Van 0 naar 42 kilometer

Verhalen en reportages, Stijn Tormans

2010-03-16T12:35:00.007+01:00

Stijn Tormans heeft een boek bij elkaar getikt en Meulenhoff Manteau heeft het uitgegeven. Twee sprekers op de boekvoorstelling: Patrick Janssens - dat is straf, want Stijn heeft Janssens ooit geïnterviewd zoals Janssens nog nooit was geïnterviewd - en ik. Dat is niet straf, want ik ben Stijnfan en Stijn weet dat en zijn uitgever weet dat ook. Ik was zenuwachtig. Mijn handen trilden en ik kreeg mijn ademhaling niet onder controle. Belachelijk, want ik spreek elke avond het land toe. Maar een radiopubliek zie je niet staan. Dit waren de woorden waar ik doorheen struikelde:

Ik weet wat de uitgever van mij verwacht. Dat ik schone woorden spreek en zeg dat Stijn Tormans een journalistieke reus is en dat "Verhalen & Reportages" een machtig boek is. Ik weet dat, ik ben al wel eens eerder op een boekvoorstelling geweest.

Stijn Tormans, dames en heren, is een prutser. "Verhalen & Reportages" is eenzijdige emojournalistiek. Dat is niet alleen mijn mening, dat is ook de mening van Herman Balthazar. Neem uw exemplaar er maar bij, bladzijde 106. Mail van de gouverneur: "Het journalistieke genre dat u 'reportage' noemt, meneer Tormans, is geen vrijbrief voor eenzijdige emojournalistiek".

Stijn was naar Zandeken Kermis geweest. 't Zandeken is een dorp in de Gentse kanaalzone dat onteigend is en dat moet verdwijnen. 235 inwoners, Doel in het klein. Zo klein dat het zonder Stijn tussen de journalistieke plooien gevallen zou zijn.

Hij is er vijf dagen gebleven en heeft er dronken nachten beleefd met Roger en André en de drie zussen en Eric De Scheirder die een rode lantaarn aan zijn huis heeft gehangen om krakers te waarschuwen dat er nog iemand woont, en met de vrouw van De Scheirder, de enige die weg wil uit ’t Zandeken, zo rap als ze kan. Ze hebben "Ik zeg u geen vaarwel mijn vriend" gezongen, en verteld over de koeien die ooit tussen de fabrieken hebben gestaan en de jongens die vogeleieren gingen roven en hoe de ploegbaas 's avonds met een oud jachtgeweer zijn eten bij elkaar ging schieten aan 't kanaal en over de Hongaren van café Boedapest en over de Vuile Bende met hun brommers en over de pastoor die een meisje had bezwangerd en over het maanlandschap dat het dorp nu geworden is, waar buldozers door rijden en hoe den ene veel geld heeft gekregen voor zijn huis en den andere bijna niets. En dat ze daar beter over kunnen zwijgen. En dat het allemaal voorbij is nu. Den André wijst naar het zand - of was het de Roger ik wil het kwijt zijn - en zegt "hier moet het geweest zijn dat ik woonde".

"Geachte Heer Tormans", schrijft de gouverneur, "U hebt uw journalistieke plicht verzuimd, u hebt de overheid geen wederwoord gegund. U zegt dat u vijf dagen hebt doorgebracht in 't Zandeken. Een halve dag in mijn bureau had u meer kunnen leren. In deze zaak zijn alle procedures correct gevolgd. Ik verzoek u dit schrijven ter kennis te brengen van uw journalistieke oversten."

Ik zou die mail op de flap gezet hebben, uitgever. Ik kan me geen betere promotekst voorstellen.

Toen Stijn 'Stijn' oprichtte, zijn eenmanspartij, had hij voor zijn partijprogramma maar twee woorden nodig: Ik twijfel. En als hij twee artikels later bij Freddy Thielemans zit, burgemeester van Brussel, om toestemming te vragen voor een eenmansbetoging – want hij wil een stuk schrijven over de betogingendiarree in Brussel - en Thielemans vraagt hem waartégen hij wil betogen, dan zegt Stijn: "Meneer Thielemans, ik twijfel nog".

Vijf bladzijden verder in het boek is die twijfel verdwenen: de eenzame betoger Stijn Tormans heeft zijn toestemming gekregen, staat onder politiebewaking op de trappen van de Beurs in Brussel en steekt een bord omhoog met daarop "Recht - Op - Twijfel!"

Had ik het geweten, ik was komen meebetogen in zijn eenmansbetoging.

Herman Balthazar twijfelt niet. Ik denk dat Freddy Thielemans ook niet twijfelt. Politici twijfelen niet. Dat is overigens een karaktertrekje dat ze gemeenschappelijk hebben met journalisten. Ook journalisten twijfelen zelden. En al zeker niet aan zichzelf. Voor de volle waarheid: lees mijn commentaarstuk. Laat u niet vangen door de spindokters: luister naar de wetstraatwatcher.

Ik word daar zo moe van, van al die stelligheid en van al die zekerheid en van al die meningen. De wereld gaat aan meningen tenonder. En dan ben ik blij dat Stijn Tormans bestaat. Hij noemt zichzelf in de allereerste zin van zijn boek een spijbelaar. Hij lummelt maar wat rond, hij luistervinkt, vangt een interessante zin op. Meestal levert dat niks op, soms levert dat verhalen en reportages op. Maar nooit, klaagt hij, nooit kan ik er zoals mijn collega's zo vaak doen "exclusief" boven zetten, of "historisch" of "dramatisch".

Ik vind van wel, Stijn. Tenminste één stuk in je boek is historisch. Het stuk dat begint op een ochtend onder je douche. Stijn, dames en heren, hoorde Lisbeth Imbo op de radio Yves Leterme interviewen. "Ik ben kandidaat premier", zei Leterme. "Ik ook", zei Stijn. En hij richtte de eenmanspartij Stijn op.

Hij schrijft daar vier stukken over in Knack waar voor mijn part “Historisch” boven had mogen staan. Stijn haalt met zijn partijtje alle kranten, ik denk zelfs de internationale pers, of toch in elk geval de nationale radio. In volle sperperiode. Dat is uitdrukkelijk verboden, enkel de nieuwsdienst mag zes weken voor de verkiezingen politici interviewen. Stijn zat in Wilde Geruchten, de allereerste keer dat zoiets gebeurde, een politicus in een programma dat zichzelf niet ernstig neemt, laat staan zijn gasten, op een zucht van de verkiezingen. Historisch. Dat er geen ontslag volgde voor de programmamakers heeft er enkel en alleen mee te maken dat niémand Stijn ernstig nam, ook Jos Bouveroux niet, toen nog hoofdredacteur.

En toch heeft hij het land even doen bibberen van schrik met zijn eenmanspartijtje. Want stél dat hij verkozen werd, en stél dat hij vervolgens had gezegd dat het maar om te lachen was, ik ga niet in de senaat zitten, zijde zot, en stél dat zijn opvolgers ook hadden bedankt voor de eer, en die kans was reëel want Stijn was zijn eigen opvolger, dan moesten de verkiezingen worden overgedaan. Weeral historisch! Enkel Leon Degrelle heeft het Stijn voorgedaan, in 1937. Heel eventjes, dames en heren, was Stijn Tormans de machtigste journalist van het land. Stel u voor: nieuwe verkiezingen zouden de begroting 8,5 miljoen euro hebben gekost. Respect! Dank u Stijn, wij zijn blij dat je niet verkozen werd.

Dames en heren. Stijn Tormans, spijbelaar, lummelaar, emojournalist, mislukt premier, schertsbetoger, prutser, is een machtig journalistiek ouvre bij elkaar aan het typen. Het bewijs daarvan, 317 bladzijden dik, is verkrijgbaar achteraan in deze zaal.

Onafhankelijk

2010-01-30T14:14:00.020+01:00

Lieven Verstraete werd terechtgewezen in zijn oortje. "Van de liberale onafhankelijke denktank Itinera", had hij gezegd toen hij Marc De Vos introduceerde. Na het gesprek maakte hij ervan "Marc De Vos van de onafhankelijke, ik moet het goed zeggen, onafhankelijke denktank Itinera".

Dat soort dingetjes komt op de redactionele longlist van Feiten en Fillet terecht. Wij kennen Itinera, we bellen geregeld met hun hoofdeconoom, Ivan Van de Cloot. We zijn een beetje fan van die man. Hij praat goed, we krijgen elke keer een heldere en deskundige uitleg, goed verteld, relativerend, af en toe een grapje. Sprekers zoals we ze graag hebben bij Feiten en Fillet. Maar wie betaalt hem? Bij gelegenheid moeten we hem dat eens vragen, vonden we al langer. Lieven zijn rechtzetting gaf ons die gelegenheid. Niet dat het wereldradio zou opleveren, maar je weet maar nooit. Erik zou een verkennend telefoontje doen met Marc De Vos, directeur van Itinera.

Dat viel tegen. ~~Boos~~. Niet boos. Geen haar op zijn hoofd dat eraan denkt om een interview te geven over wie Itinera financiert. "Wij zijn daar volkomen transparant over maar wij willen beoordeeld worden op onze standpunten, niet op de manier waarop we zijn georganiseerd." Hij zei ook nog iets over "dat programma dat citaten uit zijn context rukt", maar het zou kunnen dat Erik dat verkeerd begrepen heeft.

Dat leverde vrijdag dus niks op, het onderwerp belandde in de redactionele vuilbak. Voorlopig. Want het Itinera Institute is op zijn website inderdaad volkomen transparant. "Volledige onafhankelijkheid – structureel en financieel – van politieke partijen, professionele organisaties en de overheid", staat er. Zo. Nu weten we wie hen niét betaalt. Maar, meneer De Vos, dat was de vraag niet. We willen weten wie jullie wél betaalt. En hoe jullie erin slagen onafhankelijk te blijven van die weldoeners. Met dertig zijn ze, die schenkers, dat staat ook nog op de website. Dat moeten bedrijven zijn en goedboerende individuen. We zijn er alleen maar nieuwsgieriger naar geworden.

Dieren eten

2010-01-27T08:58:00.009+01:00

De achterflap van Dieren Eten van Jonathan Safran Foer heeft het me voorspeld en het blijkt waar te zijn: ik denk niet dat ik nog vlees lust.

We eten stront en pus. Dat is geen beeldspraak van Jonathan Safran Foer, dat is letterlijk zo: stront en pus. De enige troost die me rest is de hoop dat het in Europa wat minder erg is dan in de VS. Maar ik vrees dat ik op die manier mezelf iets wijs probeer te maken.

Ik wil niet langer medeplichtig zijn. Miljarden dieren leven in gruwelijke omstandigheden en worden op net zo gruwelijke wijze geslacht. Bovendien is de veeteelt de hoofdoorzaak van de opwarming van de aarde, belangrijker dan de transportsector inclusief de luchtvaart. En we maken onszelf ziek door vlees te eten. Vanaf vandaag ben ik dus vegetariër. Dat schaap in de hutsepot gisteren is het laatste geweest. Ik neem me voor niet bekeerderig te worden. Maar lees dat boek toch ook maar eens.

In de badkamer

2010-01-04T09:19:00.002+01:00

-Schat, ik weet dat je het op je zenuwen krijgt als ik over homeopathie begin, maar ik heb gisteren die druppeltjes genomen en het helpt al een beetje.
-Het helpt, dat zal wel. Maar het wérkt natuurlijk niet.
-Ach, dat argument opnieuw. Dat het allemaal in het kopke zit?
-Psychologie, inderdaad. Je wil zo graag dat het werkt.
-Sorry, maar zo zit ik niet in elkaar. Psychologie, daar geloof ik niet in.

2010 dus

2009-12-31T14:21:00.003+01:00

In 2010 ga ik tevreden worden, dat heb ik mezelf beloofd. Ik heb even overwogen om meteen voluit voor het Grote Geluk te gaan, maar dat is misschien wat overdreven. Je moet niet teveel verlangen van het leven. Tevreden zijn is haalbaar. Tevreden kan je zijn ondanks alles. Met het Grote Geluk ligt dat wat moeilijker. Dat laat zich niet najagen, herinner ik me van vorige nieuwjaren. De jacht op het Grote Geluk eindigt met Grote Ontgoochelingen.

Tevreden dus. Van verse lakens en van koffie met een wolkje melk bij het ontbijt en van de vogels in de tuin en van de cellosuites van Bach en van de poes die zich uitrekt en van mijn verwondering dat ik nog weet wat een asymptoot is en van de buurman die naar zijn duiven fluit en dat ik het uitgelegd krijg aan mijn dochter, dat van die asymptoot, en dat ze vervolgens een acht zal halen op school, wat mij zelden is gelukt.

Ik zal naar buiten kijken door het raampje van de trein en dan zal ik de file zien staan onder de spoorwegbrug en dan zal ik tevreden zijn: goed dat ik daar niet tussen hoef te staan. En als ik met de auto naar het werk rij, zal ik zelf in die file staan onder dezelfde spoorwegbrug, en dan zal ik ook weer tevreden zijn want het regent en dan stinken de mensen in de trein naar natte hond, en goed dat ik daar niet tussen hoef te zitten.

En dan zal het zondag worden en we vervelen ons en we spelen scrabble en ze heeft een vijftigpuntenwoord en ik heb ook een vijftigpuntenwoord en we zullen lachen dat dat godsonmogelijk toevallig is en dan zal ik tevreden zijn en dan zal zij tevreden zijn en de oorlog is ver weg en we nemen tevreden een koekje bij de thee.

Zullen we naar buiten gaan zegt ze en we slenteren naar het museum en we zijn tevreden want we moeten niet betalen en we kijken naar de madonna en het kind en naar de rode engeltjes en naar de blauwe engeltjes en naar de merkwaardigste borst uit de kunstgeschiedenis en ze zegt dat we nog eens moeten gaan kijken naar Vermeer in Amsterdam en naar Van Gogh en ik zal zeggen ja, dat moeten we nog eens doen.

En ik zal tevreden zijn dat ze haar rode jurkje heeft aangetrokken en ik zal tevreden zijn als ze haar rode jurkje heeft uitgetrokken en als alles opnieuw wordt wat het vroeger was, toen er niets dan later was en toen we ongeduldig dachten dat we alles beter gingen doen en toen deden we alles precies hetzelfde en later zullen we oud zijn maar nog lang niet dood en dan zitten we samen op een bankje en voeren de eendjes in het park.

En straks is het de laatste dag van de laatste maand en straks wordt er afgeteld van negen en acht en zeven en op televisie doen ze net als vorig jaar alsof alles goed zal zijn en vier en drie en twee en één en dan begint de klok aan twaalf trage slagen en ontaardt de nacht in vrolijkheid.

Die klok is nog van mijn opa en mijn oma geweest. Ook zij telden zeventig jaar geleden de slagen en ze kusten en ze zegden gelukkig nieuwjaar. Het werd toen 1940.

(Verschenen in Libelle, 31/12/09)

Griep

2009-12-15T08:38:00.005+01:00

Op de radio zei iemand dat de Mexicaanse variant over zijn hoogtepunt is. Het aantal besmettingen daalt. Ik hoorde het en ik dacht dat het niet eerlijk was: iedereen heeft recht op zijn griep. Ook ik.

Dan zal ik in mijn bed alle afleveringen van de Sopranos bekijken als ik griep heb en dan zal ik het boek van T.E. Lawrence lezen en de teksten van Dylan uit het hoofd leren. Eindelijk griepkoorts en zeeën van tijd. Ik zal schrijven want ik hoef niet te werken en dan is er geen druk. Kom virussen, kom. Neemt en eet, dit is mijn lichaam. Kluister mij aan mijn bed, dat ik kan tekenen en componeren en als ik griep heb gaat de wereld versteld staan.

En toen schreef de dokter vier dagen. Ik woelde mijn lakens weg en ik zweette en ik zag de olifant naderen die zijn poot ophief en die dreigde hem weer neer te zetten waar mijn hoofd lag. En ik werd net niet verpletterd maar daar kwam de volgende olifant al aangeijld en weer die poot en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Meer dan dat heeft het niet opgeleverd.

Niet

2009-12-08T09:53:00.004+01:00

Het is stil in huis. De klokt tikt, dat wel. Maar ze tikt uit gewoonte, ik geloof niet dat de tijd verglijdt. En er is het vaag geruis dat de regen maakt. Loodrecht, zonder wind en zonder overtuiging.

Ik stel uit. De dag hoeft niet te beginnen. Er hangt een sluier voor de wereld. Er gebeurt vandaag niets als ik niet wil. En ik wil niet.

Telefoon!

Ook gevaarlijk

2009-12-02T21:15:00.004+01:00

Het Meiserplein in Brussel is een merkwaardige plek. Er wordt daar door het rode licht gereden. Systematisch. Ook door brave huisvaders. Maar ik stopte netjes. Naast me stopte een grijze Fiat, ook netjes.

Het duurt daar even voor het weer groen wordt, dus ik keek wat rond. Naar de chauffeur van de Fiat. En ik keek nog eens, want ik geloofde mij ogen niet. Hij was film aan het kijken, op een scherm dat rechts van zijn stuur zat gemonteerd. Porno. Niet dat dat er toe doet, maar het was dus wel porno. Allez, ik dacht toch kronkelende, tekstielloze lijven te ontwaren. Die rijdt straks tegen een boom, dacht ik. De auto achter me klaxonneerde dat het groen was.

Vijfendertig kilometer verder shuffelde mijn iPod naar iets van Aretha Franklin. Ik zong mee: And nobody can make me do wrong. Met mijn ogen toe. Het was in de bocht naar de Scheldebrug. Toen ik mijn ogen weer open deed, kon ik nog net de vangrail ontwijken.

1940

2009-11-30T22:40:00.006+01:00

Die eindejaarscolumn voor lezeressen van vijfendertig met twee kinderen wringt tegen. Ik ontdek al schrijvende dat ik niet zo eindejaarsachtig ben.

Ik ben ook niet zo carnavalachtig. En niet zo valentijnachtig. Emoties op commando. En nieuwjaar is het ergst, daar valt niet aan te ontkomen. Er wordt zelfs afgeteld, de vrolijkheid moet losbarsten om exact twaalf uur, georchestreerd door een feestprogramma op Eén. Ik moet gewoonlijk dringend kakken op 31 december om middernacht.

Ik ben dus aan het worstelen met de opdracht van de mevrouw van de Libelle. Ik denk dat ze Libelle-achtige gezelligheid van me verwacht en ik wil haar daar niet in ontgoochelen. Of toch niet te hard. Een cynisch stukje misstaat in een kerstnummer. Maar eindejaarswensen zijn gratuit, Dre Steemans en Yasmine werd eind 2008 ook het allerbeste toegewenst voor 2009. Hoe schrijf ik dat op een Libellige manier? Lastig.

Zal ik iets over mijn oma en mijn opa schrijven die elkaar gelukkig nieuwjaar wensen? En dat het toen 1940 werd. Of zoiets.

Is hier nog iemand?

2009-11-29T19:26:00.004+01:00

Er mailde een mevrouw. Ze zei dat ze van de Libelle was en ze vroeg of ik alstublieft een eindejaarscolumn voor haar wou schrijven. Ik heb een kort en krachtig ja teruggemaild, content dat iemand me een reden bezorgt om opnieuw te schrijven. Een echte schrijver wordt tot schrijven gedwongen door die beruchte innerlijke schrijversdwang. Ik ben geen echte schrijver, ik heb daar een mevrouw van de Libelle voor nodig.

Ze stuurde het DNA van Libelle mee. Zo noemde ze het: DNA. Libelle is warm, betrouwbaar, écht en herkenbaar. Echt met een accent aigue. De Libelle-vrouw is 35, heeft twee kinderen. Ze wil graag mee zijn maar valt niet graag op.

Ik doop mijn pen in vitriool, en ik begin.

Het Goede Lezen

2009-07-10T11:11:00.013+02:00

We hadden afgesproken aan het openluchtzwembad in het Boekenbergpark. Marc Reynebeau, Annelies Beck, Filip Huysegems, Eric de Mildt, Annemie Struyf en ik. We zouden twee afleveringen maken van de zomerse boekenrubriek in De Standaard Der Letteren. Zwembroek meebrengen, stond er in het mailtje van Filip.

Het regende en het was koud. Geen zwemweer. Dat beviel me, ik hoefde niet te bekennen dat ik geen zwembroek heb. Maar Annemie Struyf zwemt zelfs als het regent en als het koud is. Een van de komende weken staat het fotografische bewijs daarvan in uw kwaliteitskrant.

Maar we zouden dus over boeken praten. Waarmee werd bedoeld: romans. Ik lees geen romans. Het gezelschap jouwde me uit. Ik ben een non-fictiemens. Ian Kershaw of Jonathan Littell? Ian Kershaw!

Ik had "De Tak van Salzburg" van Atte Jongstra in mijn rugzak gestoken, waarin je heerlijke dingen kan lezen als

"Bij alle deugden die de koe bezit is ze toch eenvoudig gebleven. Ze heeft niet de trots van het paard of de eigengereidheid van het varken. Een koe kijkt de wereld in met een blik van welwillende belangstelling".

In mijn volgende leven zal ik een koe zijn.

Ik vertelde over John Cleves Symmes, een begin-negentiende-eeuwer waarover ik gelezen heb in "Miskend talent" van Paul Collins. Symmes geloofde dat de aarde hol is en dat er aan de binnenkant ook mensachtigen leven. Op de Zuidpool is er een gat waardoor je naar de binnenwereld kan. Zijn leven lang zocht Symmes naar een geldschieter voor een expeditie. Helaas haalde de dood hem in.

Ik vertelde over majoor Remy Brück die het aardmagnetisme heeft bestudeerd en verkondigde dat de opkomst en neergang van volkeren en beschavingen door dat magnetisme wordt gestuurd in cycli van 516 jaar. Matthijs van Boxsel schrijft daarover in zijn "Encyclopedie van de Domheid". Koning Albert werd door de theorieën van Brück gecharmeerd en liet zijn strategie tijdens de eerste wereldoorlog erdoor bepalen. Reynebeau vond dat uiterst interessant.

Ik las een stukje voor uit "The Dying Game" van Melanie King:

"Mark Twain claimed to have ridden aboard an Egyptian train whose fuel was 'composed of mummies three thousand years old, puchased by the ton or by the graveyard for that purpose.' He even reported that 'prebeian mummies didn't burn as well as a king'."

Geef toe, zulke dingen lees je niet in "Nachttrein naar Lissabon".

Ik had "The Discovery of France" bij, het brillliante boek van Graham Robb, waarin wij vernemen dat terwijl er ontdekkingsreizigers naar de Nieuwe Wereld voeren, grote delen van Frankrijk nog witte plekken waren op de kaart. Dat tot ver in de negentiende eeuw de meeste Fransen geen Frans spraken, en dat expedities naar de Franse binnenlanden ware heldentochten waren. Het boek begint op die dag in 1740 waarop zo'n held door inboorlingen in stukken wordt gehakt. Denk daaraan als u straks over de Route Nationale 7 rijdt.

Over een paar weken staat het nog eens in het lang en het breed in De Standaard.

Mars

2009-06-18T09:52:00.003+02:00

Mijn laatste column voor Weekend Knack voor de zomervakantie. Bijna alles wat hieronder staat is waar.

"De Schotten zijn gek", zei ik terwijl ik een wolkje in de koffie maakte. Het ochtendlijke gekibbel hield meteen op. Wat mijn bedoeling was. Afleiding is een efficiëntere opvoedingstechniek dan stemverheffing of karwats.
"Omdat Schotten een rokje dragen?", vroeg kind één.
"Omwille van die doedelzakken?", vroeg kind twee die de volgende dag jarig zou zijn.
"Boomslingeren? Loch Ness?", vroeg kind drie.
Drie paar ogen keken me aan. Plus de ogen van hun moeder, mijn vrouw, waarin ik kon lezen dat het niet in ons opvoedingsproject past om een volledig volk zonder reden gek te verklaren. Er werd van mij een verklaring verwacht.

"Gefrituurde Mars", zei ik.
Dat volstond niet.
"Eén van de lievelingsgerechten van de Schotten is gefrituurde Mars." Als je bij de radio werkt, worden je de gekste dingen medegedeeld, Linda. Je mag die vervolgens op kosten van de samenleving checken en dubbelchecken. Het bleek waar te zijn. Gefrituurde Mars is te koop in de betere fish and chipszaak in Glasgow en Edinburgh. Maar thuis kan het ook: koel een Mars een halve dag in de ijskast. Haal hem door een dun beslag en laat hem in een paar minuten goudbruin bakken in hete frituurolie. Opdienen met tomatenketchup en een bolletje vanille-ijs. Gefrituurde Mars wordt ook als hoofdschotel geserveerd. Met frietjes. De Schotten zijn gek.
"Morgen ben ik jarig, en dan mag ik kiezen wat we eten", zei mijn dochter. De ogen van haar moeder, mijn vrouw, schoten vuur.

De volgende dag stond ik dus Mars te frituren.

Ook de moeder van de jarige, mijn vrouw, bestelde er eentje. Met ketchup. Haar nieuwsgierigheid won het van haar afkeer. Ze vond het niet onlekker. Niemand vond het onlekker, ook ik niet. De eerste hap is zelfs verrukkelijk. Eerst bijt je door het zoute, gloeiendhete korstje dat licht krokant weerstand biedt. En daarna vult je mond zich met de machtig volle smaak van gesmolten chocolade en lauwe karamel. Smeuiig is het woord, je tong plakt aan je verhemelte. De ketchup zorgt voor een lichtzure toets. En voor de vitamientjes, zei de jarige. Maar vanaf hap twee wordt het zwoegen.

Niemand bestelde een tweede bordje. En daarna waren we allemaal samen een beetje mottig. Zonde van de mars, zonde van het beslag, zonde van het frietvet, zonde van de tijd, zonde van de chaos in de keuken. En zonde van de vierhonderdtwintig kilocalorieën. De Schotten zijn gek.

Mail

2009-06-09T09:50:00.005+02:00

Daarnet gevonden tussen de elektrische post. "Een dringende oproep tot de politieke journalisten (en de politici) die ongetwijfeld geen gevolg zal krijgen". Mail van een burger die zich zorgen maakt over de regeringsonderhandelingen en de verslaggeving erover. Ik vat samen:

(...) zo lang er hierover geen definitief akkoord bestaat heeft het geen enkele zin om elke dag krantenpagina’s, radiominuten en televisiebeelden te verspillen aan nietszeggende verslagjes, aankondigingen van bezoekjes, reacties, commentaartjes en hypotheses. De vierde macht hoeft echt niet aan de onderhandelingstafel te zitten. (...)

We hebben de voorbije maanden een tsunami moeten ondergaan van – niet altijd even relevant - verkiezingsnieuws. Alles is nu gezegd, de standpunten zijn gekend en de kiezer heeft gesproken. Laat de partijen nu in alle rust hun belangrijk voorbereidend werk doen.

De vorige federale regeringsvorming heeft geleerd dat de pers meer kwaad dan goed doet. En er zal heus wel een persconferentie bijeengeroepen worden als er echt en definitief nieuws is. Alleen het resultaat telt.

Ik kan me niet voorstellen dat er in deze tijden geen ander belangrijk politiek nieuws te vinden is in de diverse geledingen van onze maatschappij. Ga eens op zoek naar positieve signalen en creatieve voorstellen uit de bedrijfswereld, de sociaal-culturele sector en het middenveld. Inspireer de onderhandelaars, in plaats van hen lastig te vallen met voortijdige en overbodige vragen.

Een oproep die inderdaad "geen gevolg zal krijgen". Maar wel interessant.

(Ik zal de naam van de auteur vermelden als die zich in het bovenstaande herkent en mij laat weten dat hij dat op prijs zou stellen.)

Togo

2009-06-03T21:00:00.005+02:00

Goed dat de Weekend Knack bestaat. En goed dat ik daar tweewekelijks de achterkant van een halve pagina reclame mag grijs kleuren met lettertjes. Op die wijze gebeurt er ook nog eens iets op mijn weblog. Daar gaan we.

Nonkel Christophe is dood. Dat wordt mij gemeld uit het verre Togo. Christophe Fillet, schielijk overleden ten gevolge van een hartaanval. Het is een mailtje in het Frans en dan klinkt doodgaan mooi: "Malheureusement décédé le 21 juillet, suite à une crise cardiaque". Het bericht komt van een zekere Michel Davidas, advocat.

Ik zou moeten rouwen, maar dat lukt me niet. Ik wist niet dat ik een oom had in West-Afrika. Er overvalt me zelfs een zekere vrolijkheid. Want lees mee. "Mr. Christophe Fillet laisse derrière lui une importante sommes de 12,7 Million de dollars américains auprès de L' Union Togolaise de Banque". Heb je ook opgemerkt dat de advocaat dat heerlijke woord Million met een hoofdletter schrijft ? Dertien Miljoen, Linda.

Davidas weet meer van mijn familie dan ikzelf. nonkel Christophe was weduwnaar en woonde in Tagbligbo, een stad in Zuid-Togo. Hij was chef-ingénieur bij West African Cement, dat verklaart zijn fortuin. Zijn overlijden dateert al van 21 juli 2005. Vier jaar lang heeft Michel Davidas gezocht naar een erfgenaam. Een zoektocht die niets heeft opgeleverd. En wat zegt het Togolese erfenisrecht in zo'n geval? Je gelooft het niet, Linda, maar "en cas de non existence de la famille légitime d'un dernier, un membre répondant au même nom que le défunt devient son bénéficiaire".

De familienaam Fillet is der! tien! mil! joen! waard. De heer Michel Davidas - vanaf nu noem ik hem mijn vriend - wil de zaak graag voor me afhandelen, à rato van 50/50. Doe maar, mijn vriend. Dan hou ik nog ruim zes miljoen over. Ik ben niet schraperig.

Vandaag nog pak ik mijn koffers. Ik koop mezelf een tropenhelm en een muskietennet. Spoorslags naar Tagbligbo, vast een mooie stad. De Togolezen schijnen vriendelijke mensen te zijn. Hier vinden ze wel iemand anders om dat radioprogrammatje van me te presenteren en de Knack Weekend raakt ook zonder mij gevuld. Cordialement, mr. Davidas, attendez-moi, j'arrive! Tabé, Linda !

(Linda is Linda Asselbergs. Haar antwoord staat in de Weekend Knack.

Stem

2009-05-28T21:49:00.002+02:00

Ik heb net een stuk speelgoed in de rechterbalk gezet. Politiek speelgoed. Stem, en dan weten we wat de gemiddelde politiek kleur is van mijn bezoekers.

Echte vent

2009-05-20T11:11:00.007+02:00

Linda heeft naar M!LF gekeken en schreef een stukje over echte venten. Ik heb niet naar M!LF gekeken, ik zag een echte vent in de Colruyt van Temse. Ik dank hem voor de inspiratie.

Blond en brede schouders, leren vest op de juiste plekken afgesleten, een man die beseft dat hij een vént is en die weet dat er naar hem wordt gekeken. Er zit een scheur in zijn jeans. Ik zie een stukje getatoeëerde kuit. Tribal. Maar hij loopt wel gewoon achter een winkelkarretje door de Colruyt. Net als ik. Op de parking heb ik een Landrover Defender zien staan, met achterin een rottweiler. De zijne, denk ik.

We kruisen elkaar ter hoogte van de kristalsuiker. Hij heeft Jupiler in zijn kar, Cola Zero, hondenbrokken, diepvriespizza en seizoen zes van de Sopranos. En hij heeft een ringetje door zijn wenkbrauw. Dat doet me twijfelen : misschien toch niet die Defender, maar die getunede Opel Astra. Ik verlies hem uit het oog als ik de groenteafdeling inrijd. Hij slaat die over. Echte venten eten geen sla. Ik wel. En worteltjes, tomaten en witlof. Zo staat het op mijn boodschappenlijstje. Ik moet ook nog een verjaardagscadeautje vinden voor een dertienjarig jongetje en ik moet even terug naar het rayon zeep en aanverwanten zie ik, want ik ben tandpasta vergeten.

Daar zie ik hem weer. Gsm aan het oor. De gang is leeg, alleen hij en ik. "Is het een blauw doosje?" hoor ik hem vragen. Hij merkt mij nu ook op. Betrapt bij het uitkiezen van maandverband. Hij draait en keert het doosje in zijn ventenhanden. Het liefst was hij heel alleen in de Colruyt geweest. "Luchtdoorlatend, staat er op", fluistert hij. Ik hoor hem sterven. Hij draait zijn rug naar me toe. Ik moet mijn best doen om het gesprek te volgen. "Dat weet ik niet, schatteke. Is dat niet allemaal hetzelfde?" Ik zoek mijn tandpasta en neem daar mijn tijd voor. "Nee, zoeteke, echt niet. De Always is op, denk ik." Ik vraag me af hoelang mijn zoektocht naar tandpasta geloofwaardig blijft. "Carefree is er wel."

Het wordt Carefree. Hij zet het blauwe doosje terug en kiest het economy pack, telegeleid door zijn vriendin thuis. Hij neemt ook nog een busje Veet uit het rek.

Terwijl de juffrouw aan de kassa het maandverband en de Veet aanrekent, verdiept hij zich in de tekst op de rug van de Sopranos. En op de parking loopt hij recht op de Opel Astra af.

Bob

2009-05-10T16:40:00.004+02:00

Een column van efkens geleden. Lichtjes verouderd. Maar ik zet hem hier toch, al was het maar voor de volledigheid. Linda van Weekend Knack had moeite met antwoorden omdat Dylan haar volkomen onbewogen laat. Het blijkt dus waar te zijn dat niemand volmaakt is.

Ik heb 'Bob Dylan' geselecteerd en laat mijn iPod verder zijn zin doen. 'It's all over now, baby blue' weerklinkt. Volkomen willekeurig geshuffeld uit vijfhonderdéénenvijftig dylannummers waartussen de machine had kunnen kiezen. Vijfhonderdéénenvijftig, Linda. Ik ben zot, ik weet het. Dylanzot.

En bij elk lied van Dylan hoort een verhaal.

25 juli 1965. Hij was net van het podium gejouwd omdat hij elektrisch had durven spelen op een folkfestival. "Hij gaat zijn akoestische gitaar halen", suste de organisator het joelende publiek. Er was ook nog een man met een bijl die dreigde de stroomkabels door te hakken. Dylan kwam met tranen in de ogen opnieuw het podium op en speelde 'It's all over now'. Akoestisch. Achteraf bleek dat de volkswoede meer te maken had met het abominabel slechte geluid dan met die elektrische gitaar. Maar het was gebeurd: de vanzelfsprekende liefde tussen Dylan en zijn publiek was all over, baby blue.

Vorige dinsdag was hij in Brussel. Ik ga altijd. Maar deze keer niet, want ik ben boos op Dylan. Dat is onnozel, boos zijn op Dylan. Het is zoals boos zijn op God of op de koning. Dylan, God en de koning trekken zich daar niks aan. Het glijdt van hen af, als water van een eend. Ik weet dat.

Mijn boosheid betreft zijn orgel. De laatste keren dat ik hem zag, verschool Dylan zich bezijden het podium achter een orgel. Dat is fout. Dylan moet gitaar spelen. En mondharmonica. Vooraan, dicht bij zijn publiek. En dat Bob nu eindelijk die verdomde hoed eens afzet. Breedgerand onding dat met zijn duistere slagschaduw Dylans gezicht onzichtbaar maakt. Wij hebben recht op dat gezicht. En ik wil dat hij ons toespreekt tussendoor. Dat doet hij niet, Linda. Nooit. Of bijna nooit. De zeldzame keren dat hij iets zegt, wordt dat als groot nieuws gemeld op gespecialiseerde websites. "Dylan talks!" Zo leert ons het internet dat Dylan dertien jaar geleden in Vorst de volgende woorden heeft gesproken: "Wanna say hello to my good friend, the Chopper, who’s down here. Let me say that the Chopper has seen me more times than myself!" Die Chopper is een vurige fan die Dylan achterna reist en alle concerten probeert bij te wonen. Wat een woordenvloed! Dank u Chopper.

Excuseer me even, Linda. Mijn iPod speelt 'To Ramona'. Dat is mijn lievelingslied. Ik euh... wacht, ik moet drie minuten luisteren.

(...and someday maybe, who knows baby, I'll come and be crying to you.)

Zo. Klaar. Waar waren we gebleven?

Griep

2009-04-29T21:35:00.005+02:00

Het was druk op de trein, we moesten rechtstaan. Ik en drie collega's. Hoeveel Mexicaanse griepdoden zijn er nu eigenlijk, vroegen wij ons luidop af. Twintig, dacht de verslaggever. Nee zes, zei de man van de desk buitenland. Die spreekt met gezag als het over Mexico gaat. Zes waarvan honderd procent vaststaat dat het Mexicaanse griep was. Ik denk dat het er negen zijn, zei het nieuwe meisje waarvan ik de naam niet ken. Zou kunnen. Op de trein kan je niet snel even Reuters raadplegen.

Negen. Er zijn 110 miljoen Mexicanen en 300 miljoen inwoners van de VS - dat wist de desk buitenland uit het hoofd. En daarvan zijn er dus negen dood van de griep. We vonden dat weinig, zo samen schommelend op de trein tussen Vilvoorde en Mechelen. Hoe verder we van het Omroepcentrum wegreden, hoe minder we die negen doden begonnen te vinden. Weet je hoeveel mensen er elk jaar doodgaan van de gewone griep, vroeg het meisje waarvan ik de naam niet ken. Ze keek alsof ze het ons ging vertellen. Maar ze wist het ook niet precies. Veel. Meer dan negen in elk geval.

Iemand zei nog iets over waan van de dag. Er werd geknikt en er werd een NMBS-woordspeling uitgeprobeerd: buitensporig veel aandacht voor de Mexicaanse griep. We naderden het station Mechelen. We zegden tot ziens.

Een van ons schrijft morgen de hoofdpunten van het nieuws. De griep zàl daar bij zijn.

Bril

2009-04-23T08:12:00.005+02:00

Hij is dood, zeggen ze op de radio. Martin Bril. Ik verstijf. Ik vraag haar of ze het ook gehoord heeft. "Wat?" vraagt ze. Dat Martin Bril dood is. "Wie?" vraagt ze.

Martin Bril is dood.

Dood.

Martin Bril.

...

Hond

2009-04-21T13:21:00.004+02:00

Eerst in de Weekend Knack lezen wat Linda schrijft over dat verlorengelopen hondje in het Antwerpse stadspark. En daarna dit stukje dat ik erop laat volgen.

Ik zoude door mijn knieën moeten zinken en bittere tranen plengen van ellende. Ik zoude mezelve moeten geselen met neteltakken, of beter nog met bramen, die rode strepen trekken over mijn ontblote rug. Met luide stem zou ik de mensheid moeten toeroepen: ik ben slecht en ik ben zondig. Ik, hondenhater, beschimpt mij en verban mij uit uw midden.

Of wacht, ik zal het zelve doen. Ik zal mezelf in de ban slaan, want ik ben niet waardig in uw midden te verkeren: ik schenk mijne bezittingen weg en vertrek naar het noorden, alwaar ik me terug zal trekken in een schimmelige grot op een verlaten strook strand van de Atlantische oceaan. Waar het geruis der branding mijn gejammer zal overstemmen, zodat gij niet hoeft te horen, Linda, dat ik u om vergeving smeek. U, en allen die den hond beminnen.

De Hond, sommigen zouden Hem met een hoofdletter eren. Ik niet. Ik haat Hem, al ken ik Zijn vele verdiensten. Trouwste Vriend van de mens, hoor ik beweren. Redder der verdwaalde reizigers, Kompas der blinden en Helper der jagers, Betrouwbare Bewaker van have en goed, Speurder naar smokkelaars en gespuis, Onvermoeibare Trekker der sleden en bakkerskarren, Speelkameraad, Aanbrenger van kranten en pantoffels, Trooster der eenzamen, en - ten oosten van Omsk - Gewaardeerde Bron van eiwitten en koolhydraten.

Het zal wel zijn. Maar wat misprijs ik Hem, die Jankende Viervoeter. Hoelang moet ik die hoofdletter hier aanhouden? Schurftig, vuil en onrein beest. Verwaterde wolf, lafhartige slaaf der mensheid. Slappe opportunist, gatlikker, enige vriend van Hitler. Bijt vanvoren, schijt vanachteren. Drollenmachien. Bespringer van mijn scheenbeen. Mislukte kosmonaut. En stom bovendien: ziet hem kwijlen als het belletje klinkt, in de overtuiging dat er voedsel komt.

Ken je Diamond, Linda? Diamond, de hond van Isaac Newton? Op een dag in een vroeg achtiende-eeuwse winter liet Newton Diamond een ogenblik alleen in zijn werkkamer. Het beest stootte een kaars om en de notities van twintig jaar studeren en experimenteren gingen in vlammen op. “Oh, Diamond, Diamond, thou little knowest the mischief thou hast done!”, zei Newton terwijl hij de ravage overzag. En vervolgens sloeg hij het beest dood, mag ik hopen.

Na dertig jaar zijn de sporen nog zichtbaar, Linda. Hij was zwart en groot en van een onbestemd ras. Een litteken op mijn kuit en een litteken op mijn ziel. Ik haat hem.

Vergeef me.

Tomatensoep

2009-04-08T10:53:00.005+02:00

Een stukje uit de Weekend Knack. Links en rechts verschilt er een woord en een leesteken. Ik kan geen stuk herlezen zonder iets te veranderen. Wie wil weten wat Linda Asselbergs eraan vastborduurt, moet de papieren versie raadplegen.

Het gebeurde achter mij. Ik zag haar niet, maar ik hoorde haar wel. Ingestapt in Vilvoorde en twee banken achter mij gaan zitten. Licht Antwerps accent, iets meer lettergrepen per seconde dan gemiddeld. Mooie, heldere stem. Maar luid, Linda, luid... Naar ik vermoed maandelijks een hoge gsm-rekening en absoluut geen gêne.

Dat ze hem niet vertrouwt, hoor ik haar zeggen. Een volledige wagon spitst de oren. We vernemen dat de onbetrouwbare Hugo heet. Iemand van haar werk, begrijp ik uit het telefoongesprek. Een tussenbaasje met ambities. Hugo gaat lelijke dingen vertellen hogerop, ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Weet je nog dat Kristel vorig jaar drie weken thuis heeft gezeten? Dat was allemaal de schuld van Hugo, zegt ze.

Ik veins dat ik verdiept ben in mijn boek. Tegenover mij zit een meneer die doet alsof hij de sudoku oplost in de Gazet van Antwerpen. Ik hoop dat hij niet Hugo heet. Hij heeft er de leeftijd voor.

Ze wil vanavond de stad in, zegt ze. Het hoofdstuk Hugo is blijkbaar afgehandeld. Filmpje of zo. Slumdog Millionaire. Of Loft, ze raakt er niet uit. Haar gesprekspartner ook niet. Die zegt weinig. Ik bedoel: ik hoor geen stilten waarin die gesprekspartner iets zou kwijt kunnen. Recept voor tomatensoep. Naadloze overgang van de cinema naar de keuken, het is me ontgaan hoe ze dat voor elkaar heeft gekregen. Ze doet er mais bij en cayennepeper. Dat heeft ze van haar tante geleerd. Nee, die andere tante, zegt ze. Tante Leen is dood.

De sudoku schiet niet op.

Ik zou willen omkijken, ik wil weten hoe het tomatensoepmeisje eruitziet. Ik heb al eens geprobeerd of de spiegelende treinraampjes me kunnen helpen, maar helaas. Een gekruist been, een knie en een stuk roestrode jas, meer zie ik niet. Ik zou moeten opstaan en over de rugleuning loeren. De sudokumeneer is vast even nieuwsgierig als ik. Maar ik hou mij in.

Mechelen. Ze stapt af. Ik ook. Ze ziet er exotisch uit. Zwart haar, grote oorringen. Spanje, gok ik. We lopen bijna schouder aan schouder perron zes af, richting trappen. Even kruisen onze blikken. "Slumdog Millionaire", zeg ik. Ze kijkt verbaasd. "Ga naar Slumdog Millionaire", zeg ik nog eens. "Mooie film."

Ze glimlacht en loopt door. Ze had een zweem van snor, maar dat is niet erg. Dat is niet erg.

Zogezegd in Gent

2009-04-04T20:07:00.016+02:00

Om zeven uur begint het. Ik zeg Overstijns tegen Olyslaegers en excuseer me uitvoerig. Jeroen, de voornaam had ik wel juist.
We delen herinneringen aan 1976. Sangria. Mentholsigaretten. Nols. Abba. Tomadorekjes.
Hij toont me dat onder de papieromslag van Wij een slangenleren boekband verborgen zit.

Ik zeg tegen L.H. Wiener wat de lafaard tegen elke schrijver zegt: dat ik zijn boek mooi heb gevonden. Maar in het geval van Wiener is het bijna waar: ik bén zijn boek nog altijd mooi aan het vinden. Dierenverhalen. Over dieren. Verhalen. Bijvoorbeeld over een teek die Wiener vindt op zijn onderarm. Hij peutert hem voorzichtig los en bewaart hem liefdevol in een luciferdoosje. Elke dag mag de teek wat bloed zuigen. Kan dat, vraag ik, een teek lospeuteren zonder dat zijn kopje afbreekt? Wiener weet het niet.

Ik vraag vanalles aan P.F. Thomése, en hij antwoordt. Maar een gesprek durf ik het niet te noemen. Ruth had me nochtans verzekerd dat P.F. een schat is. Er is geen reden om daaraan te twijfelen.

Jan De Campenaere heeft een gitaar bij. Ik hou van mannen die een gitaar bij hebben. Venus in Flames heet Jan in showbizkringen. Hij speelt een lied. Hij doet dat goed. Ik zou dat ook willen kunnen. Ik zou ook willen kunnen boeken schrijven.

Maar het zijn de schrijvers waar het hier over moet gaan. Pjeroo! Roobjee! Woordenvloed is zijn middle name. Ik zie een puistje onder zijn neus, zo dicht zitten we tegen elkaar. Ik voel zijn spreekvocht, maar ik vind het geeneens erg. Pjeroo heeft gelijk. Pjeroos hebben altijd gelijk. Zelfs als ze Dirk heten.

Cees Nooteboom. Ik ben er niet helemaal gerust in. Zal ik iets vragen over mevrouw List in Nooitgedacht? Nee. Ik zal hem vertellen dat ik het interview vannacht al heb gedroomd. En dat het prachtig was. Maar dat ik me 's ochtends de prachtvragen niet meer kon herinneren. Kent u dat, meneer Nooteboom? Hij vertelt van Carmiggelt die 's nachts prachtcolumns droomde, en van het papiertje op diens nachtkastje. Ik ken het verhaal al. Maar dat toon ik Nooteboom niet. Ik laat hem vertellen. Eekhoorn op lange weg.

Remco Campert en Jan Mulder. Campert is op zijn lip gevallen, denk ik, want ik zie bloed. Het is paarse verkleuring van veel rode wijn. Dat verklaart ook zijn wankele pas. Want de leeftijd kan het niet zijn. Negenenzeventig, een jongen nog. Over drie maanden is dat tachtig. Dat vieren ze hier, voorbarig. Een jubilarissenfeest voor de dichter die schreef: Ik houd niet van zestig/of veertig of vijftig/of dertig of twintig of/pijprokend honderd/Ik houd niet van jubilea/Het is dan net of het allemaal niet waar was/terwijl je wel beter weet. Jan Mulder is vrolijk en luidruchtig en scant ondertussen de passanten. Ja, er zijn meisjes bij. En ja, ze kijken. Naar hem, niet naar mij.

Om elf uur is het gedaan. Ik stink. Dat mag na vier uur radio. Ik heb honger. Ik zoek mijn vrienden, maar ik zie ze niet. En bovendien snak ik naar buitenlucht. Het is kermis in Gent. Ik koop frieten. Dat mag na vier uur radio.

Ik zou het duizend keer zeggen

2009-04-02T11:32:00.009+02:00

Twee tafels verderop in het reusachtige redactielokaal zit een man die ik bewonder. Dat weet ik nog. Maar ik weet niet meer waarom.

Hij is een schrijver. Nederlander. Bekroond. Of niet bekroond, ik twijfel. Iets met een M.

Of een N. Ik heb er één boek van in de kast staan. Ik herinner me het leesplezier. Ik heb toen gedacht: ik ga alles van hem lezen. Dat heb ik niet gedaan. Maar hoe heet hij? En hoe heet dat boek?

De Nederlandse Schrijver staat op. Het is tijd voor het interview, heeft Tom net gezegd. Tom van Mezzo. Hij zal hem de weg naar de studio wijzen. Ik hoopte dat Tom hem met zijn naam zou aanspreken. Niet.

Ze zijn weg. Matsier. Nicolaas Matsier. Hij vertaalde Alice in Wonderland.

Pf...

2009-04-02T10:29:00.012+02:00

Morgen interview ik - onderandere - P.F. Thomése. Over - onderandere - zijn boek J. Kessels: the novel. En misschien ook wel over zijn vorige, Vladiwostok!(*) Op zijn webpagina staat een interview uitgeschreven.

Kunt u voor het gemak misschien in één woord samenvatten waar Vladiwostok! over gaat?
-Onverschilligheid.
Punt uit?
-Punt uit.

Morgen dus.

(*) Het uitroepteken hoort bij de titel van het boek, dat dus Vladiwostok! heet. Dat stelt ons voor een interpunktieprobleem. Ik had moeten schrijven: Over - onderandere - zijn boek Vladiwostok!. Maar dat ziet er raar uit. Het wordt nog raarder als ik van mijn probleem een vraag maak. Had ik moeten schrijven ...zijn boek Vladiwostok!.?

Het schiet niet op met de voorbereiding van die interviews van morgen.

Fietsendief

2009-03-28T14:24:00.005+01:00

Ik stap het fietsenhok binnen, grijp naar mijn fiets, maar graai in de leegte. Weg. Geen fiets.

Mijn maag krimpt. Binnensmonds gevloek. Vorig weekend was hij er nog. Heb ik hem aan het station laten staan? Nee, daar heb ik mijn andere, oude en versleten fiets voor. Heeft een van de kinderen hem geleend? Nee, dat zouden ze gezegd hebben. Gestolen dus. De dief is de tuin opgewandeld - het kot is vlakbij het gat in de haag, heeft de fietsen gemonsterd en de duurste er uitgekozen. Vermoedelijk was hij tevoet, anders had hij wel twee of drie fietsen in zijn koffer geladen. Klootzak.

Maar koelbloedig, dat wel. Koelbloedige klootzak.

Gezocht: witte koersfiets, merk Columbus, weinig gebruikt. Het tandwielfotootje hierboven is het enige wat ik heb.

Fetish

2009-03-25T11:06:00.006+01:00

Linda Asselbergs ging naar de film over de SM-rechter en dat inspireerde haar tot een stukje. Waarin ze een oudleerling tegen het lijf loopt. Claire. Toen Moderne Talen Kunst, nu twintig kilo dikker en gothic. Runt een bondagecafé in Antwerpen, de Fetish. Ah, de Fetish! Dat ken ik. En ik was vertrokken voor mijn antwoordstukje. In de Weekend Knack zijn de witregels er tussenuit. Dat vind ik jammer.

Het regende toen ik de laatste keer van het Fetish Café naar de auto liep, Linda. De Kleine Pieter Potstraat uit, richting Steen. Hard, het regende hard en koud, naalden op mijn vel. Net geen hagelbollen. Zo hoort het als je van de Fetish komt, het regent altijd op dat soort donderdagavonden. Ik haastte me dus. Maar dat hielp niet, het water won het van mijn regenjas. Zeiknat plofte ik achter het stuur en draaide de autoradio aan.

Ze speelden Charlie Rich. I tried and I failed and I'm tired and I'm weary. Hij kijkt recht in mijn hart, die dode Amerikaanse cowboyzanger. Everything I done is wrong. Lord, I feel like goin' home. Als ik geen vént was, zouden er tranen in mijn ogen springen. Ik wilde naar huis, indeed, maar dat lied ging over mij, ik wachtte nog even en luisterde. Charlie Rich en zijn piano. "Niemand zingt beter dan ik, als ik lichtjes bezopen ben", heeft hij ooit gezegd. En vervolgens dronk hij zich een leverinfectie. Het is waar: Charlie Rich was beter dan Elvis. Maar hij was getrouwd, hij had vier kinderen, hij was grijs voor zijn dertigste en hij had vlezige wangen. Dan maak je weinig kans tegen de King. Rich stopte met zingen en investeerde in een hamburgerketen.

Ik bekeek mezelf in de achteruitkijkspiegel en staarde vervolgens naar de kasseien van de Scheldekaai. Ze lagen te blinken van het nat. Vlezige wangen, getrouwd, kinderen... Ik keek over de rivier naar de overkant. Daar zou ik moeten zijn. Ik ademde wolkjes uit, de raampjes wasemden aan. Ik prutste een gestolde druppel kaarsvet van mijn duimnagel. De ruitenwissers haalden het niet, regentranen trokken de wereld in streepjes. Ach, laat ik de motor maar starten.

De stad uit, een klein stukje E17 maar in mijn hoofd was het Route 66. De Kennedytunnel door, Linkeroever voorbij, uitrit 16. Langs het benzinestation. Ik fantaseerde er een motel bij. Kapotte neonletters: Silver Queen. Of zoiets. Nee, er huilden geen honden naar de volle maan. Ook dat moet mijn verbeelding geweest zijn.

In het Fetish Café ben ik nooit geweest, Linda, zulke dingen doe ik niet. En ze draaien nooit Charlie Rich op de Radio, zulke dingen doen ze niet. Maar het regende wel. Hard, als naalden op mijn vel. En ik wilde echt naar huis.

Wast uw handen!

2009-03-10T12:18:00.004+01:00

-Met wié spreek ik?
-Met Koen Fillet*, meneer.
-Oh, een bekende naam. Werkt u voor het programma Peeters en Pichal?
-Nee, meneer.
-Ik ga u toch zeggen waarvoor ik bel, want ik ben geschokt.
-Zegt u het maar.
-Ik heb mevrouw Annemie gisteren horen zeggen dat het niet nodig is de handen te wassen na het toiletgebeuren!
-...
-Ik herhaal, ik ben geschokt, meneer Fillet.
-Euh...
-U weet toch dat de mens een kuddedier is? Men gaat dat geloven! Men gaat die raad opvolgen! Zoiets op de radio beweren is on-ver-ant-woord!
-Ik zal het de redactie van Peeters en Pichal melden, meneer.
-Waarvoor ik u beleefd dank. Goeiemiddag nog.

*Om redenen van privacy is de naam in dit stukje fictief.

Van de week

2009-03-05T20:10:00.001+01:00

Wat een dikke kop.

Onnutte kennis

2009-03-05T14:01:00.001+01:00

Een kwisvraag die ik correct zou beantwoorden: hoe heet de luchthaven van Liverpool?

Een kwisvraag waarop ik niet zou kunnen antwoorden: Wat is de baseline van Liverpool John Lennon Airport?

De Grieken

2009-03-04T00:00:00.002+01:00

Kind 1 leest een boek over de antieke Griekse filosofen. "Ik ben vijftien bladzijden ver en de grot van Plato en de pijl van Zeno hebben we al gehad. Ik vraag me af wat er over die Grieken nog meer te vertellen valt".

Vierkantsdag

2009-03-03T12:07:00.000+01:00

Drie maart 2009 is een feestdag voor wiskundigen. We vieren het Heilige Vierkant, het feest van de kwadratuur: 3/3/09. De vorige was twee februari 2004, de volgende is vier april 2016.

Shake

2009-02-28T11:12:00.003+01:00

We waren in Parijs. Ze beweerden dat het mercredi was. Maar het was gewoon woensdag. We gingen naar Shakespeare & Co. Toe. Zoals alleen Shakespeare & Co toe kan zijn.

Midlife

2009-02-28T10:17:00.001+01:00

In de Weekend Knack van drie dagen geleden staat een stuk dat ik hier al lang had kunnen posten. Linda Asselbergs gaf de voorzet en vroeg me of het al wat opschiet met mijn midlifecrisis. Aanleiding was een bezoek aan haar tandarts en het soort lectuur dat daar in de wachtzaal lag. Ze had het over innerlijke leegte en een gevoel van existentiële nutteloosheid. Wat midlifecrisis? Welke midlifecrisis? Enfin, lees maar.

Het gaat goed met me, Linda, ik waardeer je bezorgdheid. Innerlijke leegte, ach ja, af en toe. En me nutteloos voelen ook een beetje, maar ik hou me sterk. Want wat betreft de midlifecrisis heb ik lang geleden met mezelf een afspraak gemaakt. Ik ga daar niet aan meedoen.

Om het mezelf niet moeilijker te maken dan strikt noodzakelijk, mijd ik het soort maandbladen dat jij bij je tandarts hebt gelezen. De katernen van de weekendkrant die zich richten op de emotionele aspecten van het bestaan sla ik over en ook bepaalde pagina's van Weekend Knack laat ik ongelezen. Want ze proberen het me aan te praten, Linda, en voor je het weet gaat een mens het geloven: voorbij de vijfenveertig heeft een man récht op zijn midlifecrisis. Blijkbaar. Ik wil het niet weten. Ik doe niet mee.

Het is lief dat je me voor de symptomen waarschuwt, Linda. Bijvoorbeeld de behoefte om alles eens op een rijtje te zetten. Wel, laat ons dat toch maar eens doen. Dan zie ik enkel nadelen aan een midlifecrisis. En vooral: praktische bezwaren. Al die leeftijdsgenoten die een minnares nemen. Ja, dat zal wel plezant zijn. In het begin. Maar op de duur moeten ze toch ook zelf inzien dat het nieuwe meisje lijkt op de echtgenote die ze hebben achtergelaten? Maar dan jonger en dus onnozeler? En met een nog onvervulde kinderwens? Ik zie ze na hun vijftigste opnieuw luiers verschonen en ik betrap mezelf op leedvermaak. En ik denk dan: niet met mij.

Of onschuldiger: mannen, iets ouder dan ikzelf, die gaan shoppen in de Kammenstraat en zich kleden als mijn oudste zoon. Ze beseffen niet hoe potsierlijk ze zijn. Met hun sneakers en hun t-shirt van Bikkenbergs. Bovendien, Linda, is een midlifcrisis levensbedreigend. Af en toe moet ik ziekenhuisdruiven kopen voor een bevriende vijftiger die zich recent een motor heeft aangeschaft en die vervolgens ergens halfweg de Ardennen een bocht heeft gemist. In mijn kennissenkring voorlopig geen dodelijke slachtoffers, maar ik hou mijn hart vast.

Ik doe dus niet mee.

Gisteren reed ik over de E19. Ik moest bezuiden Brussel zijn. Ter hoogte van Nijvel passeerde ik een pijl naar Parijs. Heel even bekroop me de gedachte door te rijden en alles achter me te laten. Heel even. En toen was het over. Ze was kort, mijn midlifecrisis.

Mensenbroeders, laat me u vertellen hoe het is

2009-02-22T21:57:00.007+01:00

Ik juich, want heb Jonathan Littell's "De Welwillenden" uit.

Ik heb naar het omslaan van de laatste bladzijde gesnakt als mijn grootouders naar het einde van de Tweede Wereldoorlog. Manmanman. Een boek dat té is zoals de oorlog té was. Te lang, te veel, te vuil, teveel bloed en stront en sperma, teveel smeerlappen, teveel hallucinaties, teveel lijken, te, te, te. Zeggen dat "De Welwillenden" een schitterend boek is, is zeggen dat WOII een schitterende oorlog was.

Maar ze maakten wel indruk, allebei.

Voetgangerstunnel

2009-02-18T11:54:00.002+01:00

Zeshonderdeenenzeventig passen van linker- naar rechteroever. Van de rechter- naar de linkeroever waren het er zeshonderdnegenenzestig. Ik moést tellen.

Rather British

2009-02-18T11:41:00.003+01:00

Daarnet hoorde ik een wat oudere presentatrice van de BBC-worldservice herinneringen ophalen. Tot in de jaren 70 waren de nieuwslezers verplicht om het journaal voor te lezen in tuxedo en met een strikje. Op de radio.

Lucas Vanclooster heb ik ooit in een marcelleke aangetroffen achter de microfoon en Johan Janssens is wereldberoemd om zijn beige korte broek, winter en zomer.

Test, één twee. Test. Test.

2009-02-18T07:47:00.002+01:00

Alles wat op Facebook verschijnt wordt eigendom van Facebook. Dus heb ik de automatische link tussen mijn blog en FB verbroken. Allez, dat hoop ik toch. Want een toppunt van helderheid is de FB-besturing niet.

Kokos

2009-02-14T10:20:00.003+01:00

Veertiendaags in de Weekendknack de correspondentie tussen Linda Asselbergs en mijzelf. Deze keer over een onderwerp waarna er gedouchet moet worden.

Na twintig meter deed het al pijn. Zo ergens ter hoogte van mijn hart, dat is een onrustwekkende plek, Linda. Je loopt te snel, zei ik tegen mezelf. Waarschijnlijk was ik te hard mijn best aan het doen. Ik weet waarom: de buren kijken van achter hun gordijnen. Dat hoort bij de regels van het platteland. 'Kijk, hij loopt weer. Dat is lang geleden.' Dan wil een mens zich niet belachelijk maken. Ik hield dus een flink tempo aan.

Maandenlang hebben mijn loopschoenen ongebruikt in de kast gestaan. Niet omdat ik geen zin meer had, Linda, ik wou doodgraag blijven lopen. Maar mijn achillespezen speelden op. Aanvankelijk was dat een geldige reden om niet meer te sporten, ik kan dat met een dokterbriefje staven. Maar na een tijd evolueerde mijn achillesprobleem tot een bruikbaar excuus. En op de duur had ik geen excuus meer nodig. De goesting was weg. Ik was hervallen in mijn vadsige, sedentaire bestaan. Ik was loper af. Opnieuw lui. En dik. En buiten adem van veters te strikken.

Tot gisteren. Ik raapte mezelf bij elkaar en ik ben herbegonnen. En dat deed dus pijn. Ik liet het tempo wat zakken. Mijn hart ging minder hard bonzen en de pijn verdween. Het ritme van mijn adem en het ritme van mijn passen vonden elkaar. En vanaf dan ging het vanzelf. Bijna vanzelf. Voor ik vertrok had het jongste kind me goeie raad gegeven: 'Als je moe wordt moet je proberen te glimlachen, papa. Dat helpt. Lopen doe je met je hoofd.' Hij heeft gelijk. Beweren dat ik zweefde zou overdreven zijn. Maar ik beweer het toch: ik zweefde, Linda. Ik was twintig minuten lang gelukkig. Ik kon het nog.

Op het eind van de straat staat een kapelletje. Daar eindigt de beschaving. Drie keer per week zal ik daar de polder inlopen, neem ik me voor. Wilgen, kasseien, wind, de geur van de Schelde. En één loper. Ik. Op een paar ganzen na helemaal alleen, geen buren achter gordijnen. Enkel nog mezelf om tegen te lopen, een vriendschappelijke wedstrijd. De modder deert me niet en ik doe geen moeite om de plassen te ontwijken want het wit moet van mijn loopschoenen. Nieuwe, witte loopschoenen zijn belachelijk, Linda, kunnen we het daarover eens zijn? Propere sportschoenen zijn voor loopbandlopers.

Ik kwam thuis. Moe en nat. Ik vond dat ik een beloning had verdiend. Een stuk chocolade. Kokosvulling.

Streuvels

2009-02-04T09:29:00.001+01:00

Stijn Streuvels in een wonderlijke pose. Ziet u een fietspootje? Was Stijn Streuvels behalve een uitmuntend schrijver ook een getalenteerd surplacer? Wist hij niet dat het de bedoeling van een weg is dat je hem in de lengterichting affietst, en niet overdwars? En ondertussen een doodgemoedereerd een sigaartje roken. 1903, een merkwaardige tijd.

Tweeenveertig

2009-02-03T09:26:00.004+01:00

Ruim 42 minuten gelopen. Dat is teveel voor iemand die nog maar net herbegint. Pezen en gewrichten lijden daar vermoedelijk onder. In deze fase getuigt "minder" van karaktersterkte.

Als ik nog onder begeleiding stond van Paul Van Den Bosch zou hij me terechtwijzen. Met vaderlijk begrip, maar met even vaderlijke gestrengheid. Maar ik loop nu zonder begeleiding, en het ging daarnet zo prettig, dat mijn karakter foert zei. Ik liep door.

Overmorgen weer...

Hobby

2009-01-31T12:09:00.003+01:00

Linda Asselbergs schreef in de Weekendknack een stukje over mannen en hun rare hobbies. Over "mannen die op de scheerzolder het Zwitserse spoorwegnet nabouwen, na hun uren de Slag van Waterloo overdoen of zoals le facteur Cheval drieendertig jaar lang in hun dooie eentje aan een Palais Idéal knutselen". Linda beweert dat vrouwen niet met dat soort onnozeliteiten bezig zijn. Ik zocht een tegenvoorbeeld.

Ik ken een mevrouw die eenpersoonskoffiemelkverpakkingetjes verzamelt, Linda. Weet je wat ik bedoel ? Er is geen ander woord voor: eenpersoonskoffiemelkverpakkingetjes. Zo'n rond kuipje, meestal bruin plastic, dat ze op café naast je kopje leggen. Er zit een lipje aan dat je moet afbreken en waarmee je de afdekfolie kan lostrekken, zodat je een wolkje melk in je koffie kunt gieten.

Ooit heeft de mevrouw in kwestie mij onderhouden over de problemen waarmee ze wordt geconfronteerd bij het beoefenen van haar hobby. Koffiemelk heeft namelijk een houdbaarheidsdatum, Linda. Koffiemelk wordt zuur en dat staat verzamelen in de weg, zei ze. Dat begreep ik niet meteen. Ik zei haar dat het toch niet de bedoeling is de melk te gebruiken, en dat het me dus geen probleem lijkt dat ze zuur wordt. Dat was een domme opmerking. Ze keek van me weg, alsof ze zich zat af te vragen of het de moeite loonde het mij uit te leggen. Zure melk gaat gisten, zei ze. Daarbij komen gassen vrij - in eenpersoonskoffiemelkverpakkingsverzamelaarskringen weet men precies welke gassen, mij ontsnapt het nu even. Maar in elk geval: de kuipjes gaan na een tijd zwellen. De afdekfolie kan scheuren, in het slechtste geval dreigt de verzameling te ontploffen. Het was haar ooit overkomen. Een Zwitsers kuipje met een afbeelding van de zeemeermin van Kopenhagen. Ze slikte.

De kinderen van de eenpersoonskoffiemelkverpakkingsverzamelaarster hadden haar ooit een piepklein pompje cadeau gedaan waarmee ze de koffiemelk uit de eenpersoonskoffiemelkverpakkingetjes kan pompen. "Zonder dat ik het lipje hoef af te breken, meneer Fillet! Een onooglijk gaatje volstaat, niet in de kostbare, bedrukte bovenkant, maar in het plastic kuipje zelf. Een minuscuul angeltje boort zich vervolgens een weg naar de bederfbare inhoud, en met een kabouterzuigertje pomp je de melk weg." Ze was wat sneller gaan praten, meegesleept door haar en-thousiasme. "Wat een schatten, die kinderen van mij", zuchtte ze. Een mooier cadeau had ze nooit gekregen.

En mannen hebben rare hobby's, zei je?

Dendermonde is Gaza niet

2009-01-31T12:03:00.003+01:00

Een jongen met kortsluitingen in zijn hoofd. Zot en zonderling en in het bezit van een mes. Resultaat: drie doden, waarvan twee kinderen.

Hooggeplaatste heren, helder van geest en volkomen bij hun verstand. Ze nemen een weloverwogen beslissing. Resultaat: dertienhonderd doden, waarvan vierhonderd kinderen.

Gaza is erger want Gaza is geen incident.

Ik vond Anciaux niet zielig. Deze week toch niet.

De favoriete reisbestemming van

2009-01-27T11:59:00.005+01:00

Ik heb daarnet iemand ontgoocheld. Een mevrouw van De Standaard belde me op. Ze wou weten wat mijn favoriete reisbestemmingen zijn. Ik heb geen favoriete reisbestemmingen, het liefst van al reis ik niét. Reizen is voor mensen die thuis niet gelukkig zijn, heb ik haar gezegd.

Dat leverde een seconde stilte op. Ze hapte naar adem en ik hoorde ze naar een vraag zoeken. Die kwam. Of ik dat standpunt wou motiveren. Nee, dat wou ik niet. Omdat thuiszijn de natuurlijke toestand van de mens is. Wie die natuurlijke toestand wil wijzigen moet dat motiveren. De reiziger dus, niet ik. Thuis ben je thuis, dat volstaat als motivatie.

Dat zei ik die mevrouw. En ik vond mezelf een klootzak. Want de krant moet vol en ze doet ook maar haar werk en op die manier komen we nergens en ik vrees dat ik nog onsympathieker klonk dan ik ben. Laat Philip Geubels zo'n dingen zeggen of Bart Dewever, die komen daarmee weg. Maar ik?

Ik zal het aan mijn chef melden, zei de mevrouw van De Standaard. Doe dat, zei ik, dan kan hij me straffen.

Ik meende het.

Twee maal tien

2009-01-25T16:05:00.005+01:00

Het is een gedoe om iets in een kleiner lettertype te zetten en eigenlijk ziet het er ook niet uit. Dus vooruit maar: ik heb gelopen. Dat was meer dan een jaar geleden. Misschien was het wel twee jaar geleden, ik durf het niet na te kijken. Aanvankelijk had ik een goeie reden om niet te lopen: die ontstoken achillespezen. Die hebben maanden gezeurd, geloof me. Op de duur evolueerden ze van "een goeie reden" naar "een bruikbaar excuus", en nog later had ik geen excuus meer nodig. Ik liep gewoon niet meer, het was voorbij.

Ik zou het in een klein lettertype willen tikken omdat ik niet helemaal zeker ben van mezelf of ik dit volhou: ik loop dus opnieuw. Twee keer tien minuten daarnet, met een minuutje rust. Het voornemen is om dat dindag opnieuw te doen. En Zij loopt mee, op spiksplinternieuwe turnsloefen. Pardon, loopschoenen. Te spiksplinternieuw, we hebben een modderparcours uitgekozen om ze wat te ontwitten.

Samenvattend: we zijn vertrokken.

Change

2009-01-20T20:32:00.002+01:00

Obama blogt.

Kleine oogjes

2009-01-18T01:37:00.000+01:00

Half twee 's nachts. Nog 45 bladzijden. Dit gaat zich morgen wreken. Ik geef mezelf nog een uur. Mannen die vrouwen haten, Stieg Larsson.

Dood

2009-01-14T10:28:00.003+01:00

Wie vandaag de Knack koopt, die vervolgens negeert ten voordele van Knack Weekend en doorbladert tot de bijna laatste bladzijde, zal hetvolgende lezen. En het antwoord dat Linda Asselbergs heeft geschreven.

Ik laat de valse vrolijkheid van de Kerstmarkt op de Groenplaats achter me en loop de Jan Blomstraat in, dat tochtgat naast de kathedraal. De wind snijdt me de adem af, ik duik weg in de kraag van mijn jas en ik denk: laat ik een glas gaan drinken in de kroeg van de dode cafébaas. Als laatste eerbetoon. Maar de deur is dicht en de rolluiken zijn neergelaten. Een briefje, de inkt een beetje uitgelopen door het condensvocht: gesloten wegens sterfgeval.

Ik hoefde nooit veel tegen hem zeggen. Er zijn niet veel woorden nodig om te worden voorzien van koffie verkeerd. En ook over muziek hoefden we niet te redetwisten. Ik ging akkoord met de platen die hij oplegde. Wie van Chet Baker houdt, is oké. Ik zei dus niks en hij was het altijd met me eens. Hij droogde de glazen nog eens af en ik mocht er gewoon bijzitten. Drinken. Denken. En nu is hij dood.

Gestorven op dezelfde dag als de dode architect, in dezelfde week als de dode Engelse toneelschrijver, in dezelfde maand als de dode pin-up uit Tennessee en in hetzelfde jaar als de duizendjarige dokter en de dode zanger. Er werd vlotjes gestorven in 2008. De dood heeft het druk gehad, Linda.

Ik denk dat ik weet wat het is: de Magere Smeerlap is aan het oefenen om mij te pakken. Het grote werk, vroeg of laat. En hij slaat nooit toe aan het einde van een leven, maar altijd er middenin. Dat is een vooruitzicht dat ik niet verdraag. Want er zal altijd nog iets zijn waarvan ik de afloop wil kennen. Er is altijd nog een vraag die moet worden beantwoord, een regering die moet worden gevormd, een oorlog die moet worden beëindigd. En er gaat altijd nog een kind geboren worden waarvan ik de naam wil kennen. Ik wil uitstel. Eén dag desnoods. De krant van morgen, laat me die nog lezen. Maar de dood onderhandelt niet.

Ik zit dit stukje te schrijven, Linda, en ik weet dat er twee weken verlopen voor het verschijnt. Dat is een eeuwigheid. Ondertussen zal er een nieuw jaar zijn begonnen. Allicht is de kroeg van de dode cafébaas opnieuw open. Weer een briefje aan de deur: nieuwe uitbater. Allicht staan er ondertussen al nieuwe namen op het lijstje van de Dood, Linda. Want hij neemt geen dag vrij omdat het nieuwjaar is, hij trekt zich nergens iets van aan en werkt rustig voort.

Leef ik nog?

Leef jij nog?

Linda?

Mannen die vrouwen haten

2009-01-11T09:41:00.006+01:00

Ik ben begonnen. Ik lees bijna geen fictie, maar dit moést. Van iedereen. Stieg Larsson, de dode Zweed. Vijftien regels ver stuitte ik op een onverdraaglijke fout van de vertaler.

"Hij is er."
"Wat is het dit jaar?"
"Ik weet niet wat voor bloem het is. Dat moet ik nog uitzoeken. Hij is wit."

Aaargh...! De bloem, hij is wit! Tineke Jorissen-Wedzinga heet de vertaalster. Hij verdient kletsen!

Rijm

2009-01-11T09:30:00.003+01:00

Ik zag een meneer met een fototoestel door de ochtend wandelen. Die moet oppassen. Een boom met berijmde kruin is geen kitsch, de natuur is niet tot kitsch in staat. Maar maak er een foto van en ze past perfect naast het huilende zigeunerinnetje en het paard bij zonsondergang.

Dos Trovadores

2009-01-02T11:12:00.004+01:00

Vanavond! Roma! Feest! Maar niet zo van dat feest met zattigheid en brallerig gezang. Nee, we gaan stilletjes genieten en een blik van verstandhouding uitwisselen. Een glimlach, meer niet. En warm worden vanbinnen. Het jaar inzetten in schoonheid. Raymond van het Groenewoud en Fernando Lameirinhas.

Kraan

2008-12-30T13:34:00.002+01:00

We waren in Londen. Iedereen was in Londen. Maar we waren te vroeg. Gelijk daar kranen staan. Die stad is nog niet af.

Sint Idesbald

2008-12-30T00:20:00.003+01:00

Ergens op dit strand zitten twee zeehonden, hadden ze ons gezegd.

Maar waar? Maar waar?

Zonde

2008-12-29T11:57:00.006+01:00

Er zijn zo van die programma's waar je zoveel van verwacht dat je vreest dat je bang moet zijn dat het mogelijk een heel klein beetje wie weet allez het zal toch niet tegenvallen vanavond zeker. Het zou zonde zijn. Van de zendtijd.

~~Krdjie. BreedbeeldYouTube. Dat past niet in mijn layout.~~ (Danku Marc.)

Kindjes

2008-12-23T17:43:00.001+01:00

Ik weet bijna zeker dat Miet en Wilfried bij de koning zijn binnengereden met drie kinderen Martens op de achterbank. Bij het buitenrijden een paar uur later, zijn die verdwenen. Quid kindjes?

Dit was geen nieuws in 2008

2008-12-21T13:21:00.007+01:00

In Kenia ruziën de Maasai, de Kalenjin en de Kisii al geruime tijd over land in de Olmelilvallei. Op 1 maart vochten de Maasai en de Kalenjin een veldslag uit op de Kapuneheuvel. Met pijl en boog. Twintig doden. Foto van Yasuyoshi Chiba (AFP/Getty Images) (via Boston/The Big Picture

Thee

2008-12-21T11:18:00.005+01:00

De laatste Knack is al vier dagen oud, en ik heb mezelf nog niet gelezen in de Weekend. Linda schreef een stuk over de overdaad aan elektrische keukentoestellen. In een bijzinnetje zei ze een theedrinker te zijn. Daar ging ik op door. Aldus.

Jij bent dus van huis uit een theedrinker, Linda. Dat verbaast me. Ik ken je als een geestige, energieke vrouw die van aanpakken weet. Het mensentype dat van hot naar haar holt, associeer ik spontaan met koffie. De dag beginnen met een stevig startschot: een kop zwart en bitter vocht waarmee je jezelf meteen het leven in katapulteert. Maar ik moet mijn mensbeeld herzien: jij neemt dus thee bij het ontbijt. Nauwelijks meer smaak dan een kop warm water. Een aroma verwant aan de geur van het warme dekentje waarvan je net afscheid hebt genomen, het ontbijt als voortzetting van de slaap.

Thee. Kijk eens hoe je dat schrijft, Linda. Die tweede letter die nergens voor dient. Een h, de slapste letter van het alfabet. Die is nog snelsnel ertussen gefoefeld, alsof de Grote Woordenbedenker geschrokken was van die stevige t waarmee thee begint en zich wil excuseren voor het overdreven enthousiasme. Koffie excuseert zich niet. Khoffie, pfff. Thee, dat is voor als je ziekjes bent.

Ik moet voorzichtig zijn met mijn harde woorden, want de kloof tussen koffie en thee loopt dwars door mijn gezin, Linda. 's Ochtends staat er bij ons én een espressomachine én een waterkoker te pruttelen. Waarmee we opnieuw bij de huishoudtoestellenovervloed zijn. Ik schaar me vanzelfsprekend achter jouw pleidooi voor soberheid. Ik zag daarnet in het foldertje van Blokker dat de kans bestaat dat er een elektrische pepermolen onder de kerstboom terechtkomt, straks. Zelf draaien hoeft niet meer. Dan toch liever een boekenbon. Tiens, een elektrisch boek dat zelf de bladzijden omslaat, bestaat dat al? En dat ze nog altijd geen elektrisch koffielepeltje hebben uitgevonden. Dat vermoeiende roeren, daar moeten we toch van verlost kunnen worden?

Een van mijn kinderen kreeg lichtjes in zijn ogen. Hij zag het al helemaal voor zich: je moet een lepeltje maken waar wieltjes aanzitten, papa. Vader was kritisch. Onderaan het kopje ligt suiker, jongen, en daar struikelt dat lepeltje over, geen goed idee dus. Neenee, papa, die wieltjes moeten bovenaan zitten. Ze rijden over de rand van het kopje en het lepeltje hangt los in je koffie - of jouw thee, Linda. Een beetje zoals een traplift voor ouderlingen die over de trapleuning rijdt, zei hij nog. Ik was helemaal mee.

Ik had het idee moeten patenteren voor ik het hier prijsgaf.

Kerstvraagje

2008-12-21T10:27:00.005+01:00

Met hoeveel waren, volgens de Bijbel, de Driekoningen?

Het is een vraag uit QI, de geniale BBC-quiz, gepresenteerd door Steven Fry. De redactie achter Fry maakt er een sport van vragen te bedenken waarop het antwoord poepsimpel lijkt. Telkens blijkt de waarheid niet voor de hand liggend te zijn. Het juiste antwoord is: we weten het niet. Nergens in de bijbel staat dat de koningen met zijn drieën waren. Waarom denken we dat dan? Die cadeaus zitten er voor iets tussen: goud, wierook en mirre. Drie cadeaus, ze zullen dus wel met zijn drieën geweest zijn.

Nog zo'n typische QI-vraag, opnieuw bijbels: hoeveel schapen nam Noach mee op zijn ark?

Lees het zevende hoofdstuk van Genesis. God heeft tegen Noach gezegd: Van alle reine dieren moet je zeven mannetjes en hun wijfjes meenemen, van de onreine dieren moet je er twee meenemen, een mannetje en zijn wijfje. Schapen zijn rein, als Noach gedaan heeft wat God hem heeft opgedragen, had hij dus veertien schapen op zijn ark. Quite Interesting, isn't it?

QI, maandag op BBC1. Het thema is "koude". Ha! Dat is ook het thema van Het Laatste Uur deze week.

Rapport

2008-12-19T20:33:00.002+01:00

Opmerking van de leerkracht bij het vak biologie. Goed gewerkt. Je hebt de voortplanting onder de knie. Prettige vakantie. Kom daarmee thuis.

Hallo, met God?

2008-12-17T08:38:00.005+01:00

Daarnet de kardinaal gehoord in De Ochtend? Feyten of Fillet had gisterenavond al geprobeerd om Danneels te interviewen over zijn groene kerstboodschap. Wij wilden dat telefonisch doen. Bot gevangen. Kardinalen telefoneren niet, liet zijn woordvoerder weten.

Ik had dat kunnen weten. Een paar maanden geleden wou ik bisschop Van Gheluwe telefonisch interviewen en dat ging ook niet. Bisschoppen telefoneren niet, liet zijn woordvoerder mij toen weten.

Twee keer ben ik vergeten te vragen: waarom eigenlijk niet?

Verlanglijstje

2008-12-17T08:02:00.002+01:00

Een grizzlybeerzetel! Of twee!

Zamenhof

2008-12-15T21:49:00.005+01:00

Het was vandaag Zamenhofdag, feestdag van de Esperantisten. Ludwig Lejzer Zamenhof, bedenker van het Esperanto, werd op 15 december geboren in het jaar 1895. Hij sprak van huis uit Russisch, Jidisch, Duits en Pools, leerde Frans, Latijn, Grieks, Hebreeuws en Engels, en had noties van Italiaans, Spaans en Litouws. Dat zijn twaalf talen. Zijn eigen Esperanto was taal nummer dertien en is - dus - niet echt van de grond gekomen. Maar er is iets te zeggen voor de gedachte die er achter zit: één taal waarmee iedereen uit de voeten kan.

Zamenhof wou nog verder gaan. Hij bedacht ook het homanarisme. Of zoals hij het zelf zou zeggen: el homanarismo. Een eenheidsgodsdienst. De tien geboden samengevat in het éne gebod van het homanarisme: volg je geweten. Want God heeft zijn wetten in ieders geweten gelegd. Binnenskamers mag iedereen geloven wat hij wil en de taal spreken die hij wil, maar buitenshuis beleiden we allemaal het homanarisme en spreken we allemaal Esperanto, dat was volgens Zamenhof het recept voor een betere wereld.

Dromerij. Het mag. En de hymne van de Esperantisten vind ik aandoenlijk schoon.

Been there, done that...

2008-12-11T22:23:00.000+01:00

Oeps. Dit is al de tweede internethype waar ik intrap, deze week. De vorige was Facebook. Gedane zaken in vetjes. En cursief de activiteiten waar ik wel goesting in heb.

1. Started your own blog
2. Slept under the stars (Scouts. Bedachtzame Ever.)
3. Played in a band (Yep. Rockrally halfweg de jaren '80. Eruit in de eerste ronde.)
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower (Zie 2.)
6. Given more than you can afford to charity (En geen schuldgevoel.)
7. Been to Disneyland (Efteling, telt dat ook?)
8. Climbed a mountain (Maar niet met touwen en gevaar enzo hé.)
9. Held a praying mantis (Wel gewone sprinkhanen.)
10. Sang a solo (Zie 3.)
11. Bungee jumped (Zot!)
12. Visited Paris (Onderandere tijdens die hete zomer. Ik wil terug.)
13. Watched a lightning storm at sea
14. Taught yourself an art from scratch (Zie 3.)
15. Adopted a child
16. Had food poisoning (Zie 2.)
17. Walked to the top of the Statue of Liberty (Enkel voorbij gevaren.)
18. Grown your own vegetables (Pompoen gaat dus echt vanzelf, he. En aardpeer is onkruid.)
19. Seen the Mona Lisa in France (Ze is kleiner dan in de boekskes.)
20. Slept on an overnight train
21. Had a pillow fight (Op den duur werden het pantoffels en er sneuvelde een spiegel.)
22. Hitch hiked (Met de rugzak achterop een moto is geen goed idee.)
23. Taken a sick day when you’re not ill (Op school. Om mijn lief af te halen op haar school.)
24. Built a snow fort
25. Held a lamb (Nee. Maar wel een kalfje. En een babytijger.)
26. Gone skinny dipping
27. Run a marathon (Never. Niks voor mij.)
28. Ridden in a gondola in Venice (Ik leer iets bij: ridden a gondola.)
29. Seen a total eclipse (De vogels vielen stil.)
30. Watched a sunrise or sunset (In de winter dagelijks.)
31. Hit a home run (Zou dit een Amerikaans lijstje zijn?)
32. Been on a cruise
33. Seen Niagara Falls in person
34. Visited the birthplace of your ancestors (Tiens. Ik weet niet waar mijn vader is geboren...)
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language (De peetaal.)
37. Had enough money to be truly satisfied (Ben even arm geweest. Born in the sixties, dus werk zoeken in the eighties. Dat lukte niet.)
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person
39. Gone rock climbing
40. Seen Michelangelo's David
41. Sung karaoke
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa (De Maasai leerden mij een leeuw, en ik hen een haai vangen.)
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance (Niet als slachtoffer. De verpleger bleek een oud-klasgenoot.)
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris (Daar was ik te gierig voor. Verdieping drie vond ik hoog genoeg. Ik ben er wel afgesprongen, van de Eifeltoren. Tree per tree.)
51. Gone scuba diving or snorkeling
52. Kissed in the rain (Mogelijk. Allicht.)
54. Gone to a drive-in theater (Qué?)
55. Been in a movie (Televisie, telt dat? Nee zeker?)
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business (Ik ben administratief gehandicapt.)
58. Taken a martial arts class
59. Visited Russia (Leningrad staat op het verlanglijstje.)
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason (Dat is nooit echt zonder reden.)
64. Donated blood, platelets or plasma (Nee. Schuldgevoel.)
65. Gone sky diving (zie 11.)
66. Visited a Nazi Concentration Camp (Wel de Dossin-kazerne.)
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy (Ik reken op mijn ouders. Lego. Niet wegdoen, mama.)
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar (En morgen voor het eerst truffel.)
72. Pieced a quilt (Echt waar. Gedaan. Maar slechts een paar steekjes.)
73. Stood in Times Square (Er waren camera's bij. De passanten staarden, en vroegen zich af waar ze me van moesten kennen.)
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job (Ik nam het initiatief, maar de bank was wel blij dat ik weg was.)
76. Seen the Changing of the Guards in London (Overgeslagen.)
77. Broken a bone (Een kleintje.)
78. Been on a speeding motorcycle (Achterop. Zie 22.)
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book (Twee. Nee, drie.)
81. Visited the Vatican (Ik wil terug.)
82. Bought a brand new car (Altijd occasie, altijd contant betaald.)
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper (Part of the job)
85. Read the entire Bible (Ben ik allang van plan.)
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating. (Mosselen)
88. Had chickenpox (Zijn dat de windpokken?)
89. Saved someone’s life (Gelieve er rekening mee te houden dat ik niet goed kan zwemmen.)
90. Sat on a jury (Ellende.)
91. Met someone famous (Part of the job.)
92. Joined a book club
93. Lost a loved one (...)
94. Had a baby (Drie.)
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit (Maar het bleek een slag in het water. Ik geloof dat de juridische terminologie was: zaak zonder voorwerp.)
98. Owned a cell phone (Nu je het zegt, vroeger hadden we dat niet.)
99. Been stung by a bee
100. Read an entire book in one day (Suske en Wiske, De Dulle Griet, in 1969. Het eerste boek waarvan ik alle lettertjes las. Ik was trots.)

Over dat Maasaiverhaal moet ik eens een blogje schrijven.

1980

2008-12-08T09:38:00.002+01:00

8 december vandaag. Triestige dag. Oh no, not John.

Het Laatste Uur 014 - Ik was 14

2008-12-06T18:39:00.005+01:00

Ik werd 14 eind 1976. Boney M stond op één in de BRT top dertig. Ik sloot me elke zaterdag op in de auto om ongestoord te kunnen luisteren. De rest van de week moest ik het stellen met de platen van mijn ouders. Nana Mouskouri, Deutsche Grammophon, James Last. Ge moogt van James Last zeggen wat ge wilt, maar In the mood en American Patrol heb ik voor het eerst gehoord dankzij hem. Dank u, James.

Bon. Het thema van Laatste Uur, zondagavond om 13u op Radio 1, is dus de muziek waar je van hield op je veertiende, twijfelend tussen kind en puber.

Eén singeltje hadden we. In huis gekomen toen de zus van mijn moeder trouwde en er dus een act voorbereid moest worden. De tantes en de nonkels deden iets grappigs op de melodie van Shame & scandal van Shawn Elliott. Dat moet rock 'n' roll zijn, dacht ik. Dat was bijna juist. Het was calypso.

Shame and Scandal zit er zondag niet in. Maar wel veertien andere platen van veertien andere mensen die in veertien andere jaren veertien waren. Ofwel luisteren, ofwel een abonnement nemen op de podcast.

Ik had ook nog graag "De Bremerstadsmuzikanten" laten horen, een sprookjesplaatje uit mijn kindertijd. Op de b-kant stond een liedje dat "Het Bremer rock en rollkwartet" heette. Salonrock'n'roll, gezongen door Martine Bijl, en lange tijd de opwindendste muziek die ik ter beschikking had. Ik ben er van de week speciaal voor naar mijn ouderlijke zolder geklommen. Helaas bleek het plaatje kapot. Op de zijkant gevallen en een stuk eruit. Of zoals mijn mama zei: een plaatje met een hoek af.

Volgende week is het thema "Steden". Zoek in uw platencollectie een lied dat in dat thema past, bedenk er een wervende intro van maximaal zestig seconden bij, neem die op met uw computer en stuur het werkstukje naar hetlaatsteuur@radio1.be. Zo komt u op de radio.

Late adopter. Very late

2008-12-06T14:13:00.008+01:00

Sinds zesendertig uur heb ik een Facebook profiel. Het begrip "vriend" heeft in die korte tijd een heel andere inhoud gekregen. Vroeger had ik twee echte vrienden en ik vond dat veel.

Mocht jij toevallig een ervaren facebookgebruiker zijn, dan kan je me misschien helpen. Is er een vriendelijke manier om tegen iemand néé te zeggen als ze je vragen om vriend te worden? Ik wil graag vriend worden van mijn vrienden, ook van collega's en vage kennissen, maar ik krijg verzoeken van wildvreemden. Hoe zeg je daar nee op? Of moet ik niet moeilijk doen en ja zeggen op alles?

En zou Tante Annie mij willen verklappen hoe ze het voor mekaar krijgt dat haar blogpostjes op Facebook verschijnen? Of is dat weer zoiets dat niet lukt met mijn oude, kreupele Blogger-account?

De Morgen

2008-12-04T19:32:00.002+01:00

Iemand zei het gisteren nog, toen we hoorden van de 26 ontslagen bij De Morgen: ze willen die krant kapot krijgen zeker?

Ik dacht ach, zo'n vaart zal het wel niet lopen. Ik denk veel te vaak ach, zo'n vaart zal het wel niet lopen.

Maar vanochtend, toen ik het redactie-exemplaar zag, piepte ik anders. Ze is kapot, die krant.

Muis

2008-12-04T07:29:00.001+01:00

Vandaag in de Weekend Knack.

Zwart kan je het niet meer noemen, de kleur van de hemel achter het dakvenster. Het donkerste donker van de nacht is voorbij. Aan de andere kant van het glas twijfelt het al richting blauw, maar de ochtend is nog ver weg. Het huis en zijn bewoners slapen, maar mij lukt het niet meer. Slapen is woelen geworden en vervolgens langdurig naar het plafond staren en peinzen peinzen peinzen. Dat mag je jezelf niet toestaan, nachtelijk peinzen kan eigenaardig uitdraaien. Dus ben ik uit het bed gestapt. Geen licht aangeknipt, de bijna volle maan volstaat om de trap af te geraken. Beneden steek ik het leeslampje aan. En dan zie ik ze.

De muis.

Ze bestaat dus echt. Daarover werd in de huiselijke kring sinds een paar dagen gespeculeerd. Iemand had iets horen ritselen. En er woei een raar luchtje door de kelder. Er moest dus een muizenval worden gekocht, besloten we. Dat is geen eenvoudige kwestie, Linda. De verkoper probeerde ons een val aan te smeren waarmee je muizen levend kan vangen. Je kan ze dan volkomen diervriendelijk weer vrijlaten in de tuin, zei hij. Zeven euro vijfenvijftig. We kochten het ouderwetse modelletje met een klapijzer dat het muizennekje breekt. Eén vijfennegentig, kaas niet inbegrepen.

Het stukje kaas bleef ongemoeid en de muis bleef onzichtbaar. We begonnen aan onszelf te twijfelen. Misschien was dat geritsel inbeelding en de geur in de kelder zou van een zwerfkat kunnen zijn. Tot een van ons een gat vond in de muur tussen het berghok en de wc. Een echt tekenfilmmuizenholletje. Mooi halfrond. De toon van het commentaar aan de ontbijttafel evolueerde van verontwaardigd naar respectvol. Dwars doorheen baksteen en cement, met als gereedschap
enkel muizentandjes. Mooi werk.

Maar we besloten niet flauw te doen. Muizen zijn plaagdieren, zegden we tegen elkaar en we legden een zakje vergif. Difenacoum, een anticoagulant. Het telefoonnummer van het antigifcentrum staat groot op de verpakking.

Het muisje dat ik zag lopen vannacht gaf niet de indruk dat het zich tegoed had gedaan aan difenacoum. Het heeft me zelfs heel even aangekeken met haar bolle, glinsterende oogjes. Zij net zo verbaasd over mijn aanwezigheid, als ik over de hare. Dat schept meteen een band, we hadden iets gemeenschappelijks, muis en ik. Het was wellicht een blik van verstandhouding, zoogdieren onder elkaar.

Ik heb het gif weggedaan, Linda. En morgen haal ik die diervriendelijke val van zeven euro vijfenvijftig.

Piet

2008-12-03T22:16:00.002+01:00

Gespot in de koffiekamer van de VRT. Hij koos een yoghurtje, een broodje kaas en erwtensoep. Ik ben niet helemaal zeker, maar ik geloof dat ik Piet twee zakjes Roycosoep in één beker zag leegschudden.

Sinterklaas

2008-12-03T16:36:00.005+01:00

De heilige Nicolaas was zo verschrikkelijk vroom, dat hij als baby al vastte. Twee dagen per week weigerde hij de borst. Op woensdag en op vrijdag.

Ik kwam hem vandaag op het werk tegen tijdens een plaspauze. Hij was een beetje gegêneerd, zei de Sint, omdat hij zonder mijter rondliep.

De ware stem

2008-12-01T08:23:00.004+01:00

Eén van de gelegenheidpresentatoren van Het Laatste Uur heeft zijn beklag gemaakt over de klank van zijn stem als hij op zondagavond op de radio komt. Hij herkent zichzelve niet en vraagt zich af wat voor filters ik er allemaal op zet.

Weleuh, dat hangt ervan af. Soms ruist of bromt een inzending, soms ploffen de p's en de b's, soms sissen de s'en. Dan durf ik er nogal stevig tegenaan te filteren.

Maar in het geval van de klager - hij klaagt vriendelijk en beleefd, dat moet gezegd - heb ik nauwelijks gefilterd. En toch blijft hij vinden dat hij niet klinkt als zichzelf.

Vroeger, toen ik nog niet op de radio werkte, vond ik ook dat mijn stem raar klonk op de zeldzame momenten dat ik een opname van mezelf hoorde. Dat heeft iedereen. En dat komt omdat je stem, zoals die in je eigen oren klinkt, je stem niet is. De klank wordt vervormd door de akoestische eigenaardigheden van je eigen schedel.

Het slechte nieuws voor de klager is: die rare klank die je op de radio hoort, is je ware stem.

Het Laatste Uur 013 - De Hond

2008-11-29T15:04:00.010+01:00

't Is elke week hetzelfde met dat Laatste Uur. Op het eind van het programma ligt er telkens weer een stapel niet gedraaide platen, wegens tijd tekort. Hieronder wat aanvullingen.

Your Dog - The J's with Jamie

De opener van Het Laatste Uur. Dit is de onverknipte versie. The J's waren een studiogroepje dat reclameboodschappen inzong. Maar dat liep zo lekker dat ze drie LP's lang bij elkaar bleven.

Black Eyed Dog - Nick Drake

Kiekenvel. Je hoeft niet met kettingen te rammelen of een doodskopmasker op te zetten of BOE! te roepen om een morbiede sfeer op te roepen. Onbegrijpelijk van mezelf dat dit niet in het reguliere radioprogramma is geraakt.

Ik ben mijn lieve hondje kwijt - Bert & Ernie

Ik vond dat ik moest kiezen. Ofwel Bert & Ernie, ofwel Wim Sonnevelt met "Het hondje van Dirkie". Ben niet helemaal zeker of ik juist heb gekozen.

How come my dog don't bark (when you come around) - Dr. John

Ik moet opletten, of Dr. John zit elke week in het programma. Dat is de enige reden waarom How come er niet bij is, zondagavond.

How come my bull dog don't bark - Howard Tate

Ik heb even met het idee gespeeld om dit te draaien in de plaats van Dr. John. Zelfde thema, andere melodie. En nét iets minder straf.

How much is that doggie in the window - Patti Page

Trouwe luisteraars van Het Laatste Uur weten dat we niet vies zijn van kitsch en camp. Had ik twee uur ter beschikking...

If dogs run free - Bob Dylan

Ik heb een raar parcours gelopen voor ik Dylan leerde waarderen. If dogs run free was een van de nummers die me over de streep trokken. Amateuropname, maar ik vond niks anders.

Ik luister te weinig naar teksten. Pas naar aanleiding van dit Laatste Uur heb ik de zin "Move over little dog cause the big dog's moving in" gehoord in "Move it on over" van Hank Williams. Dat lied is desalniettemin niet in het programma geraakt. Hellhound on my trail van Robert Johnson ook al niet. Schande.

Hound Dog - Willie Mae "Big Mama" Thornton

Dit is Willie Mae Thornton die voor de allerlaatste keer Hound Dog zingt, twee maanden voor haar dood in 1984, nog geen zestig jaar oud. Ze is dan al lang geen "Big Mama" meer, maar uitgeteerd en moe. De lever, meneer. De drank.

En 1952, ter vergelijking:

Volgende week is het thema van Het Laatste Uur: Ik was 14. Van welke muziek hield u toen u 14 was? Zelf twijfelde ik tussen het Oinkbeest en Yes. Het programma over De Hond loopt zondag 30/11 tussen 23 en 24 uur, en er is ook de podcast.

De betreurde

2008-11-26T21:05:00.001+01:00

Ik maak u deelgenoot van een gesprek ter redactie. Op de radio speelt "Who is he" van Blue Blot. Ward vraagt zich af of Ruth Joos gaat afkondigen met de woorden "Dat was de betreurde Luke Walter Junior". Ze doet het niet. Gelukkig, is de mening van de meeste redacteuren, dat zou wel heel erg vrije radio geweest zijn.

Waarop zich een, bwa, niet oninteressant gesprek ontwikkelt over de vraag hoe lang na de dood van een muzikant gesproken kan worden over "de betreurde zus en zo". De betreurde Wannes Van de Velde, de betreurde Miriam Makeba, de betreurde Ray Charles, de betreurde Wim De Craene, de betreurde Frank Sinatra, de betreurde Jacques Brel, de betreurde Johann Sebastian Bach?

Wim maakte een grafiekje op het redactiebord. Op de x-as leeftijd bij overlijden, op de y-as verstreken tijd sinds overlijden. Waarbij geen rekening werd gehouden met parameters als bekendheid van de betrokkene, muziekgenre waarin hij actief was, ervaring en creativiteit van de presentator, type radiozender. (De woorden "sigaar" en "Tom weg" zijn interne keuken van het programma Mezzo.)

En toen moest er worden doorgewerkt.

Het Laatste Uur 012 - Dagen van de week

2008-11-23T21:59:00.009+01:00

Om ik weet niet welke reden begint Het Laatste Uur nu al een paar weken na elkaar met iets cabaretesk. Deze week They Might Be Giants.

Het was ofwel Maandag van De Mens, ofwel Monday van Wilco. Frank Vander Linden of Jeff Tweedy. Onmogelijke keuze. Was het onder politieke druk dat ik voor de Vlaamse productie ging? Hieronder de afvaller. Ook straf, hé Frank?

Zo makkelijk als het vorige week ging, zo moeilijk was het deze keer. Erg weinig inzendingen. Qua dinsdag kwam Dominique Wittevrongel ter hulp. Dinsdag, Bowiedag. Al had Ruby Tuesday ook gekund. In de versie van U2 bijvoorbeeld. Vanaf 6'30". En op 6'48" is het al voorbij.

Er zijn bijzonder weinig platen over woensdagen. Eentje van The Undertones, maar echt goed vind ik dat niet. Op de radio toch maar voor Costello gegaan. En donderdag is ook al niet gemakkelijk. Alle liedjes die daarover bestaan zitten in het programma.

En dan is het weekend. Vrijdag, zaterdag, zondag, je struikelt over het repertoire.

Friday - JJ Cale, slechts één akkoord.

Shine, shave, shower (It's saturday) - Lefty Frizzel (Ik vind niks anders dan deze kajakkende Amerikanen die al peddelend dat
bijzonder zaterdagse lied aanheffen.)

Never on sunday - The Muppets

Volgende week is het thema van Het Laatste Uur: De Hond. En er is natuurlijk de podcast.

Wannes

2008-11-23T21:21:00.006+01:00

De wereld lag onder een dik pak sneeuw toen we uit de Roma kwamen. Alles is dan schoner, zelfs de lelijke Turnhoutse Baan. Alles lijkt dan vriendelijker, zelfs de flikken en de dood.

Er stond één bekertje water bij de pupiter naast Wannes zijn kist. Iedere spreker heeft daar een slok van genomen, van hetzelfde bekertje. Als Bob De Moor of Karel Vingerhoets verkouden waren vandaag, zijn morgen Patrick Janssens, Dré Peremans, Filip Van Luchene, Jean-Pierre Rondas, Jan Decleir, Adriaan Raemdonck, Jan Desmet en Ramsey Nasr ziek.

Toen ze "Comme Facetta Mameta" speelden, kreeg ik het moeilijk, al is dat vrolijke muziek.

We gaan het zonder de Wannes moeten doen. Maar het is wel schoon geweest.

Zondag in Antwerpen

2008-11-23T21:12:00.002+01:00

Vechtjas

2008-11-19T10:14:00.005+01:00

Linda Asselbergs denkt vandaag in de Weekend Knack dat ik nooit gevochten heb. Dat ik daar te beschaafd en te zachtmoedig ben.

Ik niet vechten, Linda? Je onderschat me. Ik ben er zelfs voor opgeleid: ik kan schieten en ik kan met een bajonet uit de voeten. Ik ben namelijk soldaat geweest. Drie weken, niet langer. In die korte tijd heb ik tien kogels mogen afvuren en heb ik één keer een man-tegen-mangevecht geoefend. De vijand was respectievelijk een kartonnen silhouet dat we door het hoofd moesten schieten en een ~~jutten~~ juten strozak waar we brullend op af moesten lopen. De korporaal-chef verzekerde ons dat een echte buik met darmen waar je een bajonet inploft ongeveer hetzelfde aanvoelt.

En toen keurden ze me af. Over het hoe en het waarom ga ik niet in details treden.

Een keer heb ik echt gevochten. Vijfde leerjaar, na de avondstudie. Het moet in de winter geweest zijn want het was al donker en er cirkelden vleermuizen rond de booglamp die de speelplaats verlichtte. Laat ik hem I. noemen, hij zat een klas hoger. Als je in het vijfde leerjaar zit, Linda, is een jongen van het zesde een onoverwinnelijke reus. Maar wat hij tegen mijn broertje zei was zo lelijk, dat ik vergat dat hij een halve kop groter was dan ikzelf. Ik vloog hem aan.

Het was jassentrekkerij en zo, gevechtstechnisch stelde het niks voor. We rolden over de koude plavuizen en de ene probeerde de ander eronder te krijgen. Hij was sterker, maar ik was kwaaier. Het lukte. Ik zat bovenop zijn ribbenkast, drukte zijn handen tegen de grond en zette mijn knieën op zijn forsbollen. Zo noemden we dat, forsbollen. Ik, nat van de tranen en het snot dat ik niet kon wegvegen omdat ik geen handen vrij had. Hij, klemvast. Bij meer ervaren vechtersbazen had wel eens gezien hoe ze hun tegenstander enkel met de knieën in bedwang konden houden. Dat was de ultieme vernedering. Maar dat kon ik niet, ik had alles wat ik in huis had nodig om I. tegen de grond te houden.

Daar zaten we dan.

Ik weet echt niet meer hoe we uit die patstelling zijn weggeraakt, Linda. Maar ik herinner we wel dat ik, overwinnaar, huilend naar huis ben gegaan. Dat ik trilde en dat ik kou had. En dat we onderweg niks tegen elkaar hebben gezegd, mijn broertje en ik.

I. is iets hoogs geworden in het theater. Af en toe lees ik een interview met hem. Hij lijkt me sympathiek.

Radio 1 sessie - Arno

2008-11-18T08:46:00.004+01:00

Samenvattend: je had er moeten bij zijn. Wat een avond! Het hoogtepunt was "Eyesight to the blind". Roland (63) op een akoestische Gibson waarvan de slagplaat was verdwenen en Arno (59) op mondharmonica. Oud worden is iets om naar uit te kijken.

Paul Decoutere was er, de C uit TC Matic. Dat maakte de avond historisch. Decoutere was enkel verstaanbaar als hij Engels sprak.

Marie-Laure Béraud, de moeder van Arno zijn kinderen en op het podium een kruising tussen Piaf en Carla Bruni, moest een interview uitzweten waarvan mijn tenen gingen krullen. De toon sloeg om van genant naar amusant toen Arno ruzie begon te maken over het waar en wanneer van hun eerste ontmoeting.

Nooit heb ik een kortere versie gehoord van Oh La La La. De intro en het refrein, gedaan. Dat kwam omdat Arno moest pissen. En het was dringend.

Gehoord

2008-11-17T17:58:00.002+01:00

"En geen hond die er naar kraait."

Het laatste uur 011 - Blij

2008-11-15T12:54:00.007+01:00

Het thema Blij! Blij! Blij! heeft voor een recordaflevering van Het Laatste Uur gezorgd. Nooit kwamen er meer inzendingen binnen. Dat is niet alleen goed nieuws: ik moet dan mensen schrappen en ontgoochelen, en die hebben daar uren werk in gestoken. Henk enzo. Sorry Henk enzo.

Bovendien had ik geen ruimte om er mijn eigen platen in te smokkelen. Ik word blij van Baby elephant walk (Henry Mancini), Back of my hand (The Jags), Blind date (Ginger), Can I get a witness (Marvin Gaye), Catch my disease (Ben Lee), Chicken Payback (The Bees), Chitty Chitty Bang Bang (uit de Disneyfilm), Comme Facetta Mammeta (Wannes Van de Velde), Don't you just know it (Huey Piano Smith), Everybody's gonna be happy (The Kinks), Funny Funny (The Sweet), Happy days (de tune van de TV-serie), Hold me tight (Howard Tate), Just to see you smile (Chuck Prophet), Let me in (The Sensations), Little Bitty Pretty One (Thurston Harris), Milk Sheik (Lizzy Mercier Descloux), The music's hot (Slim Harpo), Porque te vas (Jeanette), Princess Poo Poo Ly has plenty papaya (Nellie Lutcher), The ruling class (Loose Fur), Sh-boom (The Chords), Shake your tailfeather (Ray Charles), Shame and scandal (Shawn Elliott), Shoorah Shoorah (Betty Wright), Stupidly happy (XTC), Sugar me (Lindsay de Paul), Tico Tico (Carmen Miranda) en Wiggle and giggle (Cory Dale). Die lijst is niet exhaustief.

Hieronder heb ik een half uurtje persoonlijke blijheid bij elkaar geYouTubed. Als voorproefje bij de uitzending van zondagnacht.

Baby Elephant Walk (Henry Mancini)

Back of my hand (The Jags)

Can i get a witness (Marvin Gaye)

Chitty Chitty Bang Bang (Vroeger toen ik klein was, was dat nog veel beter)

Let me in (The Sensations). Tot mij gekomen via de cover van Bonnie Riatt

Just to see you smile (Chuck Prophet). Chuck Prophet zit morgen in de uitzending met een ander nummer, dankzij Rick de Leeuw.

Little Bitty Pretty One (Thurston Harris)

Porque te vas (Jeanette) Ik was een beetje boos toen dingeske dit coverde, allez hoe heet hij? Gabriel Rios.

The Ruling Class (Hier in de akoestische soloversie van Jeff Tweedy, maar eigenlijk van Loose Fur)

Sh Boom (The Chords) Let op, dit is vaak gecoverd, en geen enkele van die covers deugt.

Shake a tailfeather (Ray Charles) Uit The Blues Brothers.

Shame and Scandal in the family (Shawn Elliott) Recent overgedaan door Madness. Met alle sympathie voor Madness - een groepje waar ik ook heel vaak blij van ben geworden - maar ze waren er beter afgebleven.

Shoorah Shoorah (Betty Wright) Geschreven door de grote Allen Toussaint. Die heeft ons ook Everything I do gonh be funky geschonken en Happiness (!) en Working in the coalmine en Yes we can can (!!). Er is veel blijdschap uit die man zijn pen gevloeid.

Sugar me (Lindsey de Paul)

Tico tico (Carmen Miranda) Ow, ow, ow, daar bestaan ook veel foute versies van...

Poezie

2008-11-14T22:03:00.006+01:00

Tom vroeg me twee dingen. Of ik de tekst die hieronder bij "Dood vogeltje" staat als poëzie heb bedoeld. Hij zegt daar typografische aanwijzingen voor te hebben. Waar ziet hij mij voor aan? Voor een dichter of zo? Poëzie! Jakkes.

En of de lezers van mijn blog al geïnformeerd hebben of ik nog leef. Daar raakte hij me op een zere plek. Het is hier inderdaad een dooie boel. Maar ik leef nog, Tom. Ik leef al te zeer om veel te bloggen. Leven eist alle tijd op.

(Morgen bijvoorbeeld: twee kwissen te verhapstukken. Eén op de radio omdat Jan Hautekiet een dag vrij neemt, en één in de Concert Noble. Op de radio is de dresscode: ongeschoren en in jeans. Maar de Concert Noble is poepchique, veel chiquer dan het chicste kostuum dat ik in de kast heb hangen. Er stelt zich dus een probleem.)

Dankje Tom, dat je me weer aan het bloggen bracht.

Dood vogeltje

2008-11-06T08:17:00.003+01:00

Voordeel: het blijft onbeweeglijk liggen. Zolang als je wil.

Nadeel: het is dood. Nog veel langer.

Het is een roodborstje. Het wàs een roodborstje.

Het is nog altijd een roodborstje.

Sam Cooke

2008-11-05T16:36:00.004+01:00

Je struikelt over de bloggers met hetzelfde originele idee: als ik er nu eens a change is gonna come tegenaan smijt?

Stilstand

2008-11-05T15:54:00.003+01:00

Als Linda gedaan heeft wat ik ze hieronder heb aangeraden, staat er vandaag een halve bladzijde wit in de Weekend Knack. Straks eens checken.

Verbiest heet hij, geloof ik. Hij is advocaat en hij heeft een vlammende toespraak gehouden waarin hij heeft gepleit voor stilstand. De leden van het parlement, zei Verbiest, moeten vier jaar lang stoppen met hun wettenmakerij. Vorig jaar zijn er zeventigduizend bladzijden nieuwe wetten en reglementen bijgekomen. Dat is overdreven vlijt, in het Belgisch Staatsblad vindt geen kat haar jongen terug. Het is genoeg geweest. Ter plaatse, rust !

Een zucht van opluchting gaat door het land. Als het parlement ophoudt, kunnen ook de Ivan Devadders en Luc Vanderkelens achteroverleunen. Op de radio komt ruimte vrij voor mooie muziek, de kranten worden dunner en op de trein en in het café hoeven we niet langer van mening te verschillen. De mensen kijken elkaar glimlachend aan en beseffen dat eindelijk, eindelijk het leven kan beginnen. Het wordt tijd.

Zelden krijgt iemand een standbeeld omdat hij niéts heeft gedaan, Linda. Slechts hij die ingrijpt, wordt een Groot Man genoemd. Ten onrechte. Blijven stilzitten is vaak de efficiëntste manier om een probleem de wereld uit te helpen. En als je mij niet gelooft, Linda, moet je het maar eens aan je huisarts vragen. Hij zal het je bevestigen: op een paar lastige aandoeningen na, verdwijnen medische klachten vanzelf. Het is de patiënt die de arts dwingt tot handelen. Maar een voorschriftje maken is economie, geen geneeskunde.

Ik wil nog een stap verder gaan : dadendrang leidt tot rampen. De uitroeiing van de indianen, de Tweede Wereldoorlog, het Heizeldrama, de opwarming van de aarde, FC De Kampioenen, de kredietcrisis, stuk voor stuk het gevolg van overdreven ijver. De mensheid zou heel wat onheil bespaard zijn gebleven als we met zijn allen ons huis niet waren uitgekomen, als we gewoon onze tenen hadden geteld.

Laat ons zelf het goede voorbeeld geven, Linda. Hou je in, laat je toetsenbord onberoerd en zeg tegen je hoofdredacteur dat er een halve witte pagina in Weekend Knack zal staan, deze week. Ze zullen je van luiheid beschuldigen, ze zullen dreigen met ontslag. Maar jij en ik zullen weten: het is omdat we het goed voorhebben met de mensheid.

Obama

2008-11-04T23:59:00.001+01:00

Het moet zo ergens rond 1980 geweest zijn. Professionele voetballers bleken plots jonger dan ikzelf. Dat voelde vreemd, herinner ik me.

Als de nacht verloopt zoals te voorzien en te verwachten is, is morgen de Amerikaanse president een generatiegenoot. Opnieuw vreemd.

Het laatste uur 009 - Dood

2008-11-03T08:09:00.007+01:00

Volledigheid streven we niet na bij Het Laatste Uur. Elke week knaagt het een beetje, er blijft altijd wel iets liggen dat perfect in het thema had gepast. Qua "Dood" had bijvoorbeeld de - euh - ontsterfelijke zin I shot a man in Reno, just to watch him die de ether mogen halen. We maken dat goed als we ooit het thema "Moord" behandelen. Johnny Cash twee maanden voor zijn - euh - dood:

En dit moet u toch ook gezien hebben: een foto van de auteur van "Last Kiss". Het Laatste Uur speelde de Pearl Jamversie, maar "Last Kiss" werd geschreven door Wayne Cochran, the White Knight of Soul. Patrick Lefevere meets Cowboy Henk. Cochran is één van de vele Amerikaanse popsterren die, na een leven van zonde en verderf, van hun paard gebliksemd worden en zich tot de Heer keren. Het zat al een beetje in dit refrein:

"Oh, where oh where can my baby be?
The Lord took her away from me
She's gone to heaven, so I got to be good
So I can see my baby when I leave this world."

Billie Holiday zat erin met "Gloomy Sunday". Dat ging ten koste van "Strange Fruit". Een moeilijke keuze, want even beklemmend.

U kan Het Laatste Uur mee samenstellen en presenteren. Dat je daarvoor met de computer een inleidingetje moet opnemen is een serieuze drempel, ik weet het. Antoine Légat stuurde zijn tekst per mail, maar zo werkt het niet. Het was nochtans een goeie: Eind 1986 bracht Prince ,,Parade'' uit, soundtrack bij zijn helaas geflopte prent ,,Under The Cherry Moon''. Als voorafspiegeling van zijn meesterwerk ,,Sign O'The Times'', een jaar later, werd dat een funky plaat, een meesterwerkje overigens. Maar de laatste song was van een heel andere teneur: ,,Sometimes It Snows In April'' bleek een lamento voor ene Tracy, een soldaat die sneuvelde tijdens de Civil War. Een gans andere, totaal onverwachte Prince in deze getuigenis van de beste vriend van Tracy, een song die ons alvast telkens weer bijna zeven minuten lang van de sokken blies. In april '87 heeft het, jawel, gesneeuwd ergens eind april: die sombere dag hebben we ,,Sometimes'' weer gedraaid, terwijl ik, alleen thuis, over de velden uitkeek van De Moeren in Veurne, een geladen, existentieel moment dat uiteraard bijgebleven is...

Led Zeppelin sneuvelde omdat negen minuten "In my hour of dying" ten koste zou gegaan zijn van twee of drie andere liederen. Datzelfde argument deed La nuit de Saint Barthelemy de das om, van Goran Bregovic.

Muse is mijn meug niet, maar "Thoughts of a dying atheist" had eigenlijk ook wel gepast.

De stervende Warren Zevon. Het laatste lied op zijn laatste plaat heet "Keep me in your heart". De kanker woekerde in zijn lijf en hij wist het.

Ik ben naar de site van de IJslandse radio gesurft, op zoek naar het programma "Dánarfregnir og jarðarfarir", overlijdensberichten en begrafenissen, maar ik vind het niet. Mijn IJslands stelt niet veel voor, misschien is het dat. Dagelijks om 12u50 en om 18u50 staat "Dánarfregnir og auglýsingar" geprogrammeerd, wat toch iets heel anders is. Zou het van naam veranderd zijn sinds Sigur Ros de muziek opnam die Lieven Scheire ons aanraadde?

Volgende week is het thema van Het Laatste Uur: Boeken. Ondertussen kan u zich inschrijven op de podcast. Ge kunt niet geloven hoe gemakkelijk dat dat is.

Soms helpt streng kijken

2008-10-30T23:48:00.007+01:00

(Iemand*): Dat mevrouwtje op de Drosteverpakking, Koen, je weet wel, ze heeft een Drostedoosje vast waar ze zelf op staat met weer zo'n doosje en dat wordt dan oneindig keer herhaald. Dat heeft toch een naam? Hoe heet dat ook alweer, dat effect?
Ik heb eens streng gekeken, en dat volstond.

*Wenst anoniem te blijven.

De forel en de botersaus

2008-10-29T10:13:00.013+01:00

Joods Actueel beschuldigt de programmamakers van Plat Préféré ervan dat ze het forelverhaal verzonnen hebben. Dat zou hen bevestigd zijn door een bron binnen de VRT.

Heel even heb ik overwogen om naar de overkant van het VRT-gebouw te lopen en aan mijn Canvascollega's gaan vragen wat er van aan is. Maar ik besluit eerst te googelen. Ik vind vrijwel onmiddellijk een bron die bevestigt dat Hitler inderdaad van forel in botersaus hield. Klik naar The Nizkor Project, dedicated to 12 million Holocaust victims who suffered and died at the hands of Adolf Hitler and his Nazi regime. Dat klinkt nogal betrouwbaar. Vreemd dat Joods Actueel daar heeft naastgekeken. Op die website vinden we een verwijzing naar een boek uit 1940 van Pauline Kohler: "The woman who lived in Hitler's house". Leest u even met me mee:

Soup is followed by fish, for Hitler is not a true vegetarian but merely a non-meat eater. He has a passion for trout, served with a special butter sauce. Saute potatoes usually accompany the fish. Then a great bowl of assorted nuts comes to the table and the Fuehrer simply stuffs himself with these.

Bon. Ik gerust, mijn Canvascollega's hebben niks verzonnen.

Helaas. Pauline Kohler bestaat niet. Allez, ze bestaat wel, maar ze is niet de auteur van dat boek. Ik googel verder: "The woman who lived in Hitler's house" zou verzonnen zijn, Britse propaganda waar Canvas, 68 jaar na publicatie, is ingetrapt.

Dit is vast nog niet het einde van het verhaal.

Het Laatste Uur 008 - De wals

2008-10-26T16:54:00.005+01:00

Goede voornemens. Ik ga 's zondagssnachts niet meer bloggen over Het Laatste Uur. Het is te zottekes om ook in het schamele weekend met uw werk bezig te zijn. Ik u nochtans graag willen vertellen dat ik heel even van plan ben geweest om het programma volledig in anapest, dactylus of amfibrachys te presenteren, maar dat bleek als snel te hoog gegrepen.

Ik had u ook nog kunnen vertellen dat er zoveel bruikbare inzendingen waren deze week, dat ik nauwelijks, wat zeg ik, géén muziek zelf heb kunnen kiezen. Dus geen thema uit The Last Waltz. Jammer.

Dat filmpje van Frank Vander Linden die ons laat binnenkijken in zijn huis, meerbepaald in zijn werkkamer, meerbepaald in zijn platenkast had ik u graag laten zien. De plaat die Henk heeft geselecteerd voor deze wals-aflevering van Het Laatste Uur is er even in te horen.

Ik had er nog op willen wijzen dat Manic Depression van Jimi Hendrix een wals is.

En Winterlude, van Bob Dylan, dat is toch ook te mooi om te laten liggen.

En de jazzwals, we zijn de jazzwals vergeten. Bluesette staat in driekwartsmaat.

Maar het is zondag. Ook ten huize F. Ik ga televisie kijken en daarna een boek lezen.

De moerbeitoppen ruisten

2008-10-22T14:48:00.004+02:00

Gisteren moest ik raprap en onmiddellijk en nu direct een paar versregels van Anton Van Wilderode hebben. In mijn job is het altijd van raprap en onmiddellijk en nu direct. Ik zou Van Wilderode's achterneefje bellen, want het loopt mis met het museum dat in zijn woonst wordt ingericht. Het leek me een goed idee om het gesprek in te leiden met enige regels Van Wilderode.

Google. Veel eerste regels, maar een volledig gedicht rolde er niet meteen uit. Stress. Deadline nadert. En toen offreerde Google me dit:

De moerbeitoppen ruisten
God ging voorbij
Neen, niet voorbij, hij toefde
Hij wist wat ik behoefde,
En sprak tot mij

enzovoort enzoverder.

Ik trek dat uit de printer, lees dat voor op de radio, zeg dat het van Van Wilderode is, voer een prettig gesprek met achterneef en start plaatje. Klaar. Heerlijke job toch?

Luisteraars op hun achterste poten. Terecht. Ik blijk een gedicht van Nicolaas Beets aan Van Wilderode toegeschreven te hebben. En dat achterneefje gaf geen kik. Misschien was dat beleefdheid, misschien onwetendheid. Van Wilderode heeft die moerbeitoppen van Beets geleend en ze gebruikt als titel van zijn eerste bundel. Vandaar de verwarring.

Ik had nog dommer kunnen zijn. Ik had achterneef kunnen vragen hoe het komt dat hij Coupé heet, en niet Van Wilderode. Omdat Van Wilderode niet Van Wilderode heette maar Coupé.

Heidens

2008-10-22T10:26:00.007+02:00

Ik heb een tijdje geleden op deze blog het zinnetje "Een katholieke opvoeding, je schudt dat niet zomaar van je af" geschreven. Dat is Linda Asselbergs niet ontgaan. Zij is van huis uit heidens en schrijft daarover een stuk in Weekend Knack. De erfzonde, de vasten, biechtvaders, retraites, het is nooit haar biotoop geweest. Met als enige nadeel dat ze geen geloof heeft om vanaf te vallen. Zo. Dat moet u weten voor u verder leest.

Ik beken, Linda. Ik heb psalm 42 op de radio gezongen. Met onvaste stem, maar het was een kot in de nacht. Wie dan nog luistert, is bereid veel te vergeven. Evenals een moede hinde naar het klare water smacht, schreeuwt mijn ziel om God te vinden die ik ademloos verwacht.

En ja, je hebt gelijk: ik heb al mijn communies gedaan. In een kostuumpje, met zo'n nepdas die met een elastiek rond mijn jongens-nekje spande, met lederen handschoenen en met een spiksplinternieuwe polshorloge.

Ik zie mezelf zitten in een koude kerk, met korte broek op een harde kerkstoel. De rieten zitting kerft rode ribbeltjes in mijn billen. De woorden die ik zing, zijn louter klank, jaren later pas zal de betekenis ervan doordringen. Tegen die tijd is het te laat, voor het geloof ben ik dan al reddeloos verloren. Maar wij, godsloochenaars, moeten toegeven, Linda, dat psalm 42 van een onaardse schoonheid is. Voor het vervolg van de tekst moet ik de Bijbel erop naslaan. Een afvallige kan de tweede strofe niet anders lezen dan met licht schuldgevoel: want allang zoek ik Zijn aangezicht niet meer, mijn ziel is vleugellam geslagen en ik sta niet langer juichend in Zijn voorhoven. Maar als kind dus wel.

Hoewel. Erg vroeg verschenen er barstjes in mijn geloof. Dat was God zijn eigen schuld, hij had maar moeten reageren op mijn gebeden. Ik had een liturgisch probleem. Ergens halverwege de eucharistie wordt het sanctus gezongen. Heilig, heilig, heilig de heer, de God der hemelse machten enzovoort. Elke week opnieuw voelde ik, zogauw de organist het machtige beginakkoord aanzette, een mateloos diepe geeuw opwellen. Een gaap waar ik me voor schaamde. Zo'n Geeuw met de G van God, waarvan de tranen je in de ogen springen. Ik wou dat niet, ik verzette me ertegen, ik smeekte God om bijstand. Laat het deze keer niet gebeuren, Vader. Ik hoorde de priester zijn aanloop nemen, ik kan me de woorden nog herinneren: daarom, met alle engelen, machten en krachten, - ik wil niet, ik wil niet - loven en aanbidden wij u - nee God, nee! en zingen u toe vol vreugde... G-e-e-u-w, terwijl naast me mama met luide stem het Heilig Heilig inzette. Week na week liet God mij in de steek. Hij mij eerst. Daarna ik Hem.

Peer

2008-10-20T17:14:00.004+02:00

Een ontworteld stammetje naast een rulle plek in het gras. De landman veegt het zweet van zijn voorhoofd. Hij was zeker van zijn stuk geweest: dat perenboompje moest eruit. Plaats maken voor nieuwe aanplant: bessenstruiken.

Al zwoegend nam de zekerheid af. Hier wordt een leven beëindigd. Weerbarstig leven bovendien. Hij hakt hakt met zijn spa hakt hij een wortel probeert hij een wortel door te hakken. Waarom eigenlijk? Weinig peren, zeker. Maar de ~~forsythsia~~ forsythia levert nog minder peren en die mag blijven. En dat plan met die besjes waar dat boompje voor moeten wijken is slechts een vaag plan.

Daar zit nog een gat in de markt: een soort Gaia voor plantenrechten.

Het Laatste Uur 007 - Liegen & Bedriegen

2008-10-20T00:47:00.003+02:00

Dit is het lijstje.

1. Lies - Alex Chilton

Ah, Alex Chilton. Hoge toppen, diepe dalen. Soms smijt hij er met zijn pet naar, hieronder is hij geniaal.

2. Norwegian wood - The Beatles

(San F. Yezerkiy) And when I awoke I was alone, allez ge kent dat wel. Plezant is anders. Maar eigenlijk gebeurt er niks in Norwegian Wood. Lennon slaapt in het bad. Hij bleef bewust vaag: zijn vrouw Cynthia mocht niks weten.

3. The long black Veil - Johnny Cash

(Rolly Smeets) Origineel van Lefty Frizzell, geschreven door zijn pianist. Dat is van die country die, hoe moet ik het zeggen, nogal country is. Ik ben blij dat Rolly voor Johnny Cash koos.

Iemand vraag me wat die namen tussen haakjes betekenen. Waarmee die iemand verraadt dat hij nog nooit naar het programma heeft geluisterd. Het zijn luisteraars die de platen aanbrengen. Tussen haakjes staat de naam van de aanbrenger. De platen zonder aanbrenger komen uit mijn eigen platenkast. Dit geheel terzijde.

4. Huilen is voor jou te laat - Corry & de Rekels

(Luc Dufourmont) Corry twijfelt: zal ik in de lens kijken of niet. De Rekels verdienen de gouden medaille desintresse. De struik is echt, hij beweegt een beetje, maar de golfjes op het water verraden dat de achtergrond een foto is. Rechtsboven zie je af en toe het plafond van de studio.

5. I can't believe what you say - Ike & Tina Turner

Wat een nummero. Nog nog nog.

6. Son of Orange County - Frank Zappa

(Marc Reugebrink) "People have got to know whether or not their President is a crook. Well, I'm not a crook. I've earned everything I've got." Richard Nixon, 17 november 1973.

7. Corruption country - Pete Morton

(Marc De Proft) Op Pete Morton's website staan nog een paar downloadbare liedjes.

8. Television lies - Reid Jamieson

Nestbevuiling!

9. Tennessee plates - John Hiatt

(Ilse Wouters) Uit "Slow Turning", de plaat die John Hiatt opnam met Sonny Landreth. Wonderlijke man, die Sonny. Hieronder legt hij uit hoe hij de snaren bespeelt àchter zijn bottleneck. Met mijn excuus voor deze gitaristenpraat.

10. Christine's tune - The Flying Burrito Brothers

(Louis Van Dievel) Velen hebben Gram Parsons gecoverd. Als Gillian Welch "Hickory Wind" zingt, krijg ik kippenvel.

11. Paper gown - Caroline Herring

(Reinhard Mertens) Ze was in Toogenblik, en ze speelde er Paper gown. Ik heb gezocht naar een krantensite met het waargebeurde verhaal, maar de samenvatting van Reinhard Mertens is nog het handigst. In het Nederlands bovendien.

12. The truth - O(+>

(Henk De Corte)

What if half the things ever said
Turned out 2 be a lie...
How will U know the Truth?
If U were given all the answers
And U stopped 2 wonder why
But how will U know the Truth?

13. IDNDUMMSV - Guido Belcanto

(Geert S. Simonis) Guido Belcanto is de mosterd gaan halen bij Loudon Wainwright III, bij wie het lied IDTYWLM heet. Kijk, Guido, zonder haar gaat dat ook.

14. Lie to me - Jonny Lang

(Piet Vandenheuvel) 16 jaar. Zes-tien!

Volgende week is het thema "De Wals". Ik meen me te herinneren dat de tune van Mannix in een driekwartsmaat stond. Zo oud ben ik. Stuur uw bijdrage naar hetlaatsteuur@radio1.be. Herbeluisteren kan op de HLU-webpagina of via de podcast. Slaap lekkers.

Friedl'

2008-10-19T12:32:00.025+02:00

Het gefriedl'te zet ons, collega's, onder lichte druk om wereldkundig te maken welk boek we aan het lezen zijn. Dat zet ze dan in haar rechterbalk.

Het zit zo, Friedl'. De boekenkast is een zootje sinds er geschilderd werd. Ik heb mijn boekenbezit er ruwweg alfabetisch weer ingezwierd en maakte mezelf de belofte dat ik dra orde zou scheppen.

Dat orde scheppen blijft maar duren, omdat ik boek na boek bekijk en heel vaak begin te bladeren. Ik herlees een zin, een alinea, een pagina, een half boek...

Wat is er aldus de laatste dagen door mijn handen gegaan? De eeuw van de zotheid (Herman Pleij), Mijn muziek (Jan Donkers), Als kok in Frankrijk (Bart Van Loo), De trein van Pavlovsk en Oostvoorne (Toon Tellegen), The Dylan encyclopedia (Michael Gray), Praten als ambacht (Piet Piryns), Tot op het bot en Laten we eerlijk zijn (Frènk Van Der Linden), Naderingen (Bernard Dewulf), Reishandboek voor de DDR (Fred Oedekerk) en Reader's Digest veldgids voor de natuurliefhebber: vlinders en andere insecten van West- en Midden-Europa.

En voor de rest kranten, tijdschriften, etiketjes, bijsluiters, gebruiksaanwijzingen, CD-boekjes en veel te veel uitgeprinte mails.

Het Laatste Uur 006 - Film

2008-10-12T22:47:00.004+02:00

Eigenlijk is Het Laatste Uur een radioprogramma, elke zondagnacht op 23u op Radio 1. Omdat het filmweek is op Radio 1 en omdat het Filmfestival is in Gent en omdat er plenty liedjes bestaan over films en acteurs, draaien we vandaag elf songs in het thema dinges, allez, ik zou het duizend keer zeggen.

1 Celluloid Heroes - Kinks
Ray Davis noemt zichzelf "the greatest ass in showbussiness". Ik ken er te weinig van om me daar een oordeel over te vormen.

2 Rattlesnakes - Lloyd Cole
(Pieter Jan De Smet) She looks like Eva Marie Saint in On the waterfront. Dan ziet die she er zo uit:

3 Brigitte Bardot - Tom Zé
(Lieven Verstraete) Ze is ondertussen verzuurd tot een soort rimpelig schildpadje, die Brigitte Bardot. Maar vroeger. Ah, vroeger...

4 Let's go to the pictures - Wreckless Eric
(Rick De Leeuw) Het zat Wreckless Eric altijd tegen. De dubbelelpee waarop ik Let's go to the pictures vond is bijvoorbeeld verkeerd geperst. Kant 1 en kant 3 op één plaat, kant 2 en kant 4 op de andere. En bij zijn debuut had zijn platenfirma het over Eric Wreckless inplaats van over Wreckless Eric.

5 Dieu est un fumeur de havane - Serge Gainsbourg & Cathérine Deneuve
(Barbara Rottiers) Uit de film Je vous aime. Ik ben niet zo'n Cathérine Deneuveman. Ik verdenk ze ervan dat ze met een BMW rijdt.

6 You can't always get what you want - The Rolling Stones
(Marc De Proft) Geen Charly Watts op drums. Producer Jimmy Miller heeft hem met handen en voeten proberen uit te leggen hoe de drums moesten klinken, maar Charly kreeg het niet voor mekaar. Doe het dan zelf, heeft hij gezegd. En dat heeft Jimmy Miller dan maar gedaan.

7 Kool Thing - Sonic Youth
(Henk De Corte) Gebruikt in Simple Men omdat Hal Hartley het a fucking good song vindt. Een naief dansje, noemde Henk de scene. En een naief dansje is het.

8 Supercalafajalisticespeealadojus - Alan Holmes & His New Tones
(Flip Feyten) In Mary Poppins spellen ze het woord lichtjes anders: supercalifragilisticexpialidocious. De film dateert uit 1964, en de componisten, de gebroeders Sherman, beweerden dat ze twee weken tijd nodig hadden om het woord te bedenken. De 78-toerenplaat van Alan Holmes is uit 1950. Andere melodie, maar componiste Gloria Parker had toch graag twaalf miljoen gehad van Disney voor het gebruik van "The Word".

9 Everyone's gone to the movies - Steely Dan
(Piet Vandenheuvel) Het gaat over Mr. LaPage, die jonge jongetjes uitnodigt om bij hem thuis 8mm-filmpjes te komen bekijken. Niet zo prettig als je zelf
Lapage heet.

10 Bela Lugosi's Dead - Bauhaus
(Dominique Wittevrongel) Ik ben nogal oneerbiedig omgesprongen met de intro van Bela Lugosi's Dead. Kan je eigenlijk nog van een intro spreken als het minuten duurt vooraleer de zanger zijn mond opentrekt?

11 I do I do I do - Abba
(Gerry Vergult) Voor Gerry was het Muriel's Wedding die hem deed beseffen dat Abba straffe kost is. Mijn ogen gingen open toen Elvis Costello en Keith Richards zegden dat ze fan waren. En Luc Cosemans.

Volgende week is het thema "Liegen en Bedriegen". Op hetlaatsteuur@radio1.be kan je je ei kwijt. Mensen die de podcast zoeken moeten op het woord podcast klikken en voor de webpagina is dat het woord webpagina. Slaapwel.

Peace Queer

2008-10-11T16:47:00.006+02:00

Zeg niet dat je van niks wist: Peace Queer, de nieuwe CD van Todd Snider (rechts op de foto) is een paar dagen lang, helemaal gratis, te downloaden van zijn website.

Koetjesreep

2008-10-08T10:49:00.005+02:00

Nostalgie. Dat werkt altijd, zei Henny Vrienten gisteren in De Laatste Show. In een liedje, bedoelde hij. Maar voor een column geldt het ook. Vandaag in Weekend Knack, met een antwoord van Linda Asselbergs erbij.

Hij stond op de hoek van de Everdijstraat en de Korte Gasthuisstraat en hij speelde viool. Hij zag er Koreaans uit. Of Laosiaans of Thais of iets van die strekking, ik ben niet goed in Aziaten, Linda. Ik liet een stuk van vijftig eurocent in zijn hoed vallen. Wat mij betreft was onze economische transactie daarmee afgerond: er was mij muziek geleverd, ik had daarvoor een halve euro betaald, klaar. Maar de Oosterling dacht er anders over. Hij hield op met spelen en glimlachte. Zijn hand ging in de zak van zijn jasje en hij reikte me iets aan.

Ik ben hem al een paar meter voorbij als ik zie wàt de Koreaan me in mijn handen heeft gestopt. Een restant uit een bijna vergeten verleden: een koetjesreep. Een klein cadeautje bovenop die Bach van daarnet. Ik wist niet eens dat koetjesreep nog gemaakt wordt. Ik kijk naar de blauwe wikkel en ik duik mijn kindertijd in. De koe is nog precies zo blauw als toen. Het raster, dat de tekening een beetje op Delftse tegeltjes doet lijken, is net zoals ik het me herinner. Maar het lettertype heeft een update gekregen, het lijkt me te modern. Geen idee hoe het er vroeger uitzag, maar niét zo. Denk ik toch, de herinnering zit ver. Ook nieuw: "met druivensuiker en calcium", vroeger was dat geen verkoopsargument.

Ik schuif de wikkel eraf, ik plooi het zilverpapier open. Een heel dun latje chocolade, verdeeld in vier vierkantjes. Andere chocoladerepen moesten in blokjes worden gebroken en onder de broertjes verdeeld, maar een koetjesreep mochten we he-le-maal alleen opeten, Linda. Per hoge uitzondering mochten we gulzig zijn. Jullie ook? Ik breek een kwartje af, sluit mijn ogen en stop het in mijn mond, klaar om te worden teruggekatapulteerd naar 1968.

Dat viel tegen, dat terugkatapulteren. Het bleef 2008. Ik heb nochtans heel hard mijn best gedaan, Linda. Ik probeerde mijn koetjesreep net zo lekker te vinden als toen. Maar yuk, wat is dat? Zoet, dat wel. Maar chocolade? Heel vaag in de verte misschien. Het spul smelt in de mond, maar op een foute manier. Een beetje margarineachtig maar dan dikker, met minuscule kristalletjes erin. Weeïg is het woord. Mijn kindertijd is duidelijk voorbij.

Er ligt driekwart koetjesreep in een rioolputje in de Everdijstraat.

Het Laatste Uur 005 - Tijd

2008-10-05T23:09:00.013+02:00

Tick tock, tick tock,
Grandfathers clock goes tick tock
That clock's got rhythm with the beat it swings
Dig that clock! Swing it clock!
All night long a-ticking and a-tocking
Crazy clocks, swinging and a-rocking
in the wee small hours I fell in the sack
of the lullaby of the...

We begonnen met een verknipt stukje Jim Henson, de man achter de Muppets. Tick Tock Sick is pre-muppetshow.

1 The history of rock 'n' roll - Andy Partridge
(Sam De Graeve) Wij horen Sam beweren dat Andy Partridge veertig seconden nodig heeft om de geschiedenis van de rock'n'roll samen te vatten. Het blijken slechts twintig seconden te zijn.

2 Time - Pink Floyd
(Pieter Van ~~Herck~~ Heck) Het was te voorspellen dat iemand met Time van Pink Floyd zou afkomen. Maar dat het Pieter Van ~~Herck~~ Heck zou zijn, dat is een verrassing. Ooit zal het Laatste Uur het thema "geld" behandelen. En dan...

3 Time - Tom Waits
(Igor Daems) Mensen die niet uit de voeten kunnen met computers en microfoons mogen hier geen hoop uit putten: ik ga dat geen tweede keer doen, een mail voorlezen.

4 I know what I like (in your wardrobe) - Genesis
(Ilse Wouters) Niet meer naar geluisterd sinds 1977. Als ik heel, heel eerlijk ben moet ik toegeven dat Genesis veel minder erg is dan ik vreesde. Toen Peter Gabriel solo ging en Genesis een nieuwe zanger nodig had, heeft Nick Lowe auditie gedaan.

5 This october - Julie London
(Dominique Wittevrongel) Julie London zingt een eindweg. En toch is de hoes nog beter dan de plaat.

6 Out of time man - Mano Negra
(Henk De Corte) Schoon verhaal over de vader van dat lief die altijd te vroeg kwam. De vader, bedoel ik, niet het lief. En wat vond de moeder van dat lief daarvan, Henk?

7 Verloren dag - Noordkaap
(Tom Hermans) Tom heeft gelijk, het einde van liedjes wordt te makkelijk weggefaded door radiomakers. Maar waarom eindigen zoveel nummers ook op plaat met een fade out? Ik zou daar een actiecomité tegen willen beginnen. Wat is het bezwaar tegen een afrondend eindakkoord? De fade out is muzikantenluiheid.

8 Time has come today - The Chamber Brothers
(Luc Dufourmont) De negenminutenversie heb ik enkel op YouTube gevonden, Luc, niet in de VRT platenkast.

En een cover door de Ramones. Volle vier minuten, naar Ramonesiaanse normen is dat een eeuwigheid.

9 La Sveglietta - Domenico Modugno
Ik ken geen Italiaans, maar je hebt geen woordenboek nodig om te begrijpen dat dit lied over een wekker gaat. En de uitgang -ietta zal wel een verkleinwoordje zijn.

10 Fifteen minute intermission - Cab Calloway
(Eddy Bilkin) Het is kwart voor twaalf, we zijn drie kwartier bezig. Amerikaanse muzikanten hadden na vijfenveertig minuten spelen recht op een kwartier pauze, daar had de union voor gezorgd. Behalve Cab Calloway zelf horen we hier ook Dizzy Gillespie en ik denk ook Ben Webster, maar dat weet ik niet zeker. Een opname uit 1940.
En morgen bij ons staking. De radio beperkt de acties tot één minuut vertraging op een paar nieuwsbulletins. Kunnen de mannen van het spoor het ook niet op die manier aanpakken?

11 Pendulum - Mark Lanegan
(Reinhaerd Mertens) Bij zijn eerste zin dacht ik aii, maar de heer Mertens blijft aan de goeie kant van de grens met de tranerigheid. En ik ben blij dat op die wijze Mark Lanegan in het programma geraakt.

12 Domestik en leveransier - 't Hof van Commerce
(Geert S. Simonis) West-Vlamingen treiteren, van een Limburger is dat te verdragen. Misschien. Ik weet het niet. Eigenlijk. Voel me twijfelen.

13 Fat time - Miles Davis
(Luc Janssen) Miles Davis is geweldig. Maar Mike Stern zijn eighties-gitaarpartij vind ik maar niks.

Volgende week is het thema "Film". Liedjes over films of over acteurs. Stuur uw bijdrage naar hetlaatsteuur@radio1.be. De podcast van HLU schijnt een aanrader te zijn en er is ook een HLU-webpagina. Het is middernacht. Slaap lekker.

Retaw eveisolpxe teh

2008-10-04T18:18:00.002+02:00

Er klopt iets niet met dat kruispunt van de Suikerrui en de kaaien. Pas toen ik de torens van de kathedraal wat beter bekeek, wist ik het zeker: dit is de stad Neprewtna.

Fortis

2008-10-04T18:09:00.001+02:00

(Kind 1) Papa, als de bank failliet gaat, krijg ik dan ook twintigduizend euro?

Resolutie

2008-09-30T21:57:00.001+02:00

Files na half negen 's avonds zijn tegen de rechten van de mens. Daar moeten blauwhelmen op afgestuurd worden.