bijna uitsluitend tamelijk recente platen. Ik herinneren me dat ik begin jaren '80 echt heb moeten zoeken om Sergeant Peppers of Layla te vinden. Ten tijde van de CD verbeterde dat, oud gerief werd digitaal opnieuw uitgebracht. Thanstijds, in de interneteeuw, vind je gewoon àlles en onmiddellijk.

Bijgevolg heerst er chronologische chaos in mijn muziekverzameling. Ik heb mijn aanwinsten van de voorbije 12 maanden eens bekeken en daar zitten zelfs opnames uit de jaren '20 tussen. Als Michael wil weten welke plaat de grootste indruk op me heeft gemaakt, gaan we dicht in de buurt van de Tweede Wereldoorlog uitkomen, denk ik.

Nog een bedenking. Het begrip "beste CD" is een anachronisme. Ik luister per iPod, liedje per liedje, impulsief en associatief shuffelend van hot naar haar. Jammer voor artiesten die hun plaat zorgvuldig opbouwen en de nummers in een artistiek verantwoorde volgorde puzzelen. Dat is verloren moeite, CD's worden niet meer als geheel beluisterd.

Dus Michael, tussen mijn favoriete platen van 2007 zit veel oud spul, en losse liederen.

(...een halve dag later...) Dju, dat valt tegen. Veel te veel. Ik wil een wekelijks radioprogramma van een uur. Maar alla, laat me proberen.

Veel blues. Bad Bad Wiskey van Amos Milburn bijvoorbeeld. Uit 1950. Tot mij gekomen via Theme Time Radio Hour, het radioprogramma van Bob Dylan, de ervaren gids is ervoor aan het zorgen dat mijn muzikale smaak week na week ouderwetser wordt. Danku Dylan voor Sherman Williams, Pee Wee KIng, Hot Lips Page, Sister Rosetta Tharpe, The Stanley Brothers, The Louvin Brothers, The Maddox Brothers, The Bailes Brothers, The Monroe Brothers, The Delmore Brothers en de Davis Sisters.

Can't see baby van Buddy Guy uit de CD Blues Singer. Bijna onhoorbaar beplinkeplonkt Buddy een akoestische gitaar. Het lijkt niet de bedoeling dat iemand luistert. Hij zingt voor zichzelf. Misschien ook voor die ene madam waarover dit lied zal gaan. En dan haalt hij uit met zijn hoogste falsettostem. Blij dat ik mag meeluisteren. In dezelfde categorie: Judy Roderick, Woman Blue uit 1965.

Veel oude jazz. Princess Poo-Poo-Ly Has Plenty Papaya van Nellie Lutcher. Ik kende die mevrouw niet, tot ze in juni dood ging. Jazz uit de tijd dat jazz en humor nog geen tegengestelde begrippen waren. Tegenwoordig wordt er in dat genre niet meer gelachen. Als ze jazz spelen, heten muzikanten plots musici. Verdacht. Maar Nellie Lutcher is geestig en een aanrader. U zou ze kunnen kennen van Fine Brown Frame.

Veel stokoude country, maar ik ga u daar niet mee lastigvallen, het betreft hier een afwijking, ik besef dat. Hetzelfde geldt voor de zware dub in mijn verzameling.

Straf, en veel naar geluisterd: The Rosewood Thieves. Meer nog naar hun From the Decker House dan naar hun recentste EP, Lonesome. The Foxburry Hot Tubs. Jeremy Fisher - Goodbye Blue Monday. Chuck Prophet - Soap & Water. Levon Helm - Dirt Farmer. Nick Lowe - At My Age. Leeroy Stagger - Depression River. Boo Hewerdine & Darden Smith - Evidence. Vic Chesnutt - North Star Deserter. Jeremy Fisher - Goodbye Blue Monday. Leeroy Stagger - Depression River. Net ontdekt: Le Chant des Vahines van Astrid, uit haar CD Akap. Minimalistischer kan niet. Enkel een meisjesstem en kleine liedjes. Ik heb dat graag. En Amy Winehouse natuurlijk, maar dat is geen nieuws. En Pete Doherty.



Maar als Michael mij maar één liedje laat kiezen, dan wordt het de originele acapella-versie van Hit The Road Jack van Percy Mayfield. Stokoud, maar pas dit jaar in mijn schoot geworpen.

Labels:

12 Comments:

Anonymous Anoniem said...

De video is no longer available.
Kan ik het ergens anders bekijken?

29 december, 2007 18:00  
Blogger koen fillet said...

Bij mij werkt het perfectly.

29 december, 2007 18:02  
Anonymous dagkaart said...

Bij mij ook en ik kan zelfs http://www.radiovisie.eu/be/nieuws.rvsp?art=00008832 nog beluisteren.

30 december, 2007 08:45  
Anonymous RoenHetZwoen said...

"Dat is verloren moeite, CD's worden niet meer als geheel beluisterd."

Veralgemeen het aub niet Koen. Ik, en velen met mij, beluisteren de cd's nog steeds op ouderwetse wijze: helemaal én in de juiste volgorde én op de stereo installatie. Zoals het hoort dus. MP3's zijn zooo ontastbaar.

Mijn favoriete cd's van 2007 staan overigens sinds vorige week op mijn blog.

Groet!
Roen!

30 december, 2007 20:38  
Anonymous Erik said...

Ontbreekt in je lijstje: Dickie Rock.

01 januari, 2008 16:32  
Blogger koen fillet said...

Wie?

01 januari, 2008 17:08  
Anonymous Erik said...

Dickie Rock, tiens. En niet Rockie Dick. Van de catchphrase 'Spit on me, Dickie'. En van Dickie Rock & The Miami Showband. Google maar eens naar de Miami Showband killings. En check iTunes:
http://phobos.apple.com/WebObjects/MZStore.woa/wa/viewAlbum?id=265224698&s=143446

01 januari, 2008 17:49  
Anonymous Anoniem said...

Dag Koen,

aangezien ik me meestal naadloos kan aansluiten bij je muziekkeuze dacht ik dat het andersom misschien ook zou werken. Het is niet echt oud en misschien ken je ze al, maar ik probeer het toch: ik vond 'the weepies' een mooie vondst voor 2007.

liefs en beste wensen

02 januari, 2008 16:20  
Blogger koen fillet said...

Naadloos is in dit geval niet het goeie woord. Niet slecht, maar het mag wat meer peper in het gat hebben, vind ik.

02 januari, 2008 16:26  
Anonymous Smeulders said...

Leuk en aardig, maar de award voor de langste muzieklijst in de blogosfeer gaat toch naar ons, vrees ik.

02 januari, 2008 20:04  
Anonymous Stinus said...

Ik luister opnieuw naar vinyl, sta op uit de zetel om kant 2 op te leggen en draai soms een dikke joint op de hoes van de mij in stemming brengende plaat. Dat mag iets zijn van mijn all-time hero Prince Buster of andere ska. Gisteren nog een bootleg van the Butthole Surfers op die manier herontdekt! Onthaast u, mensen, en snel wat! -)

04 januari, 2008 15:18  
Anonymous Anoniem said...

Dag Koen

Ik heet olivier andu
il heb de liedjes van astrid geschreven and so I wanted to say “ thank
you “ for what you’ve written on your blog (mijn nederlands is slecht,
zo zal ik dit komentaar in drie talen proberen te schrijven)
I was really happy to discover that you appreciated “ Les Vahinés “ (et encore plus heureux quand j’ai découvert la photo de Percy Mayfield - peut-être mon chanteur préféré, avec Mississippi John Hurt - sur la même page)
Ik zou graag U onze akap cds (all bare and naked) zenden
j’espère qu’on aura l’occasion de se parler un jour

merci pour votre blog !

olivier

P.S. j’espère pouvoir mettre le mois prochain un petit “ clip “ (juste des dessins de vahinés) d’astrid en ligne sur youtube (le lien sera sur le site www.npkpc.net)

13 januari, 2008 21:35  

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home